USTAWA
z dnia 18 lipca 2001 r.
Prawo wodne.
(Dz. U. z dnia 11 października 2001 r.)
Dział I
Zasady ogólne
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 1. Ustawa reguluje gospodarowanie wodami zgodnie
z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności kształtowanie
i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie
zasobami wodnymi.
2. Gospodarowanie wodami jest prowadzone z zachowaniem zasady
racjonalnego i całościowego traktowania zasobów wód powierzchniowych
i podziemnych, z uwzględnieniem ich ilości i jakości.
3. Gospodarowanie wodami uwzględnia zasadę wspólnych interesów
i jest realizowane przez współpracę administracji publicznej,
użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności,
tak aby uzyskać maksymalne korzyści społeczne.
Art. 2. 1. Zarządzanie zasobami wodnymi służy zaspokajaniu
potrzeb ludności, gospodarki, ochronie wód i środowiska związanego
z tymi zasobami, w szczególności w zakresie:
1) zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności,
2) ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą
lub nadmierną eksploatacją,
3) utrzymywania lub poprawy stanu ekosystemów wodnych i od
wody zależnych,
4) ochrony przed powodzią oraz suszą,
5) zapewnienia wody na potrzeby rolnictwa oraz przemysłu,
6) zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką, sportem oraz
rekreacją,
7) tworzenia warunków dla energetycznego, transportowego oraz
rybackiego wykorzystania wód.
2. Instrumenty zarządzania zasobami wodnymi stanowią:
1) plany gospodarki wodnej,
2) pozwolenia wodnoprawne,
3) opłaty i należności w gospodarce wodnej,
4) kataster wodny,
5) kontrola gospodarowania wodami.
3. Dokumentacje hydrologiczne, stanowiące podstawę projektowania
i planowania w zakresie budownictwa wodnego, ochrony przed
powodzią i zapobiegania skutkom suszy oraz zarządzania zasobami
śródlądowych wód powierzchniowych, w tym wydawania decyzji
administracyjnych, mogą być wykonywane tylko przez osoby posiadające
odpowiednie kwalifikacje.
4. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, kierując
się wymaganiami w zakresie bezpieczeństwa powszechnego oraz
prawidłowości wykonywanych dokumentacji hydrologicznych, określi,
w drodze rozporządzenia:
1) kwalifikacje ogólne i zawodowe wymagane od osób wykonujących
dokumentacje hydrologiczne,
2) sposób postępowania w sprawach stwierdzenia kwalifikacji,
3) tryb powoływania komisji egzaminacyjnej, skład komisji
egzaminacyjnej do sprawdzenia wiadomości kandydatów oraz zakres
wiadomości podlegających sprawdzeniu,
4) wysokość opłat związanych ze stwierdzeniem kwalifikacji,
sposób ich uiszczania oraz wysokość wynagrodzenia dla członków
komisji egzaminacyjnej.
5. Stwierdzenia kwalifikacji dokonuje się przez wydanie świadectwa.
6. Organ właściwy do stwierdzenia kwalifikacji odmawia, w
drodze decyzji, dopuszczenia do egzaminu kandydata, który
nie spełnia wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie
ust. 4.
7. Organ właściwy do stwierdzenia kwalifikacji prowadzi i
aktualizuje rejestr osób posiadających wymagane kwalifikacje.
Art. 3. 1. Zarządzanie zasobami wodnymi jest realizowane
z uwzględnieniem podziału państwa na obszary dorzeczy i regiony
wodne.
2. Ustala się następujące obszary dorzeczy:
1) obszar dorzecza Wisły obejmujący, oprócz dorzecza Wisły
znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
także znajdujące się na tym terytorium dorzecza Dniestru,
Dunaju poprzez rzekę Wag, dorzecze Niemna, Słupi, Łupawy,
Łeby, Redy oraz rzek wpadających bezpośrednio do Zalewu Wiślanego,
a także znajdujące się na tym terytorium dorzecza Świeżej
i Pregoły,
2) obszar dorzecza Odry obejmujący, oprócz dorzecza Odry znajdującego
się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, także znajdujące
się na tym terytorium dorzecza Łaby oraz Dunaju przez rzekę
Morawę, a także dorzecza Regi, Parsęty, Wieprzy, Ücker i rzek
wpadających do Zalewu Szczecińskiego.
3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przebieg
granic obszarów dorzeczy oraz przyporządkuje zbiorniki wód
podziemnych do właściwych obszarów dorzeczy, a także utworzy
regionalne zarządy gospodarki wodnej, wskazując ich siedziby,
oraz dokona podziału obszarów dorzeczy na regiony wodne, ustalając
przebieg ich granic.
4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, Rada Ministrów
kierować się będzie podziałem określonym w ust. 2 oraz zróżnicowaniem
warunków hydrologicznych i hydrogeologicznych na obszarze
dorzecza, a także lokalizacją zbiorników wód podziemnych i
sposobem ich wykorzystania.
Art. 4. 1. Organami właściwymi w sprawach gospodarowania
wodami są:
1) minister właściwy do spraw gospodarki wodnej,
2) Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - jako centralny
organ administracji rządowej, nadzorowany przez ministra właściwego
do spraw gospodarki wodnej,
3) dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej - jako
organ administracji rządowej niezespolonej, podlegający Prezesowi
Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej,
4) wojewoda,
5) organy jednostek samorządu terytorialnego.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej składa Sejmowi
Rzeczypospolitej Polskiej, co dwa lata, nie później niż do
dnia 30 czerwca, informację o gospodarowaniu wodami dotyczącą:
1) stanu zasobów wodnych państwa,
2) stanu wykorzystywania zasobów wodnych,
3) realizowania planów gospodarowania wodami na obszarach
dorzeczy,
4) współpracy międzynarodowej na wodach granicznych i realizacji
umów w tym zakresie,
5) utrzymywania wód powierzchniowych oraz urządzeń wodnych,
6) prowadzonych inwestycji,
7) stanu ochrony ludności i mienia przed powodzią lub suszą.
3. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej pełni funkcję
organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania
administracyjnego w stosunku do wojewodów i dyrektorów regionalnych
zarządów gospodarki wodnej, w sprawach określonych ustawą.
4. Do właściwego wojewody wnosi się odwołania od decyzji wydanych
przez starostę realizującego:
1) zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie,
2) kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego.
Art. 5. 1. Wody dzielą się na powierzchniowe i podziemne.
2. Wody, z wyjątkiem wód morza terytorialnego i morskich wód
wewnętrznych, są wodami śródlądowymi.
3. Śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na:
1) płynące - w ciekach naturalnych, kanałach oraz w źródłach,
z których cieki biorą początek,
2) stojące - znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych
zbiornikach wodnych niezwiązanych z ciekami naturalnymi.
4. Przepisy o wodach płynących mają zastosowanie do jezior
oraz innych zbiorników wodnych o ciągłym dopływie lub odpływie
wód powierzchniowych, a także do wód znajdujących się w sztucznych
zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących.
Art. 6. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
granice między śródlądowymi wodami powierzchniowymi a morskimi
wodami wewnętrznymi i wodami morza terytorialnego, kierując
się znaczeniem gospodarczym oraz sposobem wykorzystywania
tych wód.
Art. 7. 1. Przepisy ustawy mają zastosowanie do wód śródlądowych
oraz morskich wód wewnętrznych, z wyłączeniem morskich wód
wewnętrznych Zatoki Gdańskiej.
2. Przepisy ustawy mają zastosowanie również do wód morza
terytorialnego oraz morskich wód wewnętrznych Zatoki Gdańskiej
w zakresie ochrony przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych
oraz przed powodzią, a w pozostałym zakresie - w przypadkach
w niej określonych.
3. Przepisów ustawy nie stosuje się do morskich wód wewnętrznych
oraz do wód morza terytorialnego w zakresie, w jakim korzystanie
z tych wód uregulowane jest odrębnymi przepisami.
4. Ustawa nie narusza przepisów ustawy z dnia 21 marca 1991
r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji
morskiej (Dz. U. Nr 32, poz. 131, z 1994 r. Nr 27, poz. 96,
z 1995 r. Nr 7, poz. 31 i Nr 47, poz. 243, z 1996 r. Nr 34,
poz. 145, z 1997 r. Nr 111, poz. 726, z 1999 r. Nr 70, poz.
778 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1321)
w zakresie kompetencji organów administracji morskiej.
Art. 8. 1. W zakresie uregulowanym w ustawie z dnia
4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr
27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88,
poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr
106, poz. 668, z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz.
1268 oraz z 2001 r. Nr 110, poz. 1190) ustawy nie stosuje
się do:
1) poszukiwania i rozpoznawania wód podziemnych,
2) solanek, wód leczniczych oraz termalnych,
3) wprowadzania do górotworu wód pochodzących z odwodnienia
zakładów górniczych oraz wykorzystanych wód, o których mowa
w pkt 2.
2. Przepisów ustawy nie stosuje się do korzystania z wód zgromadzonych
za pomocą urządzeń oraz instalacji technicznych niebędących
urządzeniami wodnymi.
Art. 9. 1. Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) ciekach naturalnych - rozumie się przez to rzeki, strugi,
strumienie oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy,
naturalnymi korytami,
2) dobrym stanie ekologicznym - rozumie się przez to stan
zasobów wodnych, w którym wartości elementów jakości biologicznej
właściwej dla danego rodzaju wód powierzchniowych wykazują
niskie poziomy degradacji na skutek działalności człowieka,
przy czym są to niewielkie odchylenia od wartości, jakie zwykle
towarzyszą temu rodzajowi zasobów wodnych w niezakłóconych
warunkach,
3) dorzeczu - rozumie się przez to obszar, z którego całkowity
odpływ wód powierzchniowych następuje ciekami naturalnymi
przez jedno ujście do morza,
4) eutrofizacji - rozumie się przez to wzbogacanie wody biogenami,
w szczególności związkami azotu lub fosforu, powodującymi
przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia roślinnego,
w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia biologicznych
stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych
wód,
5) kanałach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące
wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej
1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu,
6) morskich wodach wewnętrznych - rozumie się przez to wody
określone zgodnie z ustawą o obszarach morskich Rzeczypospolitej
Polskiej i administracji morskiej,
7) obszarze dorzecza - rozumie się przez to obszar lądu i
morza, składający się z jednego lub więcej dorzeczy razem
ze związanymi z nimi wodami podziemnymi oraz morskimi wodami
wewnętrznymi i wodami przybrzeżnymi,
8) osłonie hydrologiczno-meteorologicznej - rozumie się przez
to zespół czynności polegających na wykonywaniu i udostępnianiu
prognoz meteorologicznych oraz hydrologicznych, mających na
celu informowanie społeczeństwa i administracji publicznej
o zjawiskach meteorologicznych oraz hydrologicznych, a także
ostrzeganie przed nimi,
9) potokach górskich - rozumie się przez to cieki naturalne
o łącznych poniższych cechach:
a) powierzchnia zlewni jest nie większa niż 180 km2,
b) stosunek przepływu o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%
do przepływu średniego z wielolecia jest większy niż 120,
c) spadek zwierciadła jest nie mniejszy niż 0,3%,
10) powodzi - rozumie się przez to takie wezbranie wody w
ciekach naturalnych, zbiornikach wodnych, kanałach lub na
morzu, podczas którego woda po przekroczeniu stanu brzegowego
zalewa doliny rzeczne albo tereny depresyjne i powoduje zagrożenie
dla ludności lub mienia,
11) przerzutach wody - rozumie się przez to ujmowanie i przemieszczanie
wód powierzchniowych oraz niezanieczyszczonych wód pochodzących
z odwodnienia zakładów górniczych, w celu zwiększenia zasobów
wodnych innych cieków naturalnych, kanałów, jezior oraz innych
zbiorników wodnych,
12) regionie wodnym - rozumie się przez to część obszaru dorzecza
wyodrębnioną na podstawie kryterium hydrograficznego na potrzeby
zarządzania zasobami wodnymi lub całość obszaru dorzecza,
13) rowach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące
wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej
niż 1,5 m przy ich ujściu,
14) ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub
do ziemi:
a) wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze,
b) ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy
przeznaczonych do rolniczego wykorzystania w sposób i na zasadach
określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu,
c) wody opadowe lub roztopowe, ujęte w systemy kanalizacyjne,
pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych, w tym z centrów
miast, terenów przemysłowych i składowych, baz transportowych
oraz dróg i parkingów o trwałej nawierzchni,
d) wody odciekowe ze składowisk odpadów, wykorzystane solanki,
wody lecznicze i termalne,
e) wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem
wód wprowadzanych do górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji
zawartych w wodzie wprowadzanej do górotworu są tożsame z
rodzajami i ilością zawartymi w pobranej wodzie,
f) wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów gospodarki rybackiej,
jeżeli występują w nich nowe substancje lub zwiększone zostaną
ilości substancji w stosunku do zawartych w pobranej wodzie,
15) ściekach bytowych - rozumie się przez to ścieki z budynków
przeznaczonych na pobyt ludzi, z osiedli mieszkaniowych oraz
z terenów usługowych, powstające w szczególności w wyniku
ludzkiego metabolizmu oraz funkcjonowania gospodarstw domowych,
16) ściekach komunalnych - rozumie się przez to ścieki bytowe
lub mieszaninę ścieków bytowych ze ściekami przemysłowymi
albo wodami opadowymi lub roztopowymi,
17) ściekach przemysłowych - rozumie się przez to ścieki odprowadzane
z terenów, na których prowadzi się działalność handlową lub
przemysłową albo składową, niebędące ściekami bytowymi lub
wodami opadowymi,
18) śródlądowych drogach wodnych - rozumie się przez to śródlądowe
wody powierzchniowe, na których, z uwagi na warunki hydrologiczne
oraz istniejące urządzenia wodne, możliwy jest przewóz osób
i towarów statkami żeglugi śródlądowej,
19) urządzeniach wodnych - rozumie się przez to urządzenia
służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich,
a w szczególności:
a) budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne,
a także kanały i rowy,
b) obiekty zbiorników i stopni wodnych,
c) stawy,
d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz
podziemnych,
e) obiekty energetyki wodnej,
f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania
ścieków do wód,
g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania
innych organizmów wodnych,
h) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska,
i) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych,
20) wodach granicznych - rozumie się przez to wody, którymi
przebiega granica państwa, lub wody w tych miejscach, w których
są one przecięte granicą państwa,
21) wodzie w kąpieliskach - rozumie się przez to wody płynące
lub stojące, albo ich części oraz wody morskie, w których
kąpiel jest w wyraźny sposób dozwolona albo nie jest zakazana
i jest tradycyjnie dokonywana przez znaczną liczbę kąpiących
się,
22) wodach podziemnych - rozumie się przez to wody występujące
pod powierzchnią ziemi w wolnych przestrzeniach skał skorupy
ziemskiej, tworzące, w zależności od głębokości występowania
wody, przypowierzchniowe oraz głębsze użytkowe poziomy wodonośne,
23) wodach przybrzeżnych - rozumie się przez to część obszaru
morza terytorialnego w odległości jednej mili morskiej od
linii podstawowej morza terytorialnego, określonej zgodnie
z ustawą o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i
administracji morskiej,
24) wodzie przeznaczonej do spożycia - wodę przeznaczoną do
picia, gotowania, przygotowywania pożywienia lub do innych
celów w gospodarstwach domowych oraz każdą wodę używaną do
produkcji żywności, środków farmaceutycznych i kosmetycznych,
a także na potrzeby basenów kąpielowych i pływalni,
25) zakładach - rozumie się przez to podmioty korzystające
z wód, w ramach korzystania szczególnego albo wykonujące urządzenia
wodne,
26) zasobach wodnych dorzecza - rozumie się przez to wody
śródlądowe powierzchniowe i podziemne, morskie wody wewnętrzne
oraz wody przybrzeżne znajdujące się na obszarze dorzecza.
2. Przepisy ustawy dotyczące:
1) urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do:
a) urządzeń pomiarowych służących do pomiarów ilości oraz
jakości wód, a także obserwacji poziomu zwierciadła wód podziemnych,
b) urządzeń pomiarowych państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej
oraz urządzeń pomiarowych państwowej służby hydrogeologicznej,
wraz z urządzeniami towarzyszącymi, zwanych dalej "urządzeniami
pomiarowymi służb państwowych",
c) urządzeń melioracji wodnych niezaliczonych do urządzeń
wodnych,
d) prowadzonych przez wody oraz wały przeciwpowodziowe obiektów
mostowych, rurociągów, linii energetycznych, linii telekomunikacyjnych
oraz innych urządzeń,
e) obiektów budowlanych oraz robót na obszarach bezpośredniego
zagrożenia powodzią lub w wodach,
2) wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do
odbudowy, rozbudowy, przebudowy lub rozbiórki tych urządzeń,
3) właścicieli - stosuje się odpowiednio do posiadaczy samoistnych
oraz użytkowników wieczystych; a w przypadku eksploatacji
instalacji stosuje się do prowadzącego instalację w rozumieniu
ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska
(Dz. U. Nr 62, poz. 627).
3. Przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 4, nie naruszają
postanowień działu II w tytule I ustawy - Prawo ochrony środowiska.
4. Zasada, o której mowa w ust. 3, nie dotyczy ust. 1 pkt
25.
Rozdział 2
Prawo własności wód
Art. 10. 1. Wody stanowią własność Skarbu Państwa, innych
osób prawnych albo osób fizycznych.
2. Wody stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu
terytorialnego są wodami publicznymi.
3. Płynące wody publiczne nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu,
z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie.
Art. 11. 1. Prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych
stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art.
13, wykonują:
1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej - w stosunku
do wód morza terytorialnego oraz morskich wód wewnętrznych
wraz z wodami Zatoki Gdańskiej,
2) Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - w stosunku
do wód istotnych dla kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony
przeciwpowodziowej, w szczególności wód podziemnych oraz śródlądowych
wód powierzchniowych:
a) w potokach górskich i ich źródłach,
b) w ciekach naturalnych, od źródeł do ujścia, o średnim przepływie
z wielolecia równym lub wyższym od 2,0 m3/s w przekroju ujściowym,
c) w jeziorach oraz sztucznych zbiornikach wodnych, przez
które przepływają cieki, o których mowa w lit. b),
d) granicznych,
e) w śródlądowych drogach wodnych,
3) dyrektor parku narodowego - w stosunku do wód znajdujących
się w granicach parku,
4) marszałek województwa, jako zadanie z zakresu administracji
rządowej wykonywane przez samorząd województwa - w stosunku
do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby
rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby
i ułatwieniu jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód
niewymienionych w pkt 1-3.
2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, śródlądowe
wody powierzchniowe lub ich części, stanowiące własność publiczną,
istotne dla:
1) kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej,
2) regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa
- kierując się podziałem zawartym w ust. 1 pkt 2 i 4, a także
uwzględniając w wykazie nazwę z charakterystycznymi informacjami,
wskazanie nazwy odbiornika, przyjęte kryterium oraz wskazanie
dla wód, o których mowa w pkt 2, właściwego marszałka województwa.
3. Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2,
może powierzyć marszałkowi województwa wykonywanie uprawnień
Skarbu Państwa w stosunku do wód innych niż określone w ust.
1 pkt 4 i zaliczyć do wód istotnych dla regulacji stosunków
wodnych na potrzeby rolnictwa niektóre wody określone w ust.
1 pkt 2 lit. b) i c), jeżeli:
1) wody te są wykorzystywane przede wszystkim do regulacji
stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa,
2) tereny, na których te wody się znajdują, mają charakter
rolniczy i warunkiem rozwoju i restrukturyzacji rolnictwa
na tych terenach jest regulacja stosunków wodnych w glebie,
3) zakres i rozmiar utrzymywania tych wód wynika z potrzeb
funkcjonowania systemów melioracji wodnych.
Art. 12. Wody stojące oraz wody w rowach znajdujące się
w granicach nieruchomości gruntowej stanowią własność właściciela
tej nieruchomości.
Art. 13. 1. Ryby oraz inne organizmy żyjące w wodzie stanowią
jej pożytki, do pobierania których jest uprawniony właściciel
wody.
2. Rybackie korzystanie z publicznych śródlądowych wód powierzchniowych
płynących następuje w drodze oddania w użytkowanie obwodów
rybackich, ustanowionych na podstawie ustawy z dnia 18 kwietnia
1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz.
750, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 81, poz.
875 i Nr 110, poz. 1189).
3. Oddanie w użytkowanie obwodów rybackich następuje za opłatą
roczną, na czas nie krótszy niż 10 lat, na podstawie umowy,
do zawarcia której upoważniony jest dyrektor regionalnego
zarządu gospodarki wodnej.
4. Warunkiem oddania w użytkowanie obwodu rybackiego jest
przedłożenie pozytywnie zaopiniowanego operatu rybackiego,
o którym mowa w ustawie wymienionej w ust. 2.
5. Oddanie w użytkowanie następuje w drodze konkursu ofert,
przy czym maksymalna oferowana stawka opłaty rocznej za 1
ha powierzchni obwodu rybackiego nie może być wyższa niż równowartość
0,5 dt żyta, ustalona na podstawie ustawy z dnia 15 listopada
1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431,
z 1994 r. Nr 1, poz. 3, z 1996 r. Nr 91, poz. 409, z 1997
r. Nr 43, poz. 272 i Nr 137, poz. 926, z 1998 r. Nr 108, poz.
681 oraz z 2001 r. Nr 81, poz. 875), zależnie od rybackiego
typu wody i jej położenia.
6. Nie pobiera się opłat za oddanie w użytkowanie następujących
części obwodu rybackiego:
1) obrębu ochronnego,
2) uzupełniającego obwodu rybackiego,
3) wód uznanych, na podstawie przepisów ustawy, o której mowa
w ust. 2, za nieprzydatne do prowadzenia racjonalnej gospodarki
rybackiej.
7. W przypadku nierealizowania założeń zawartych w operacie
rybackim, umowa użytkowania może być rozwiązana w każdym czasie
i bez odszkodowania przez organ, o którym mowa w ust. 3.
8. W sprawach nieuregulowanych dotyczących użytkowania stosuje
się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.
9. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia,
tryb i warunki przeprowadzania konkursu ofert, o którym mowa
w ust. 5, zasady oceniania ofert i elementy oferty podlegającej
ocenie, a także maksymalną stawkę opłaty rocznej za 1 ha powierzchni
obwodu rybackiego zależnie od rybackiego typu wody i jej położenia.
10. Minister wydając rozporządzenie kierować się będzie potrzebą
wyłonienia oferenta, którego przygotowanie i doświadczenie
zawodowe zapewni realizację zasad racjonalnej gospodarki rybackiej,
zgodnie z przedłożonym operatem rybackim, w celu utrzymania
lub uzyskania dobrego stanu ekologicznego wód obwodu rybackiego.
Minister określając tryb i warunki przeprowadzania konkursu
ofert uwzględni w szczególności konieczność udostępnienia
oferentom informacji na temat:
1) rozliczenia obciążeń publicznoprawnych związanych z przedmiotem
użytkowania oraz nakładów rzeczowo-finansowych, określonych
w operacie rybackim,
2) zasad udostępniania wód obwodu rybackiego do celów badań
naukowych oraz przekazywania danych na temat wyników prowadzonej
gospodarki rybackiej,
3) ograniczeń związanych z oddaniem w użytkowanie gruntów
pod wodami w obwodzie rybackim na cele określone w art. 20
ust. 1.
Art. 14. 1. Grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią
własność właściciela tych wód w granicach określonych liniami
brzegów.
2. Grunty pokryte płynącymi wodami powierzchniowymi stanowiącymi
własność publiczną nie podlegają obrotowi cywilnoprawnemu,
z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie.
3. Gospodarowanie gruntami stanowiącymi własność Skarbu Państwa,
o których mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem ust. 5, wykonują,
w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, odpowiednio organy, o
których mowa w art. 11 ust. 1.
4. Gospodarowanie innym mieniem związanym z gospodarką wodną,
stanowiącym własność Skarbu Państwa, wykonują, w imieniu i
na rzecz Skarbu Państwa, odpowiednio organy, o których mowa
w art. 11 ust. 1, oraz jednostki, którym to mienie zostało
powierzone.
5. Prawo do zbywania gruntów pod śródlądowymi wodami powierzchniowymi
stojącymi, stanowiącymi własność Skarbu Państwa, przysługuje
ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa, działającemu
w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej.
Art. 15. 1. Linię brzegu dla cieków naturalnych, jezior
oraz innych naturalnych zbiorników wodnych stanowi krawędź
brzegu lub linia stałego porostu traw albo linia, którą ustala
się według średniego stanu wody ustalanego przez państwową
służbę hydrologiczno-meteorologiczną z okresu co najmniej
ostatnich 10 lat.
2. Linię brzegu ustala w drodze decyzji:
1) właściwy terenowy organ administracji morskiej - dla morskich
wód wewnętrznych,
2) właściwy wojewoda - dla wód granicznych oraz śródlądowych
dróg wodnych,
3) właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji
rządowej - dla pozostałych wód.
3. Podstawę ustalenia linii brzegu stanowi dostarczony przez
wnioskodawcę projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami
od gruntów przyległych, który, z zastrzeżeniem ust. 4, zawiera:
1) opis uwzględniający oznaczenie wnioskodawcy, ze wskazaniem
jego siedziby i adresu, przyjęty sposób ustalenia projektowanej
linii brzegu, ustalenie stanu prawnego nieruchomości objętych
projektem z oznaczeniem właścicieli wraz ze wskazaniem ich
siedziby i adresu oraz stan stosunków wodnych na gruntach
przylegających do projektowanej linii brzegu,
2) mapę inwentaryzacji powykonawczej budowli regulacyjnych
lub zaktualizowaną kopię mapy zasadniczej, w skali, w jakiej
sporządzony jest projekt regulacji wód śródlądowych, lub w
skali 1:5000 albo 1:2000, z wykazaniem:
a) punktów stałych osnowy poziomej nawiązanych do sieci państwowej,
b) granicy stałego porostu traw,
c) krawędzi brzegów, przymulisk, odsypisk i wysp,
d) proponowanej linii brzegu.
4. Organ, o którym mowa w ust. 2, może, w drodze decyzji,
zwolnić wnioskodawcę, na jego wniosek, z obowiązku zawarcia
w projekcie niektórych informacji, o których mowa w ust. 3.
5. Jeżeli krawędź brzegu jest wyraźna, linia brzegu biegnie
tą krawędzią.
6. Jeżeli krawędź brzegu nie jest wyraźna, linia brzegu biegnie
granicą stałego porostu traw, a jeżeli granica stałego porostu
traw leży powyżej stanu wody, o którym mowa w ust. 1 - linią
przecięcia się zwierciadła wody przy tym stanie z gruntem
przyległym.
7. Jeżeli brzegi wód są uregulowane, linia brzegu biegnie
linią łączącą zewnętrzne krawędzie budowli regulacyjnych,
a przy plantacjach wikliny na gruntach uzyskanych w wyniku
regulacji - granicą plantacji od strony lądu.
8. Decyzja ustalająca linię brzegu obejmuje swym zakresem
odcinek i brzegi cieku naturalnego objęte projektem regulacji.
9. Jeżeli ustalenie linii brzegu jest konieczne w związku
z wykonaniem budowli regulacyjnych, postępowanie w sprawie
ustalenia linii brzegu, z zastrzeżeniem ust.
10, przeprowadza się łącznie z postępowaniem w sprawie wydania
pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie budowli regulacyjnych.
10. Decyzja o ustaleniu linii brzegu może być wydana po uzyskaniu
przez zakład pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie niecierpiących
zwłoki budowli regulacyjnych.
11. W przypadku zmiany linii brzegu decyzja, o której mowa
w ust. 2, może być zmieniona w trybie i na zasadach właściwych
dla jej wydania.
12. Jeżeli ustalenie linii brzegu następuje w związku z trwałym
zajęciem przez wody płynące lub wody morskie, w sposób naturalny,
gruntu niestanowiącego własności właściciela wody, koszty
projektu, o którym mowa w ust. 3, ponosi właściciel wody.
Art. 16. 1. Właściciel wody nie nabywa praw do gruntów
pokrytych przez wodę podczas powodzi.
2. Właścicielowi gruntów zalanych podczas powodzi, z zastrzeżeniem
ust. 3, nie przysługuje z tego tytułu odszkodowanie od właściciela
wody.
3. Właścicielowi gruntów zalanych podczas powodzi w wyniku
nieprzestrzegania przepisów ustawy przez właściciela wody
lub właściciela urządzenia wodnego przysługuje odszkodowanie
na warunkach określonych w ustawie.
Art. 17. 1. Jeżeli śródlądowa woda powierzchniowa płynąca
lub wody morza terytorialnego albo morskie wody wewnętrzne
zajmą trwale, w sposób naturalny, grunt niestanowiący własności
właściciela wody, grunt ten staje się własnością właściciela
wody.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dotychczasowemu właścicielowi
gruntu przysługuje odszkodowanie od właściciela wody na warunkach
określonych w ustawie.
Art. 18. Wyspy oraz przymuliska powstałe w sposób naturalny
na wodach powierzchniowych stanowią własność właściciela wody.
Art. 19. 1. Starorzecza oraz grunt powstały w wyniku wykonania
budowli regulacyjnych pozostają własnością dotychczasowego
właściciela wody.
2. Grunt powstały na skutek trwałego, naturalnego lub sztucznego
odkładu na obszarach wód morza terytorialnego lub morskich
wód wewnętrznych pozostaje własnością Skarbu Państwa.
3. Grunt, o którym mowa w ust. 2, może podlegać obrotowi cywilnoprawnemu
na warunkach określonych w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia
1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr
46, poz. 543).
Art. 20. 1. Grunty pokryte wodami stanowiące własność
Skarbu Państwa, niezbędne do realizacji przedsięwzięć związanych
z:
1) energetyką wodną,
2) transportem wodnym,
3) wydobywaniem kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów
lub wycinaniem roślin z wody,
4) wykonaniem infrastruktury transportowej,
5) wykonaniem infrastruktury przemysłowej, komunalnej lub
rolnej,
6) działalnością rekreacyjno-usługową
- oddaje się w użytkowanie za opłatą roczną, z zastrzeżeniem
ust. 3.
2. Umowa użytkowania wymaga formy aktu notarialnego, a do
jej zawarcia upoważnione są odpowiednio organy, o których
mowa w art. 11 ust. 1.
3. Zwalnia się z opłaty rocznej, o której mowa w ust. 1, grunty
pokryte wodami oddawane w użytkowanie jednostkom organizacyjnym
zarządzającym wodami w imieniu Skarbu Państwa lub przeznaczone
pod wykonanie urządzeń melioracji wodnych podstawowych.
4. Oddanie w użytkowanie gruntów pokrytych wodami w wyniku
wykonania budowli piętrzących wymaga zgody właściciela tych
budowli.
5. Warunkiem oddania w użytkowanie gruntów, o których mowa
w ust. 1, jest posiadanie przez użytkownika pozwolenia wodnoprawnego,
jeżeli jest ono wymagane przepisami ustawy.
6. Umowa użytkowania może zostać w każdym czasie rozwiązana
przez każdą ze stron w przypadku cofnięcia lub wygaśnięcia
pozwolenia wodnoprawnego albo ograniczenia pozwolenia, o ile
ograniczenie to dotyczyło przedmiotu użytkowania.
7. W sprawach nieuregulowanych dotyczących użytkowania stosuje
się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.
8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość
opłat rocznych za oddanie w użytkowanie gruntów pokrytych
wodami, uwzględniając rodzaj działalności, na potrzeby której
następuje oddanie w użytkowanie, przy czym maksymalna opłata
roczna za 1 m2 gruntu nie może być wyższa niż 10% najniższego
wynagrodzenia za pracę pracowników, określonego na podstawie
odrębnych przepisów dla roku poprzedniego.
9. Opłaty, o których mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 10,
stanowią dochód budżetu państwa.
10. Opłaty za oddanie w użytkowanie gruntów pod wodami, o
których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, stanowią dochód środka
specjalnego Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.
Rozdział 3
Obowiązki właścicieli wody oraz właścicieli innych nieruchomości
Art. 21. 1. Utrzymywanie wód stanowi obowiązek ich właściciela.
2. Obowiązek utrzymywania tworzących brzeg wody budowli lub
murów niebędących urządzeniami wodnymi należy do ich właścicieli,
a w kosztach utrzymania tych budowli lub murów właściciel
wody uczestniczy proporcjonalnie do odnoszonych korzyści.
Podziału kosztów dokonuje, w drodze decyzji, organ właściwy
do wydania pozwolenia wodnoprawnego.
Art. 22. 1. Utrzymywanie śródlądowych wód powierzchniowych
polega na zachowaniu lub odtworzeniu stanu ich dna lub brzegów
oraz na konserwacji lub remoncie istniejących budowli regulacyjnych
w celu zapewnienia swobodnego spływu wód oraz lodów, a także
właściwych warunków korzystania z wody.
2. Zakłady, które przez wprowadzanie ścieków do wód lub urządzeń
wodnych albo w inny sposób przyczyniają się do wzrostu kosztów
utrzymania tych wód lub urządzeń, ponoszą taką część kosztów,
w jakiej nastąpił ten wzrost. Podziału kosztów dokonuje, w
drodze decyzji, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego.
Art. 23. Utrzymywanie morskich wód wewnętrznych oraz brzegu
morskiego polega na budowie, utrzymywaniu i ochronie umocnień
brzegowych oraz utrzymywaniu zabudowy ochronnej w obrębie
pasa technicznego ustanowionego przepisami ustawy o obszarach
morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.
Art. 24. Utrzymywanie śródlądowych wód powierzchniowych
oraz morskich wód wewnętrznych i brzegu morskiego nie może
naruszać istniejącego dobrego stanu ekologicznego tych wód
oraz warunków wynikających z ochrony wód.
Art. 25. Zabrania się niszczenia lub uszkadzania brzegów
śródlądowych wód powierzchniowych, tworzących brzeg wody budowli
lub murów niebędących urządzeniami wodnymi oraz gruntów pod
śródlądowymi wodami powierzchniowymi.
Art. 26. Do obowiązków właściciela śródlądowych wód powierzchniowych
należy:
1) zapewnienie utrzymywania w należytym stanie technicznym
koryt cieków naturalnych oraz kanałów,
2) dbałość o utrzymanie dobrego stanu ekologicznego wód,
3) regulowanie stanu wód lub przepływów w ciekach naturalnych
oraz kanałach stosownie do możliwości wynikających ze znajdujących
się na nich urządzeń wodnych oraz warunków hydrologicznych,
4) zapewnienie swobodnego spływu wód powodziowych oraz lodów,
5) współudział w odbudowywaniu ekosystemów zdegradowanych
przez niewłaściwą eksploatację zasobów wodnych,
6) umożliwienie wykonywania obserwacji i pomiarów hydrologiczno-meteorologicznych
oraz hydrogeologicznych.
Art. 27. 1. Zabrania się grodzenia nieruchomości przyległych
do powierzchniowych wód publicznych w odległości mniejszej
niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania
przechodzenia przez ten obszar.
2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy grodzenia terenów
stref ochronnych ustanowionych na podstawie ustawy oraz obrębów
hodowlanych ustanowionych na podstawie przepisów ustawy o
rybactwie śródlądowym.
Art. 28. 1. Właściciel nieruchomości przyległej do powierzchniowych
wód publicznych jest obowiązany umożliwić dostęp do wody na
potrzeby wykonywania robót związanych z utrzymywaniem wód
oraz dla ustawiania znaków żeglugowych lub hydrologiczno-meteorologicznych
urządzeń pomiarowych.
2. Właściciel nieruchomości przyległej do wód objętych powszechnym
korzystaniem jest obowiązany zapewnić dostęp do wody w sposób
umożliwiający to korzystanie; części nieruchomości umożliwiające
dostęp do wody wyznacza zarząd gminy w drodze decyzji.
3. Właścicielowi nieruchomości, o którym mowa w ust. 1, przysługuje
odszkodowanie odpowiednio od właściciela wody lub właściciela
hydrologiczno-meteorologicznych urządzeń pomiarowych, a właścicielowi
nieruchomości, o którym mowa w ust. 2 - z budżetu gminy, na
warunkach określonych w ustawie.
Art. 29. 1. Właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie
stanowią inaczej, nie może:
1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu
znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku
odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich,
2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie.
2. Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód
oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek
przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów
sąsiednich.
3. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu
wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt,
burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać
właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie
urządzeń zapobiegających szkodom.
Art. 30. 1. Właściciele gruntów mogą, w drodze pisemnej
ugody, ustalić zmiany stanu wody na gruntach, jeżeli zmiany
te nie wpłyną szkodliwie na inne nieruchomości lub na gospodarkę
wodną; ugoda nie może dotyczyć wprowadzania ścieków do wód
lub do ziemi.
2. Realizacja postanowień ugody jest możliwa po zatwierdzeniu,
w drodze decyzji, odpowiednio przez wójta, burmistrza lub
prezydenta miasta; z wnioskiem o zatwierdzenie ugody występują
umawiający się właściciele gruntów.
Dział II
Korzystanie z wód
Art. 31. 1. Korzystanie z wód polega na ich używaniu na
potrzeby ludności oraz gospodarki.
2. Korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu
ekologicznego wód i ekosystemów od nich zależnych, a także
marnotrawstwa wody, marnotrawstwa energii wody, ani wyrządzać
szkód.
3. Korzystanie z wód polega na korzystaniu powszechnym, zwykłym
lub szczególnym.
4. Przepisy ustawy dotyczące korzystania z wód stosuje się
odpowiednio do:
1) nawadniania lub odwadniania gruntów,
2) odwadniania obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów
górniczych,
3) użytkowania wód znajdujących się w rowach,
4) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,
5) wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych ścieków zawierających
substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone
na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1,
6) rolniczego wykorzystania ścieków,
7) wydobywania z wód powierzchniowych kamienia, żwiru, piasku
oraz innych materiałów, a także wycinania roślin z wód lub
brzegu.
Art. 32. Wody podziemne, z zastrzeżeniem art. 33, wykorzystuje
się przede wszystkim:
1) do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia
oraz na cele socjalno-bytowe,
2) na potrzeby produkcji artykułów żywnościowych oraz farmaceutycznych.
Art. 33. 1. Dopuszczalne jest korzystanie z każdej wody
w rozmiarze i w czasie wynikającym z konieczności:
1) zwalczania poważnych awarii, klęsk żywiołowych, pożarów
lub innych miejscowych zagrożeń,
2) zapobieżenia poważnemu niebezpieczeństwu grożącemu życiu
lub zdrowiu ludzi albo mieniu znacznej wartości, którego w
inny sposób nie można uniknąć.
2. Przepis ust. 1 stosuje się również do morskich wód wewnętrznych
Zatoki Gdańskiej oraz wód morza terytorialnego.
Art. 34. 1. Każdemu przysługuje prawo do powszechnego
korzystania ze śródlądowych powierzchniowych wód publicznych,
morskich wód wewnętrznych wraz z wodami Zatoki Gdańskiej i
z wód morza terytorialnego, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej.
2. Powszechne korzystanie z wód służy do zaspokajania potrzeb
osobistych, gospodarstwa domowego lub rolnego, bez stosowania
specjalnych urządzeń technicznych, a także do wypoczynku,
uprawiania turystyki, sportów wodnych oraz, na zasadach określonych
w przepisach odrębnych, amatorskiego połowu ryb.
3. Powszechne korzystanie z wód nie obejmuje:
1) wydobywania kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów
z morskich wód wewnętrznych wraz z wodami Zatoki Gdańskiej
oraz z wód morza terytorialnego,
2) wycinania roślin z wód lub brzegu,
3) wydobywania kamienia i żwiru z potoków górskich.
4. Wydobywanie kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów
w granicach powszechnego korzystania z wód może odbywać się,
po uzyskaniu zgody właściciela wody, w miejscach wyznaczonych
przez radę gminy w drodze uchwały.
Art. 35. 1. Rada powiatu może, w drodze uchwały, w celu
zaspokajania niezbędnych potrzeb społecznych wprowadzić powszechne
korzystanie, służące zaspokajaniu potrzeb osobistych, gospodarstwa
domowego lub rolnego, z wód powierzchniowych innych niż wymienione
w art. 34 ust. 1, ustalając jednocześnie dopuszczalny zakres
tego korzystania.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, właścicielowi wody
przysługuje z budżetu powiatu odszkodowanie na warunkach określonych
w ustawie.
Art. 36. 1. Właścicielowi gruntu przysługuje prawo do
zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz
z wody podziemnej znajdującej się w jego gruncie; prawo to
nie stanowi prawa do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganego
pozwolenia wodnoprawnego.
2. Zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego
gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego, z zastrzeżeniem
ust. 3.
3. Nie stanowi zwykłego korzystania z wód:
1) nawadnianie gruntów lub upraw wodą podziemną za pomocą
deszczowni,
2) korzystanie z wody podziemnej, jeżeli urządzenia do poboru
wody umożliwiają pobór w ilości większej niż 5 m3 na dobę,
3) korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej,
4) wprowadzanie do wód lub do ziemi oczyszczonych ścieków,
jeżeli ich ilość jest większa niż 5 m3 na dobę.
Art. 37. Szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie
wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w szczególności:
1) pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych,
2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,
3) przerzuty wody oraz sztuczne zasilanie wód podziemnych,
4) piętrzenie oraz retencjonowanie śródlądowych wód powierzchniowych,
5) korzystanie z wód do celów energetycznych,
6) korzystanie z wód do celów żeglugi oraz spławu,
7) wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów,
a także wycinanie roślin z wód lub brzegu,
8) rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych.
Dział III
Ochrona wód
Rozdział 1
Zasady ochrony wód
Art. 38. 1. Wody podlegają ochronie, niezależnie od
tego, czyją stanowią własność.
2. Celem ochrony wód jest utrzymywanie lub poprawa jakości
wód, biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na obszarach
zalewowych, tak aby wody osiągnęły co najmniej dobry stan
ekologiczny i w zależności od potrzeb nadawały się do:
1) zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia,
2) bytowania ryb w warunkach naturalnych oraz umożliwiały
ich migrację,
3) rekreacji oraz uprawiania sportów wodnych.
3. Ochrona wód polega w szczególności na:
1) unikaniu, eliminacji i ograniczaniu zanieczyszczenia wód,
w szczególności zanieczyszczenia substancjami szczególnie
szkodliwymi dla środowiska wodnego,
2) zapobieganiu niekorzystnym zmianom naturalnych przepływów
wody albo naturalnych poziomów zwierciadła wody.
4. Ochrona wód jest realizowana z uwzględnieniem postanowień
działu I i działu III w tytule II oraz działów I-III w tytule
III ustawy - Prawo ochrony środowiska.
Art. 39. Zabrania się wprowadzania ścieków:
1) bezpośrednio do poziomów wodonośnych wód podziemnych,
2) do wód powierzchniowych oraz do ziemi:
a) jeżeli byłoby to sprzeczne z warunkami wynikającymi z utworzenia
obszarów chronionych, ustanowionych na podstawie ustawy z
dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z
2001 r. Nr 99, poz. 1079, Nr 100, poz. 1085 i Nr 110, poz.
1189), stref oraz obszarów ochronnych ustanowionych na podstawie
art. 58 i 60,
b) w pasie technicznym, o którym mowa w art. 23,
c) w obrębie kąpielisk, plaż publicznych nad wodami oraz w
odległości mniejszej niż 1 km od ich granic,
3) do wód stojących,
4) do jezior oraz do ich dopływów, jeżeli czas dopływu ścieków
do jeziora byłby krótszy niż jedna doba,
5) do ziemi, jeżeli stopień oczyszczenia ścieków lub miąższość
warstwy gruntu nad zwierciadłem wód podziemnych nie stanowi
zabezpieczenia tych wód przed zanieczyszczeniem.
Art. 40. 1. Zabrania się:
1) wprowadzania do wód odpadów, w rozumieniu ustawy z dnia
27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628), oraz
ciekłych odchodów zwierzęcych,
2) spławiania do wód śniegu wywożonego z terenów zanieczyszczonych,
a w szczególności z centrów miast, terenów przemysłowych,
terenów składowych, baz transportowych, dróg o dużym natężeniu
ruchu wraz z parkingami, oraz jego składowania na terenach
położonych między wałem przeciwpowodziowym a linią brzegu
wody lub w odległości mniejszej niż 50 m od linii brzegu wody,
3) lokalizowania na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią
inwestycji zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco
oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych,
środków chemicznych, a także innych materiałów, które mogą
zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania
odpadów, w tym w szczególności ich składowania,
4) mycia pojazdów w wodach powierzchniowych oraz nad brzegami
tych wód,
5) pobierania z wód powierzchniowych wody bezpośrednio do
opryskiwaczy rolniczych oraz ich mycia w tych wodach,
6) używania farb produkowanych na bazie związków organiczno-cynowych
(TBT) do konserwacji technicznych konstrukcji podwodnych.
2. Zakazy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, nie dotyczą
wykorzystywania gruzu, mas ziemnych oraz skalnych przy wykonywaniu
robót związanych z utrzymywaniem lub regulacją wód, a także
lokalizowania inwestycji gospodarki rybackiej.
3. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w
drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1
pkt 3, w części dotyczącej gromadzenia ścieków, a także innych
materiałów, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów,
jeżeli wystąpi istotna potrzeba ekonomiczna lub społeczna,
a zwolnienie to nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód w
przypadku wystąpienia powodzi.
Art. 41. 1. Ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi w ramach
zwykłego albo szczególnego korzystania z wód, oczyszczone
w stopniu wymaganym przepisami ustawy, nie mogą:
1) zawierać:
a) odpadów oraz zanieczyszczeń pływających,
b) dwuchloro-dwufenylo-trójchloroetanu (DDT), wielopierścieniowych
chlorowanych dwufenyli (PCB) oraz wielopierścieniowych chlorowanych
trójfenyli (PCT),
c) chorobotwórczych drobnoustrojów pochodzących z obiektów,
w których leczeni są chorzy na choroby zakaźne,
2) powodować w tych wodach:
a) zmian w naturalnej, charakterystycznej dla nich biocenozie,
b) zmian naturalnej mętności, barwy, zapachu,
c) formowania się osadów lub piany.
2. Zabrania się rozcieńczania ścieków wodą w celu uzyskania
ich stanu oraz składu zgodnego z przepisami.
Art. 42. 1. Wprowadzający ścieki do wód lub do ziemi są
obowiązani zapewnić ochronę wód przed zanieczyszczeniem, w
szczególności przez budowę i eksploatację urządzeń służących
tej ochronie, a tam, gdzie jest to celowe, powtórne wykorzystanie
oczyszczonych ścieków. Wybór miejsca i sposobu wykorzystania
albo usuwania ścieków powinien minimalizować negatywne oddziaływania
na środowisko.
2. Obiekt budowlany lub zespół takich obiektów, których użytkowanie
jest związane z wprowadzaniem ścieków do wód lub do ziemi,
nie może zostać oddany do użytkowania, jeżeli nie zostały
spełnione wymagania, o których mowa w art. 76 ustawy - Prawo
ochrony środowiska.
3. Budowę urządzeń służących do zaopatrzenia w wodę realizuje
się jednocześnie z rozwiązaniem spraw gospodarki ściekowej,
w szczególności przez budowę systemów kanalizacyjnych i oczyszczalni
ścieków.
4. W miejscach, gdzie budowa systemów kanalizacyjnych nie
przyniosłaby korzyści dla środowiska lub powodowałaby nadmierne
koszty, należy stosować systemy indywidualne lub inne rozwiązania
zapewniające ochronę środowiska.
Art. 43. 1. Aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców
powyżej 2000 powinny być wyposażone w sieci kanalizacyjne
dla ścieków komunalnych zakończone oczyszczalniami ścieków,
zgodnie z ustaleniami krajowego programu oczyszczania ścieków
komunalnych.
2. Aglomeracja oznacza teren na którym zaludnienie lub działalność
gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne
były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków komunalnych,
natomiast przez jednego równoważnego mieszkańca rozumie się
ładunek substancji organicznych biologicznie rozkładalnych
wyrażony jako wskaźnik pięciodobowego biochemicznego zapotrzebowania
na tlen w ilości 60 g tlenu na dobę.
3. Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych, którego
integralną część stanowi wykaz aglomeracji, o których mowa
w ust. 1, oraz wykaz niezbędnych przedsięwzięć w zakresie
budowy i modernizacji zbiorczych sieci kanalizacyjnych i oczyszczalni
ścieków komunalnych sporządza minister właściwy do spraw środowiska,
a zatwierdza Rada Ministrów.
4. Minister właściwy do spraw środowiska przedkłada co dwa
lata Radzie Ministrów sprawozdanie z wykonania krajowego programu
oczyszczania ścieków komunalnych.
5. Przepisy ust. 1-4 nie naruszają obowiązku gmin w zakresie
usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych wynikających z
przepisów o samorządzie gminnym.
Art. 44. 1. Ścieki bytowe oraz ścieki komunalne lub przemysłowe
o składzie zbliżonym do ścieków bytowych, a także ścieki,
o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. f), mogą być oczyszczane
przez ich rolnicze wykorzystanie.
2. Przez rolnicze wykorzystanie ścieków, o którym mowa w ust.
1, rozumie się zastosowanie ścieków do nawadniania oraz nawożenia
użytków rolnych oraz stawów wykorzystywanych do chowu lub
hodowli ryb.
3. Roczne i sezonowe dawki ścieków wykorzystywanych rolniczo
nie mogą przekroczyć zapotrzebowania roślin na azot, potas,
wodę oraz utrudniać przebiegu procesów samooczyszczania się
gleby.
4. Zabrania się rolniczego wykorzystania ścieków:
1) gdy grunt jest zamarznięty do głębokości 30 cm lub przykryty
śniegiem, z wyjątkiem dna stawów ziemnych wykorzystywanych
do chowu i hodowli ryb,
2) na gruntach wykorzystywanych do upraw roślin, przeznaczonych
do spożycia w stanie surowym,
3) na gruntach, w których zwierciadło wód podziemnych znajduje
się płycej niż 1,5 m od powierzchni ziemi lub od dna rowu
rozprowadzającego ścieki,
4) na obszarach o spadku terenu większym niż:
a) 10% dla gruntów ornych,
b) 20% dla łąk, pastwisk oraz plantacji drzew leśnych.
Art. 45. 1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, określi,
w drodze rozporządzenia:
1) substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego,
powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane
(wykaz I), oraz substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska
wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być
ograniczane (wykaz II),
2) metodyki referencyjne badania stopnia biodegradacji substancji
powierzchniowoczynnych zawartych w produktach, których stosowanie
może mieć wpływ na jakość wód,
3) warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków
do wód lub do ziemi oraz w celu rolniczego wykorzystania ścieków,
a także miejsce i częstotliwość pobierania próbek ścieków,
metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy ścieki odpowiadają
wymaganym warunkom.
2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw gospodarki może określić, w drodze
rozporządzenia, dopuszczalne masy substancji, które mogą być
odprowadzane w ściekach przemysłowych, w jednym lub więcej
okresach, przypadające na jednostkę masy wykorzystywanego
surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu.
3. Ministrowie, wydając rozporządzenia, o których mowa w ust.
1 i 2, uwzględnią:
1) właściwości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska
wodnego, a zwłaszcza ich toksyczność, trwałość w środowisku,
zdolność do bioakumulacji oraz zagrożenie, jakie mogą one
powodować dla wód oraz życia lub zdrowia ludzi,
2) obecny stan wód i ich podatność na eutrofizację,
3) efektywność usuwania zanieczyszczeń ze ścieków w procesach
ich oczyszczania,
4) rozwój technik umożliwiających stopniowe zmniejszanie emisji,
5) położenie, rzeźbę terenu i rodzaj gleb na obszarach, na
których może być stosowane rolnicze wykorzystanie ścieków.
4. Ministrowie, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust.
1, będą się kierować potrzebą:
1) zapobieżenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi powodowanego
wprowadzaniem do wód substancji szczególnie szkodliwych dla
środowiska wodnego,
2) zapewnienia 75% redukcji całkowitego ładunku azotu i fosforu
w ściekach komunalnych pochodzących z całego terytorium państwa
w celu ochrony wód powierzchniowych, w tym wód morskich, przed
eutrofizacją,
3) minimalizacji kosztów oczyszczania ścieków komunalnych
przy osiągnięciu celów zakładanych w pkt 2,
4) spełnienia wymagań zdrowotnych dotyczących żywności i pasz
na terenach rolniczego wykorzystania ścieków.
5. Zasady postępowania z osadami ściekowymi określają przepisy
ustawy o odpadach.
Art. 46. 1. Zakłady pobierające wodę oraz przeznaczające
ścieki do rolniczego wykorzystania obowiązane są prowadzić
pomiary ich ilości i jakości.
2. Obowiązki w zakresie pomiarów ilości i jakości ścieków
wprowadzanych do wód lub do ziemi określają przepisy ustawy
- Prawo ochrony środowiska.
3. Zakłady wprowadzające ścieki do wód lub do ziemi mogą zostać
obowiązane do prowadzenia pomiarów jakości:
1) wód powierzchniowych powyżej i poniżej miejsca zrzutu ścieków,
2) wód podziemnych.
4. Zakłady pobierające wodę w ilości większej niż 100 m3 na
dobę są obowiązane do dokonywania systematycznego pomiaru
ilości pobieranej wody.
Art. 47. 1. Produkcję rolną prowadzi się w sposób ograniczający
i zapobiegający zanieczyszczaniu wód związkami azotu pochodzącymi
ze źródeł rolniczych, przy czym przez związki azotu rozumie
się wszelkie substancje zawierające azot, z wyjątkiem gazowego
azotu cząsteczkowego.
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw środowiska, biorąc pod uwagę wymagania,
o których mowa w ust. 1, opracuje zbiór zasad dobrej praktyki
rolniczej i upowszechni te zasady, w szczególności w drodze
organizowania szkoleń dla rolników.
3. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej określi,
w drodze rozporządzenia, wody powierzchniowe i podziemne wrażliwe
na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł rolniczych oraz
obszary szczególnie narażone, z których odpływ azotu ze źródeł
rolniczych do tych wód należy ograniczyć, uwzględniając:
1) zawartość związków azotu w wodach powierzchniowych i podziemnych,
ze szczególnym uwzględnieniem wód pobieranych do zaopatrzenia
ludności w wodę przeznaczoną do spożycia,
2) stopień eutrofizacji śródlądowych wód powierzchniowych,
morskich wód wewnętrznych i wód przybrzeżnych, dla których
czynnikiem eutrofizacji jest azot,
3) charakterystykę terenu, ze szczególnym uwzględnieniem:
rodzaju działalności rolniczej, struktury użytków rolnych,
koncentracji produkcji zwierzęcej, rodzaju gleb i klimatu.
4. Wody i obszary, o których mowa w ust. 3, poddaje się co
4 lata weryfikacji w celu uwzględnienia zmian czynników nieprzewidzianych
podczas ich wyznaczania.
5. Wyznaczenia i weryfikacji wód i obszarów, o których mowa
w ust. 3, dokonuje się w oparciu o pomiary dokonywane w ramach
państwowego monitoringu środowiska.
6. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje, co 4
lata, oceny stopnia eutrofizacji śródlądowych wód powierzchniowych,
morskich wód wewnętrznych i wód przybrzeżnych.
7. Dla każdego z obszarów, o którym mowa w ust. 3, w ciągu
2 lat od jego wyznaczenia dyrektor regionalnego zarządu gospodarki
wodnej opracuje program działań mających na celu ograniczenie
odpływu azotu ze źródeł rolniczych, o którym mowa w art. 84
ustawy - Prawo ochrony środowiska; program wprowadzany jest
w drodze rozporządzenia dyrektora regionalnego zarządu gospodarki
wodnej.
8. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw rolnictwa oraz ministrem właściwym
do spraw rozwoju wsi, określi, w drodze rozporządzenia:
1) kryteria wyznaczania wód wrażliwych na zanieczyszczenie
związkami azotu ze źródeł rolniczych,
2) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać programy
działań mających na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł
rolniczych.
9. Minister właściwy do spraw środowiska, określając:
1) kryteria wyznaczania wód wrażliwych na zanieczyszczenie
związkami azotu ze źródeł rolniczych, uwzględni w szczególności
dopuszczalne stężenie azotanów w wodach stanowiących źródło
poboru wody przeznaczonej do spożycia oraz podatność wód na
eutrofizację,
2) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać programy
działań, wskaże w szczególności:
a) rodzaj i zakres działań, jakie mogą być wprowadzone do
obowiązkowego stosowania w obszarach szczególnie narażonych,
dotyczących w szczególności stosowania nawozów, przechowywania
nawozów naturalnych, sposobu gospodarowania gruntami,
b) terminy wprowadzania poszczególnych działań w życie i okresy
ich obowiązywania,
c) wzory dokumentów stosowanych w celu kontroli i monitorowania
oraz dokumentowania realizacji działań wynikających z programu
i efektów wdrażania programu,
3) tryb opracowania programów, uwzględni potrzebę wszechstronnych
konsultacji projektów programów, w szczególności z organizacjami
społeczno-zawodowymi rolników.
Art. 48. 1. Ścieki ze statku, z zastrzeżeniem ust. 2 i
3, usuwa się do urządzenia odbiorczego na lądzie.
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do statków bez napędu mechanicznego
o iloczynie długości i szerokości nieprzekraczającym 20 m2
lub o napędzie mechanicznym o mocy silników do 20 kW, niewyposażonych
w urządzenia sanitarne, a używanych wyłącznie do celów sportowych
oraz rekreacyjnych.
3. Warunki ochrony morskich wód wewnętrznych oraz wód morza
terytorialnego przed zanieczyszczeniem ze statków i innych
obiektów morskich określają przepisy ustawy z dnia 16 marca
1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki
(Dz. U. Nr 47, poz. 243 i z 2000 r. Nr 109, poz. 1156).
Art. 49. 1. Oceny jakości wód powierzchniowych i podziemnych
dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska.
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzi okresowe
badania kontrolne jakości wód powierzchniowych i podziemnych.
3. Gdy jest to uzasadnione specyfiką badań, obowiązki dotyczące
prowadzenia badania jakości wód powierzchniowych i podziemnych
wykonuje Główny Inspektor Ochrony Środowiska.
4. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej określi, w
drodze rozporządzenia:
1) klasyfikację dla prezentowania stanu:
a) wód powierzchniowych, biorąc w szczególności za podstawę
elementy: biologiczne, hydrologiczne, morfologiczne, chemiczne
i fizyczno-chemiczne,
b) wód podziemnych, biorąc za podstawę elementy ilościowe
i chemiczne,
2) sposób prowadzenia monitoringu stanu wód powierzchniowych
i podziemnych, uwzględniający:
a) kryteria wyznaczania punktów poboru próbek do badań,
b) zakres i częstotliwość badań,
c) wybór elementów jakości,
d) dodatkowe wymogi monitoringu dla obszarów chronionych,
e) metodyki referencyjne badań oraz warunki zapewnienia jakości
danych,
f) sposób oceny wyników badań,
g) zakres badań, o których mowa w ust. 3,
3) sposób interpretacji wyników i prezentacji stanu wód powierzchniowych
i podziemnych.
5. Minister, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust.
4, będzie się kierować istniejącymi metodykami badań oraz
oceny jakości wód, a także potrzebą zapewnienia wiarygodności
prezentowanych informacji o stanie jakości wód.
Art. 50. 1. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej oraz ministrem
właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania, jakim powinny odpowiadać wody powierzchniowe wykorzystywane
do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia,
a także częstotliwość pobierania próbek wody, metodyki referencyjne
analiz i sposób oceny, czy wody odpowiadają wymaganym warunkom.
2. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z
ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej oraz ministrem
właściwym do spraw rolnictwa, określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania, jakim powinny odpowiadać wody śródlądowe będące
środowiskiem życia ryb w warunkach naturalnych oraz morskie
wody wewnętrzne i wody przybrzeżne będące środowiskiem życia
skorupiaków i mięczaków, a także częstotliwość pobierania
próbek wody, metodyki referencyjne analiz i sposób oceny,
czy wody odpowiadają wymaganym warunkom.
3. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw gospodarki wodnej oraz ministrem właściwym
do spraw gospodarki morskiej, określi, w drodze rozporządzenia,
wymagania, jakim powinna odpowiadać woda w kąpieliskach, a
także częstotliwość pobierania próbek wody, metodyki referencyjne
analiz i sposób oceny, czy wody odpowiadają wymaganym warunkom,
oraz sposób informowania ludności o jakości wody w kąpieliskach.
4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa:
1) w ust. 1 - minister uwzględni podział wód na 3 kategorie
w dostosowaniu do standardowych procesów uzdatniania, jakim
wody z uwagi na ich zanieczyszczenie muszą być poddane w celu
uzyskania wody przeznaczonej do spożycia, a także będzie się
kierował efektywnością tych procesów oraz potrzebą sukcesywnej
poprawy jakości wód wykorzystywanych do poboru wody przeznaczonej
do spożycia,
2) w ust. 2 - minister uwzględni podział wód na wody dla ryb
łososiowatych oraz wody dla ryb karpiowatych i będzie się
kierował potrzebą ochrony populacji ryb przed szkodliwymi
skutkami zanieczyszczenia wody, a ponadto będzie miał na uwadze
ochronę zdrowia konsumentów ryb oraz produktów wytwarzanych
ze skorupiaków i mięczaków, a tym samym potrzebę zabezpieczenia
określonych populacji skorupiaków i mięczaków przed szkodliwymi
skutkami wprowadzania zanieczyszczeń do wód morskich,
3) w ust. 3 - minister uwzględni ochronę zdrowia publicznego,
potrzebę sukcesywnej poprawy jakości wody w kąpieliskach oraz
potrzebę dostarczania społeczeństwu informacji w tym zakresie.
5. Wody powierzchniowe, które nie spełniają wymagań określonych
na podstawie ust. 1, nie mogą być wykorzystywane do zaopatrzenia
ludności w wodę przeznaczoną do spożycia. Mogą one być użyte
do tego celu tylko w sytuacjach wyjątkowych, pod warunkiem
zastosowania odpowiednich procedur, w tym mieszania z wodami
innego pochodzenia, gwarantujących spełnienie wymagań dotyczących
jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi określonych
na podstawie ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu
w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz.
747).
Rozdział 2
Strefy oraz obszary ochronne
Art. 51. W celu zapewnienia odpowiedniej jakości wody
ujmowanej do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do
spożycia oraz zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej
jakości, a także ze względu na ochronę zasobów wodnych, mogą
być ustanawiane:
1) strefy ochronne ujęć wody,
2) obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych.
Art. 52. 1. Strefę ochronną ujęcia wody, zwaną dalej "strefą
ochronną", stanowi obszar, na którym obowiązują zakazy,
nakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz
korzystania z wody.
2. Strefę ochronną dzieli się na teren ochrony:
1) bezpośredniej,
2) pośredniej.
3. Dopuszcza się ustanowienie strefy ochronnej obejmującej
wyłącznie teren ochrony bezpośredniej, jeżeli jest to uzasadnione
lokalnymi warunkami hydrogeologicznymi, hydrologicznymi i
geomorfologicznymi oraz zapewnia konieczną ochronę ujmowanej
wody.
Art. 53. 1. Na terenie ochrony bezpośredniej ujęć wód
podziemnych oraz powierzchniowych zabronione jest użytkowanie
gruntów do celów niezwiązanych z eksploatacją ujęcia wody.
2. Na terenie ochrony bezpośredniej ujęć wód należy:
1) odprowadzać wody opadowe w sposób uniemożliwiający przedostawanie
się ich do urządzeń służących do poboru wody,
2) zagospodarować teren zielenią,
3) odprowadzać poza granicę terenu ochrony bezpośredniej ścieki
z urządzeń sanitarnych, przeznaczonych do użytku osób zatrudnionych
przy obsłudze urządzeń służących do poboru wody,
4) ograniczyć do niezbędnych potrzeb przebywanie osób niezatrudnionych
przy obsłudze urządzeń służących do poboru wody.
3. Teren ochrony bezpośredniej należy ogrodzić, a jego granice
przebiegające przez wody powierzchniowe oznaczyć za pomocą
rozmieszczonych w widocznych miejscach stałych znaków stojących
lub pływających; na ogrodzeniu oraz znakach należy umieścić
tablice zawierające informacje o ujęciu wody i zakazie wstępu
osób nieupoważnionych.
Art. 54. 1. Na terenach ochrony pośredniej może być zabronione
lub ograniczone wykonywanie robót oraz innych czynności powodujących
zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności ujęcia,
a w szczególności:
1) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,
2) rolnicze wykorzystanie ścieków,
3) przechowywanie lub składowanie odpadów promieniotwórczych,
4) stosowanie nawozów oraz środków ochrony roślin,
5) budowa autostrad, dróg oraz torów kolejowych,
6) wykonywanie robót melioracyjnych oraz wykopów ziemnych,
7) lokalizowanie zakładów przemysłowych oraz ferm chowu lub
hodowli zwierząt,
8) lokalizowanie magazynów produktów ropopochodnych oraz innych
substancji, a także rurociągów do ich transportu,
9) lokalizowanie składowisk odpadów komunalnych lub przemysłowych,
10) mycie pojazdów mechanicznych,
11) urządzanie parkingów, obozowisk oraz kąpielisk,
12) lokalizowanie nowych ujęć wody,
13) lokalizowanie cmentarzy oraz grzebanie zwłok zwierzęcych.
2. Na terenach ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej,
oprócz zakazów lub ograniczeń, o których mowa w ust. 1, może
być zabronione lub ograniczone:
1) wydobywanie kopalin,
2) wykonywanie odwodnień budowlanych lub górniczych.
3. Na terenie ochrony pośredniej ujęcia wody powierzchniowej,
oprócz zakazów lub ograniczeń, o których mowa w ust. 1, może
być zabronione lub ograniczone:
1) lokalizowanie budownictwa mieszkalnego oraz turystycznego,
2) używanie samolotów do przeprowadzania zabiegów rolniczych,
3) urządzanie pryzm kiszonkowych,
4) chów lub hodowla ryb, ich dokarmianie lub zanęcanie,
5) pojenie oraz wypasanie zwierząt,
6) wydobywanie kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów,
a także wycinanie roślin z wód lub brzegu,
7) uprawianie sportów wodnych,
8) użytkowanie statków o napędzie spalinowym.
4. Na właścicieli gruntów położonych na terenie ochrony pośredniej
może być nałożony obowiązek stosowania odpowiednich upraw
rolnych lub leśnych, a także zlikwidowania nieczynnych studni
oraz, na ich koszt, ognisk zanieczyszczeń wody.
5. Przy ustalaniu zakazów, nakazów i ograniczeń dotyczących
użytkowania gruntów na terenie ochrony pośredniej należy uwzględnić
warunki infiltracji zanieczyszczeń do poziomu wodonośnego,
z którego woda jest ujmowana.
Art. 55. 1. Teren ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych
obejmuje obszar zasilania ujęcia wody; jeżeli czas przepływu
wody od granicy obszaru zasilania do ujęcia jest dłuższy od
25 lat, strefa ochronna powinna obejmować obszar wyznaczony
25-letnim czasem wymiany wody w warstwie wodonośnej.
2. Teren ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych wyznacza
się na podstawie ustaleń zawartych w dokumentacji hydrogeologicznej
tego ujęcia.
Art. 56. 1. Strefę ochronną ujęcia wód powierzchniowych
określa się tak, aby trwale zapewnić jakość wody zgodną z
przepisami wydanymi na podstawie art. 50 ust. 1 oraz aby zabezpieczyć
wydajność ujęcia wody.
2. Strefę ochronną wyznacza się na podstawie wyników przeprowadzonych
badań hydrologicznych, hydrograficznych i geomorfologicznych
obszaru zasilania ujęcia.
3. Strefa ochronna ujęcia wody z potoku górskiego lub z górnego
biegu rzeki może obejmować całą zlewnię cieku powyżej ujęcia
wody.
Art. 57. 1. Granice terenu ochrony pośredniej ujęcia wody
należy oznaczyć przez umieszczenie, w punktach przecięcia
się granic ze szlakami komunikacyjnymi oraz w innych charakterystycznych
punktach terenu, tablic zawierających informacje o ustanowieniu
strefy.
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze
rozporządzenia, wzory tablic informacyjnych, o których mowa
w ust. 1 oraz w art. 53 ust. 3, a w szczególności ich rozmiar,
kształt, kolor, wzór i wielkość napisu.
Art. 58. 1. Strefę ochronną, z zastrzeżeniem ust. 5, ustanawia,
w drodze rozporządzenia, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki
wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując
zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których obowiązują,
stosownie do przepisów art. 52-57.
2. Wniosek o ustanowienie strefy ochronnej ujęcia wody zawiera:
1) uzasadnienie potrzeby ustanowienia strefy ochronnej oraz
propozycje granic wraz z planem sytuacyjnym,
2) charakterystykę techniczną ujęcia wody,
3) propozycje zakazów, nakazów i ograniczeń dotyczących użytkowania
gruntów oraz korzystania z wód na terenach ochrony pośredniej.
3. Do wniosku o ustanowienie strefy ochronnej ujęcia wody
podziemnej dołącza się dokumentację hydrogeologiczną.
4. Obowiązek, o którym mowa w art. 53 ust. 3 i art. 57 ust.
1, należy do właściciela ujęcia wody.
5. W przypadku, o którym mowa w art. 52 ust. 3, strefę ochronną
obejmującą wyłącznie teren ochrony bezpośredniej ustanawia,
na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, w drodze decyzji,
organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego; kopię
wydanej decyzji organ przekazuje właściwemu dyrektorowi regionalnego
zarządu gospodarki wodnej.
Art. 59. 1. Obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,
zwane dalej "obszarami ochronnymi", stanowią obszary,
na których obowiązują zakazy, nakazy oraz ograniczenia w zakresie
użytkowania gruntów lub korzystania z wody w celu ochrony
zasobów tych wód przed degradacją.
2. Na obszarach ochronnych można zabronić wznoszenia obiektów
budowlanych oraz wykonywania robót lub innych czynności, które
mogą spowodować trwałe zanieczyszczenie gruntów lub wód, a
w szczególności lokalizowania inwestycji zaliczonych do przedsięwzięć
mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Art. 60. Obszar ochronny ustanawia, w drodze rozporządzenia,
dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na podstawie
planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, wskazując
zakazy, nakazy lub ograniczenia oraz obszary, na których obowiązują,
stosownie do przepisów art. 59.
Art. 61. 1. Za szkody poniesione w związku z wprowadzeniem
w strefie ochronnej zakazów, nakazów oraz ograniczeń w zakresie
użytkowania gruntów lub korzystania z wód właścicielowi nieruchomości
położonej w tej strefie przysługuje odszkodowanie od właściciela
ujęcia wody na zasadach określonych w ustawie.
2. Zasady wypłaty odszkodowań w wyniku ograniczenia sposobu
korzystania z nieruchomości w związku z ustanowieniem obszarów
ochronnych zbiorników wód śródlądowych określają przepisy
o ochronie środowiska.
Dział IV
Budownictwo wodne
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 62. 1. Budownictwo wodne polega na wykonywaniu
oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych.
2. Przepisy art. 63-66 nie naruszają przepisów ustawy z dnia
7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106,
poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001
r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz. 1085 i Nr 110, poz. 1190).
Art. 63. 1. Przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu
urządzeń wodnych należy kierować się zasadą zrównoważonego
rozwoju, a w szczególności zachowaniem dobrego stanu ekologicznego
wód i charakterystycznych dla nich biocenoz, potrzebą zachowania
istniejącej rzeźby terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku
wodnym i na obszarach zalewowych.
2. Budowle piętrzące powinny umożliwiać migrację ryb, o ile
jest to uzasadnione lokalnymi warunkami środowiska.
3. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących dóbr kultury,
zawartych w ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr
kultury (Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 i z 2000 r. Nr
120, poz. 1268).
Art. 64. 1. Utrzymywanie urządzeń wodnych polega na ich
eksploatacji, konserwacji oraz remontach w celu zachowania
ich funkcji.
2. Właściciel urządzenia wodnego znajdującego się na śródlądowych
wodach powierzchniowych jest obowiązany do zapewnienia obsługi,
bezpieczeństwa oraz właściwego funkcjonowania tego urządzenia,
z uwzględnieniem wymagań wynikających z warunków utrzymywania
wód.
3. Właściciel budowli piętrzącej jest obowiązany zapewnić
prowadzenie badań i pomiarów umożliwiających ocenę stanu oraz
bezpieczeństwa budowli, a w szczególności:
1) stanów wód podziemnych, ich filtracji przez budowlę, przez
podłoże oraz w otoczeniu budowli,
2) wytrzymałości budowli oraz podłoża,
3) stanu urządzeń upustowych,
4) zmian na górnym i na dolnym stanowisku budowli.
4. W ramach realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 3,
budowle piętrzące stanowiące własność Skarbu Państwa, zaliczone
na podstawie przepisów ustawy - Prawo budowlane do I lub II
klasy, poddaje się okresowym badaniom wykonywanym przez ośrodek
technicznej kontroli zapór Instytutu Meteorologii i Gospodarki
Wodnej.
5. Zakład, który wzniósł urządzenie wodne bez wymaganego pozwolenia
wodnoprawnego, jest obowiązany do jego rozebrania na własny
koszt.
Art. 65. 1. Zabrania się:
1) niszczenia lub uszkadzania urządzeń wodnych,
2) utrudniania przepływu wody w związku z wykonywaniem lub
utrzymywaniem urządzeń wodnych,
3) wykonywania w pobliżu urządzeń wodnych robót oraz innych
czynności, które mogą powodować w szczególności:
a) niedopuszczalne osiadanie urządzeń wodnych lub ich części,
b) pojawienie się szczelin, rys lub pęknięć w korpusach oraz
koronach zapór, okładzinach betonowych, szybach, sztolniach
oraz przepławkach dla ryb,
c) nadmierną filtrację wody,
d) uszkodzenie budowli regulacyjnych,
e) unieruchomienie zamknięć budowli piętrzących lub upustowych,
f) erozję gruntu powyżej oraz poniżej urządzeń wodnych,
g) osuwanie się gruntu przy urządzeniach wodnych,
h) zmniejszenie stateczności lub wytrzymałości urządzeń wodnych
albo ich przydatności gospodarczej,
i) uszkodzenie wylotów urządzeń kanalizacyjnych, służących
do wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,
j) uszkodzenie urządzeń pomiarowych,
k) uszkodzenie znaków usytuowanych na wodach.
2. Właściciel urządzenia wodnego jest obowiązany do oznaczenia
obszaru objętego zakazami, o których mowa w ust. 1 pkt 3,
tablicami zawierającymi informację o zakazach, stosownie do
ustaleń pozwolenia wodnoprawnego.
Art. 66. 1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
śródlądowe wody powierzchniowe uznane za żeglowne, zwane dalej
śródlądowymi drogami wodnymi.
2. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, określić
śródlądowe drogi wodne lub ich odcinki wymagające modernizacji
lub przebudowy według klas śródlądowych dróg wodnych ustalonych
na podstawie ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej
(Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 43 i Nr 100, poz. 1085) oraz
może wyodrębnić śródlądowe drogi wodne przeznaczone lub używane
wyłącznie do sportu, rekreacji lub przewozu osób.
3. Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, Rada
Ministrów kierować się będzie potrzebami śródlądowego transportu
wodnego i żeglugowym wykorzystaniem śródlądowych dróg wodnych
przez statki.
4. Inwestycje polegające na budowie lub przebudowie urządzeń
wodnych, urządzeń komunikacyjnych lub przesyłowych prowadzonych
przez śródlądowe drogi wodne, a także roboty regulacyjne i
inne, mogące mieć wpływ na te drogi, powinny spełniać warunki
projektowe określone dla klasy ustalonej dla danej drogi wodnej
lub jej odcinka.
Rozdział 2
Regulacja koryt cieków naturalnych
Art. 67. 1. Regulacja koryt cieków naturalnych, zwana
dalej "regulacją wód", służy poprawie warunków korzystania
z wód i ochronie przeciwpowodziowej.
2. Regulacja wód polega na podejmowaniu przedsięwzięć, których
zakres wykracza poza działania związane z utrzymywaniem wód,
a w szczególności na kształtowaniu przekroju podłużnego i
poprzecznego oraz układu poziomego koryta cieku naturalnego.
3. Regulacja wód powinna zapewnić dynamiczną równowagę koryta
cieku naturalnego.
Art. 68. 1. Zakład, który otrzymał pozwolenie wodnoprawne
na regulację wód, ponosi także koszt rozbudowy lub przebudowy
urządzeń wodnych, a właściciel tych urządzeń uczestniczy w
kosztach stosownie do uzyskanych korzyści.
2. Zakład, o którym mowa w ust. 1, ponosi także koszty ograniczenia
lub cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego posiadanego przez inny
zakład, jeżeli jest to niezbędne do wykonania regulacji wód.
3. Ustalenia i podziału kosztów, o których mowa w ust. 1 i
2, dokonuje, w drodze decyzji, organ właściwy do wydania pozwolenia
wodnoprawnego na regulację wód.
Art. 69. Przepisy art. 67 i 68 stosuje się odpowiednio
do zabudowy potoków górskich, kształtowania nowych koryt cieków
naturalnych oraz do wykonywania polderów przeciwpowodziowych.
Rozdział 3
Melioracje wodne
Art. 70. 1. Melioracje wodne polegają na regulacji
stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej
gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych
przed powodziami.
2. Urządzenia melioracji wodnych dzielą się na podstawowe
i szczegółowe, w zależności od ich funkcji i parametrów.
3. Ewidencję wód, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2, urządzeń
melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów prowadzi marszałek
województwa; ewidencja jest udostępniana nieodpłatnie organom
administracji publicznej.
4. Przy planowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń
melioracji wodnych, podstawowych i szczegółowych, należy kierować
się potrzebą zachowania zróżnicowanych biocenoz polnych i
łąkowych.
Art. 71. 1. Do urządzeń melioracji wodnych podstawowych
zalicza się:
1) budowle piętrzące, budowle upustowe oraz obiekty służące
do ujmowania wód,
2) stopnie wodne, zbiorniki wodne,
3) kanały, wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie,
4) rurociągi o średnicy co najmniej 0,6 m,
5) budowle regulacyjne oraz przeciwpowodziowe,
6) stacje pomp, z wyjątkiem stacji wykorzystywanych do nawodnień
ciśnieniowych
- jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1.
2. Przepisy dotyczące urządzeń melioracji wodnych podstawowych
stosuje się odpowiednio do budowli wstrzymujących erozję wodną
oraz do dróg dojazdowych, niezbędnych do właściwego użytkowania
obszarów zmeliorowanych.
Art. 72. Urządzenia melioracji wodnych podstawowych wykonywane
są na koszt Skarbu Państwa i stanowią jego własność.
Art. 73. 1. Do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych
zalicza się:
1) rowy, wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie,
drenowania oraz deszczownie z pompami przenośnymi,
2) rurociągi o średnicy poniżej 0,6 m,
3) stacje pomp do nawodnień ciśnieniowych,
4) ziemne stawy rybne oraz groble na obszarach nawadnianych,
5) systemy nawodnień grawitacyjnych
- jeżeli służą celom, o których mowa w art. 70 ust. 1.
2. Przepisy dotyczące urządzeń melioracji wodnych szczegółowych
stosuje się odpowiednio do:
1) fitomelioracji oraz agromelioracji,
2) systemów przeciwerozyjnych,
3) zagospodarowania zmeliorowanych trwałych łąk lub pastwisk,
4) zagospodarowania nieużytków przeznaczonych na trwałe łąki
lub pastwiska.
Art. 74. 1. Wykonywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych
należy do właścicieli gruntów.
2. Urządzenia melioracji wodnych szczegółowych mogą być wykonywane
na koszt Skarbu Państwa, jeżeli:
1) teren cechuje duże rozdrobnienie gospodarstw rolnych,
2) urządzeniom melioracji wodnych szczegółowych grozi dekapitalizacja,
3) warunkiem restrukturyzacji rolnictwa jest regulacja stosunków
wodnych w glebie
- przy czym właściciele gruntów, na które urządzenia te wywierają
korzystny wpływ, zwani dalej "zainteresowanymi właścicielami
gruntów", zwracają część kosztów w formie opłaty melioracyjnej;
zwrot ten stanowi dochód budżetu państwa.
3. Rozstrzygnięcie w sprawie, o której mowa w ust. 2, podejmuje,
w drodze decyzji, marszałek województwa, w uzgodnieniu z wojewodą,
na wniosek zainteresowanych właścicieli gruntów lub spółki
wodnej.
4. W decyzji, o której mowa w ust. 3, marszałek województwa
ustala wysokość opłaty melioracyjnej każdemu zainteresowanemu
właścicielowi gruntu, proporcjonalnie do powierzchni gruntów,
na które korzystny wpływ wywierają urządzenia melioracji wodnych
szczegółowych. Po zakończeniu procesu inwestycyjnego i rozliczeniu
wartości wykonanych robót marszałek województwa, w drodze
decyzji, koryguje w czasie 9 miesięcy ustaloną wysokość opłaty
melioracyjnej, odpowiednio do wysokości poniesionych kosztów
inwestycji oraz zmian w projekcie technicznym, dokonanych
w trakcie realizacji inwestycji.
5. Decyzję, o której mowa w ust. 3, podaje się do publicznej
wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości
oraz poprzez umieszczenie jej, na co najmniej 14 dni, na tablicach
ogłoszeń w urzędach gmin.
6. Właściciel gruntów, którego dotyczy decyzja, o której mowa
w ust. 3, jest obowiązany umożliwić wejście na grunt oraz
do obiektów budowlanych w celu zaprojektowania i wykonania
urządzeń melioracyjnych.
Art. 75. 1. Programowanie, planowanie, nadzorowanie wykonywania
urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, w trybie określonym
w art. 74 ust. 2, urządzeń melioracji wodnych podstawowych
oraz utrzymywanie melioracji wodnych podstawowych, a także
wykonywanie uprawnień, o których mowa w art. 74 ust. 3 i 4,
należy do marszałka województwa.
2. Zadania, o których mowa w ust. 1, marszałek województwa
realizuje jako zadania z zakresu administracji rządowej.
Art. 76. 1. W przypadku wykonania urządzeń melioracji
wodnych szczegółowych na podstawie art. 74, właścicielowi
gruntu przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, odszkodowanie
za szkody powstałe w trakcie robót związanych z wykonywaniem
urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, na zasadach określonych
w ustawie, z tym że roszczenie o odszkodowanie przedawnia
się z upływem trzech miesięcy od dnia, w którym poszkodowany
dowiedział się o powstaniu szkody.
2. Właścicielowi gruntu odnoszącemu korzyści z wykonania urządzeń
melioracji wodnych szczegółowych nie przysługuje odszkodowanie
za zajęcie gruntu pod te urządzenia, a także za szkody w uprawach
rolnych związane z wykonywaniem tych urządzeń, jeżeli szkody
te powstały przy prawidłowej organizacji i technologii robót.
Art. 77. 1. Utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych
należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia
te są objęte działalnością spółki wodnej - do tej spółki.
2. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może
ustalać, w drodze decyzji, proporcjonalnie do korzyści odnoszonych
przez właścicieli gruntu, szczegółowe zakresy i terminy wykonywania
obowiązku, o którym mowa w ust. 1, stosownie do pozwolenia
wodnoprawnego lub instrukcji utrzymania systemu urządzeń melioracji
wodnych.
Art. 78. 1. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia,
warunki i tryb ustalania wysokości oraz poboru opłaty melioracyjnej.
2. Rada Ministrów, realizując ustalenia ust. 1, uzależni wysokość
opłaty melioracyjnej od rodzajów urządzeń melioracji wodnych
szczegółowych, wielkości obszaru korzystnego oddziaływania
urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, stawek opłaty przypadających
na 1 ha tego obszaru, kosztów budowy urządzeń, przynależności
użytkowników zmeliorowanych użytków rolnych do spółki wodnej,
przy czym:
1) dla urządzeń odwadniających oraz nawadniających, z wyjątkiem
nawodnień ciśnieniowych, opłata melioracyjna będzie zależna
od wielkości obszaru korzystnego oddziaływania urządzeń melioracji
wodnych szczegółowych i stawki jednostkowej opłaty melioracyjnej
określonej w formie jednostkowych zryczałtowanych stawek wyrażonych
w kilogramach żyta przypadających na hektar zmeliorowanych
użytków rolnych; maksymalne stawki nie mogą przekroczyć 5000
kg/ha; za cenę żyta będzie przyjmowana średnia cena skupu
żyta stanowiąca podstawę obliczania podatku rolnego,
2) dla urządzeń do nawodnień ciśnieniowych, ziemnych stawów
rybnych, odbudowy oraz modernizacji pojedynczych urządzeń
w systemach melioracyjnych opłata melioracyjna nie będzie
niższa niż 30% i nie wyższa niż 80% kosztów wykonania tych
urządzeń,
3) opłata melioracyjna będzie wnoszona w rocznych równych
ratach w terminie zależnym od rodzaju melioracji, jednak nie
dłuższym niż 15 lat,
4) przynależność do spółki wodnej będzie stanowiła podstawę
do zmniejszenia wysokości opłaty melioracyjnej o 15%.
3. Minister właściwy do spraw rozwoju wsi określi, w drodze
rozporządzenia, sposób:
1) prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 70 ust. 3,
2) ustalania obszaru, na który wywierają korzystny wpływ urządzenia
melioracji wodnych szczegółowych.
4. Minister właściwy do spraw rozwoju wsi, ustalając sposób
prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 70 ust. 3, uwzględni
potrzebę stworzenia bazy informacyjnej do planowania odbudowy,
modernizacji oraz utrzymania wód, o których mowa w art. 11
ust. 2 pkt 2, i urządzeń melioracji wodnych, zawierającej
dane dotyczące rodzajów, ilości, lokalizacji oraz parametrów
technicznych wód i urządzeń melioracji wodnych lub obszarów
zmeliorowanych, a także wskaże sposób jej prowadzenia.
5. Minister właściwy do spraw rozwoju wsi, określając sposób
ustalania obszaru, na który wywierają korzystny wpływ urządzenia
melioracji wodnych szczegółowych, będzie uwzględniał zasięg
wpływu poszczególnych rodzajów urządzeń melioracji wodnych
szczegółowych na poprawę zdolności produkcyjnej gleby.
Dział V
Ochrona przed powodzią oraz suszą
Art. 79. Ochronę przed powodzią oraz suszą prowadzi
się zgodnie z planami ochrony przeciwpowodziowej oraz przeciwdziałania
skutkom suszy na obszarze państwa.
Art. 80. Ochronę ludzi i mienia przed powodzią oraz suszą
realizuje się w szczególności przez:
1) zachowanie i tworzenie wszelkich systemów retencji wód,
budowę i rozbudowę zbiorników retencyjnych, suchych zbiorników
przeciwpowodziowych oraz polderów przeciwpowodziowych,
2) racjonalne retencjonowanie wód oraz użytkowanie budowli
przeciwpowodziowych, a także sterowanie przepływami wód,
3) funkcjonowanie systemu ostrzegania przed niebezpiecznymi
zjawiskami zachodzącymi w atmosferze oraz hydrosferze,
4) kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych
lub terenów zalewowych, budowanie oraz utrzymywanie wałów
przeciwpowodziowych, a także kanałów ulgi.
Art. 81. Ochrona przed powodzią oraz suszą jest zadaniem
organów administracji rządowej i samorządowej.
Art. 82. 1. Obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi
obejmują:
1) obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią, w szczególności
tereny między wałem przeciwpowodziowym a linią brzegu, strefę
wybrzeża morskiego oraz strefę przepływów wezbrań powodziowych
określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
na podstawie studium, o którym mowa w ust. 2,
2) obszary potencjalnego zagrożenia powodzią, obejmujące tereny
narażone na zalanie w przypadku:
a) przelania się wód przez koronę wału przeciwpowodziowego,
b) zniszczenia lub uszkodzenia wałów przeciwpowodziowych,
c) zniszczenia lub uszkodzenia budowli piętrzących albo budowli
ochronnych pasa technicznego.
2. Dla obszarów nieobwałowanych narażonych na niebezpieczeństwo
powodzi dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej sporządza
studium określające w szczególności granice obszarów bezpośredniego
zagrożenia powodzią, uwzględniające częstotliwość występowania
powodzi, ukształtowanie dolin rzecznych i tarasów zalewowych,
strefę przepływu wezbrań powodziowych, tereny zagrożone osuwiskami
skarp lub zboczy, tereny depresyjne oraz bezodpływowe.
3. Obszary, o których mowa w ust. 1 pkt 2, może określić,
w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw gospodarki
wodnej w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: administracji
publicznej, spraw wewnętrznych, gospodarki morskiej oraz rozwoju
wsi, kierując się:
1) klasą obiektu piętrzącego lub klasą wału przeciwpowodziowego,
określonych przepisami ustawy - Prawo budowlane,
2) ukształtowaniem i budową geologiczną terenów poniżej obiektu
piętrzącego lub w rejonie wału przeciwpowodziowego,
3) zagospodarowaniem terenu, a w szczególności wiążącym się
z nim potencjalnym zagrożeniem życia ludzi oraz wielkością
mogących powstać szkód i strat.
Art. 83. 1. Na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią
zabrania się wykonywania robót oraz czynności, które mogą
utrudnić ochronę przed powodzią, a w szczególności:
1) wykonywania urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów
budowlanych,
2) sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych
na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element
zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania
brzegów, obwałowań lub odsypisk,
3) zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz
wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją
lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego.
2. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w
drodze decyzji, na obszarach, o których mowa w art. 82 ust.
1 pkt 1:
1) zwolnić od zakazów określonych w ust. 1,
2) wskazać sposób uprawy i zagospodarowania gruntów oraz rodzaje
upraw wynikające z wymagań ochrony przed powodzią,
3) nakazać usunięcie drzew lub krzewów.
3. Na obszarze pasa technicznego decyzje, o których mowa w
ust. 2, wydaje dyrektor właściwego urzędu morskiego.
Art. 84. 1. Obszary, o których mowa w art. 82 ust. 1 i
2, uwzględnia się przy sporządzaniu planu zagospodarowania
przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków
zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowym planie zagospodarowania
przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu.
2. Dla terenów o szczególnym znaczeniu społecznym, gospodarczym
lub kulturowym, określonych w studium, o którym mowa w art.
82 ust. 2, przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania
przestrzennego uwzględnia się poziom wód maksymalnych o prawdopodobieństwie
występowania raz na 100 lat.
Art. 85. 1. Dla zapewnienia szczelności i stabilności
wałów przeciwpowodziowych zabrania się:
1) przejeżdżania przez wały oraz wzdłuż korony wałów pojazdami,
konno lub przepędzania zwierząt, z wyjątkiem miejsc do tego
przeznaczonych,
2) uprawy gruntu, sadzenia drzew lub krzewów na wałach oraz
w odległości mniejszej niż 3 m od stopy wału,
3) rozkopywania wałów, wbijania słupów, ustawiania znaków
przez nieupoważnione osoby,
4) wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek,
dołów oraz rowów w odległości mniejszej niż 50 m od stopy
wału,
5) uszkadzania darniny lub innych umocnień.
2. Zakazów, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do robót
związanych z utrzymywaniem wałów przeciwpowodziowych.
3. Marszałek województwa może, w drodze decyzji, zwolnić od
niektórych zakazów określonych w ust. 1.
4. Starosta może, w drodze decyzji, nakazać usunięcie drzew
lub krzewów z wałów przeciwpowodziowych oraz terenów, o których
mowa w ust. 1 pkt 2.
Art. 86. 1. W przypadku wykonania na wale przeciwpowodziowym
lub w jego pobliżu, albo na obszarze bezpośredniego zagrożenia
powodzią, robót lub innych czynności, które mogą utrudnić
ochronę przed powodzią, a nie zostały objęte decyzją, o której
mowa w art. 83 ust. 2 pkt 1 lub w art. 85 ust. 3, starosta
może nakazać, w drodze decyzji, przywrócenie stanu poprzedniego
na koszt tego, kto je wykonał.
2. Drogi, urządzenia do przepędzania zwierząt oraz przejazdy
przez wały przeciwpowodziowe wykonuje na swój koszt inwestor
budujący wał, a utrzymuje ten, na którym ciąży obowiązek utrzymania
drogi, urządzenia lub przejazdu.
3. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów ustawy - Prawo budowlane.
Art. 87. 1. W przypadku ostrzeżenia o nadejściu fali powodziowej
dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w drodze
decyzji, może nakazać zakładowi piętrzącemu wodę obniżenie
piętrzenia wody lub opróżnienie zbiornika, bez odszkodowania;
decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wymaga uzgodnienia z właściwymi
wojewodami; brak stanowiska w ciągu 6 godzin uznaje się za
dokonanie uzgodnienia.
Art. 88. 1. W przypadku wprowadzenia stanu klęski żywiołowej
w celu zapobieżenia skutkom powodzi lub suszy dyrektor regionalnego
zarządu gospodarki wodnej może wprowadzić, w drodze rozporządzenia,
czasowe ograniczenia w korzystaniu z wód, w szczególności
w zakresie poboru wody lub wprowadzania ścieków do wód albo
do ziemi oraz zmiany sposobu gospodarowania wodą w zbiornikach
retencyjnych.
2. Wprowadzenie czasowych ograniczeń, o których mowa w ust.
1, zawiesza wykonywanie uprawnień wynikających z pozwoleń
wodnoprawnych; zakładom nie przysługuje z tego tytułu odszkodowanie.
Dział VI
Zarządzanie zasobami wodnymi
Rozdział 1
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz dyrektorzy
regionalnych zarządów gospodarki wodnej
Art. 89. 1. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej,
zwany dalej "Prezesem Krajowego Zarządu", jest centralnym
organem administracji rządowej właściwym w sprawach gospodarowania
wodami, a w szczególności w sprawach zarządzania wodami oraz
korzystania z wód.
2. Prezes Krajowego Zarządu jest powoływany oraz odwoływany
przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego
do spraw gospodarki wodnej.
3. Zastępcy Prezesa Krajowego Zarządu są powoływani oraz odwoływani
przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej na wniosek
Prezesa Krajowego Zarządu.
4. Nadzór ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej nad
działalnością Prezesa Krajowego Zarządu polega w szczególności
na:
1) zatwierdzaniu programów realizacji zadań związanych z utrzymywaniem
wód lub urządzeń wodnych oraz inwestycji w gospodarce wodnej,
2) zatwierdzaniu corocznego sprawozdania, o którym mowa w
art. 91,
3) zatwierdzaniu planu kontroli gospodarowania wodami wykonywanej
przez Prezesa Krajowego Zarządu,
4) polecaniu przeprowadzenia kontroli nieujętych w planie
kontroli.
Art. 90. 1. Prezes Krajowego Zarządu wykonuje zadania
określone ustawą, a w szczególności:
1) opracowuje plany gospodarowania wodami dla obszaru państwa,
z uwzględnieniem podziału na obszary dorzeczy,
2) przygotowuje projekt planu ochrony przeciwpowodziowej oraz
przeciwdziałania skutkom suszy na obszarze państwa,
3) zatwierdza projekt warunków korzystania z wód regionu wodnego,
4) prowadzi kataster wodny dla obszaru państwa, z uwzględnieniem
podziału na obszary dorzeczy,
5) sprawuje nadzór nad działalnością dyrektorów regionalnych
zarządów gospodarki wodnej, a w szczególności kontroluje ich
działanie, zatwierdza plany działalności oraz sprawozdania
z ich wykonania, a także poleca przeprowadzenie doraźnej kontroli
gospodarowania wodami w regionie wodnym,
6) sprawuje nadzór nad funkcjonowaniem państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej
oraz państwowej służby hydrogeologicznej,
7) reprezentuje Skarb Państwa w stosunku do mienia związanego
z gospodarką wodną określonego ustawą, a w szczególności programuje,
planuje i nadzoruje realizację zadań związanych z utrzymywaniem
wód lub urządzeń wodnych oraz inwestycje w gospodarce wodnej,
8) uzgadnia, w części dotyczącej gospodarki wodnej, projekty
list programów priorytetowych Narodowego Funduszu Ochrony
Środowiska i Gospodarki Wodnej, o których mowa w art. 415
ust. 5 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska.
2. Prezes Krajowego Zarządu wykonuje swoje zadania przy pomocy
Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, zwanego dalej "Krajowym
Zarządem".
3. Działania w zakresie gospodarowania wodami morskich wód
wewnętrznych i wodami morza terytorialnego Prezes Krajowego
Zarządu wykonuje we współpracy z właściwymi organami administracji
morskiej.
4. Organizację Krajowego Zarządu określa statut nadany, w
drodze rozporządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek
ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej; przy nadawaniu
statutu uwzględnia się zakres działalności Krajowego Zarządu
oraz podział państwa na obszary dorzeczy.
Art. 91. Prezes Krajowego Zarządu składa ministrowi właściwemu
do spraw gospodarki wodnej, nie później niż do dnia 15 maja
następnego roku, coroczne sprawozdanie z realizacji zadań,
o których mowa w art. 90 ust. 1, oraz udziela informacji w
tym zakresie, a także przedstawia wnioski w sprawach dotyczących
kształtowania polityki państwa w zakresie gospodarowania zasobami
wodnymi.
Art. 92. 1. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej,
zwany dalej "dyrektorem regionalnego zarządu", jest
organem administracji rządowej niezespolonej właściwym w sprawach
gospodarowania wodami w regionie wodnym, w zakresie określonym
w ustawie.
2. W przypadkach określonych ustawą dyrektor regionalnego
zarządu wydaje rozporządzenia mające charakter aktów prawa
miejscowego.
3. Do zadań dyrektora regionalnego zarządu należy w szczególności:
1) opracowywanie analiz stanu zasobów wodnych oraz stanu ochrony
przed powodzią w regionie wodnym,
2) opracowywanie warunków korzystania z wód regionu wodnego,
3) opracowywanie projektów planów ochrony przeciwpowodziowej
w regionie wodnym,
4) opiniowanie projektów planów gospodarowania zasobami wodnymi
na obszarze dorzecza,
5) opracowywanie analizy ekonomicznej gospodarowania wodami
w regionie wodnym,
6) sporządzanie wykazów:
a) wód powierzchniowych i podziemnych, które są lub mogą być
wykorzystywane do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną
do spożycia,
b) wód powierzchniowych wykorzystywanych do celów rekreacyjnych,
a w szczególności do kąpieli,
c) wód powierzchniowych przeznaczonych do bytowania ryb, skorupiaków
i mięczaków lub innych organizmów w warunkach naturalnych
oraz umożliwiających migracje ryb,
d) wód wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł
rolniczych,
7) koordynowanie działań związanych z ochroną przed powodzią
oraz suszą w regionie wodnym, w szczególności prowadzenie
ośrodków koordynacyjno-informacyjnych ochrony przeciwpowodziowej,
8) prowadzenie katastru wodnego dla regionu wodnego,
9) występowanie na prawach strony w postępowaniach administracyjnych,
prowadzonych na podstawie przepisów ustawy, w sprawach dotyczących
regionu wodnego,
10) uzgadnianie projektów miejscowych planów zagospodarowania
przestrzennego,
11) uzgadnianie projektów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać
na środowisko,
12) wykonywanie kontroli gospodarowania wodami,
13) planowanie przedsięwzięć związanych z odbudową ekosystemów
zdegradowanych przez eksploatację zasobów wodnych,
14) uzgadnianie, w zakresie przedsięwzięć dotyczących gospodarki
wodnej na terenie regionu, projektów list przedsięwzięć priorytetowych
przedkładanych przez wojewódzkie fundusze ochrony środowiska
i gospodarki wodnej, o których mowa w art. 414 ust. 2 pkt
3 ustawy - Prawo ochrony środowiska.
4. W ramach gospodarowania mieniem Skarbu Państwa, związanym
z gospodarką wodną, dyrektor regionalnego zarządu realizuje
w imieniu Prezesa Krajowego Zarządu zadania związane z utrzymywaniem
wód lub urządzeń wodnych oraz pełni funkcję inwestora w zakresie
gospodarki wodnej w regionie wodnym.
5. Dyrektor regionalnego zarządu wykonuje swoje zadania przy
pomocy regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zwanego dalej
"regionalnym zarządem".
6. Dyrektor regionalnego zarządu, dla realizacji zadań, o
których mowa w ust. 4, może tworzyć jednostki organizacyjne,
w trybie przepisów ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach
publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz.
360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255,
z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550,
Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315 oraz
z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 46, poz. 499, Nr 88, poz. 961,
Nr 98, poz. 1070, Nr 100, poz. 1082 i Nr 102, poz. 1116),
ustalając szczegółowy zakres zadań, siedzibę, obszar i czas
działania.
7. Organizację regionalnego zarządu określa statut nadany
przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej na wniosek
Prezesa Krajowego Zarządu; przy nadawaniu statutu uwzględnia
się zakres działalności regionalnego zarządu oraz charakter
obszaru działania.
Art. 93. 1. Dyrektora regionalnego zarządu powołuje oraz
odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki wodnej na wniosek
Prezesa Krajowego Zarządu, po zasięgnięciu opinii Krajowej
Rady Gospodarki Wodnej.
2. Zastępców dyrektora regionalnego zarządu powołuje oraz
odwołuje Prezes Krajowego Zarządu na wniosek dyrektora regionalnego
zarządu, po zasięgnięciu opinii rady gospodarki wodnej regionu
wodnego.
Art. 94. Dyrektor regionalnego zarządu składa Prezesowi
Krajowego Zarządu, nie później niż do dnia 31 marca, coroczne
sprawozdanie z realizacji zadań, o których mowa w art. 92
ust. 3 i 4, uwzględniające działalność jednostek, o których
mowa w art. 92 ust. 6.
Art. 95. 1. Pracownicy regionalnych zarządów oraz podległych
im jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 92 ust.
6, zatrudnieni na stanowiskach określonych na podstawie ust.
3, obowiązani są w trakcie wykonywania obowiązków służbowych
do noszenia munduru.
2. Koszty umundurowania ponosi pracodawca.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w
drodze rozporządzenia, wykaz stanowisk, na których pracownicy
obowiązani są do noszenia munduru, elementy składowe i wzory
mundurów oraz czas ich używania, uwzględniając rodzaj stanowisk
i celowość umundurowania pracowników zatrudnionych na tych
stanowiskach, a także potrzebę odróżnienia tego umundurowania
od wykorzystywanego przez inne służby.
Art. 96. 1. Tworzy się Krajową Radę Gospodarki Wodnej,
zwaną dalej "Krajową Radą", jako organ opiniodawczo-doradczy
Prezesa Krajowego Zarządu.
2. Do zakresu działania Krajowej Rady należy wyrażanie opinii
w sprawach gospodarowania wodami, ochrony przed powodzią oraz
ochrony przed skutkami suszy, a w szczególności:
1) przedstawianie propozycji oraz wniosków dotyczących poprawy
stanu zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej w państwie,
2) opiniowanie projektów planów, o których mowa w art. 113
ust. 1 pkt 1, 2 i 4,
3) opiniowanie programów inwestycyjnych w zakresie gospodarowania
wodami,
4) opiniowanie projektów aktów prawnych regulujących sprawy
gospodarowania wodami.
Art. 97. 1. Krajowa Rada składa się z 30 członków zgłoszonych
przez ogólnopolskie organizacje zrzeszające jednostki samorządu
terytorialnego, uczelnie, jednostki naukowo-badawcze i organizacje
społeczne, gospodarcze, ekologiczne związane z gospodarką
wodną, powoływanych na okres 4 lat, z zastrzeżeniem ust. 3.
2. Członków Krajowej Rady powołuje minister właściwy do spraw
gospodarki wodnej na wniosek Prezesa Krajowego Zarządu spośród
osób, o których mowa w ust. 1.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej może odwołać
członka Krajowej Rady przed upływem jego kadencji na wniosek
uczelni, jednostki naukowo-badawczej lub organizacji, która
zgłosiła jego kandydaturę.
Art. 98. 1. Krajowa Rada wybiera ze swego grona przewodniczącego,
zastępcę i sekretarza, którzy tworzą prezydium Krajowej Rady.
2. Prezydium Krajowej Rady reprezentuje Krajową Radę na zewnątrz
oraz organizuje jej prace.
3. Krajowa Rada może tworzyć stałe lub doraźne komisje albo
zespoły; do pracy w komisjach albo zespołach mogą być zapraszane
osoby spoza składu Krajowej Rady.
4. Uchwały Krajowej Rady podejmowane są w głosowaniu, zwykłą
większością głosów, przy obecności co najmniej połowy liczby
członków.
5. Tryb działania Krajowej Rady określa regulamin przez nią
uchwalony.
Art. 99. 1. Wydatki związane z działalnością Krajowej
Rady są pokrywane z części budżetu państwa będącej w dyspozycji
Prezesa Krajowego Zarządu.
2. Członkom Krajowej Rady oraz zapraszanym na jej posiedzenia
specjalistom zamieszkałym poza miejscowością, w której odbywa
się posiedzenie, i biorącym udział w posiedzeniu przysługuje
zwrot diet, kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych
w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności
przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na
obszarze państwa.
3. Obsługę biurową Krajowej Rady zapewnia Prezes Krajowego
Zarządu.
Art. 100. 1. Tworzy się rady gospodarki wodnej regionów
wodnych, zwane dalej "radami regionów", jako organy
opiniodawczo-doradcze dyrektorów regionalnych zarządów.
2. Do zakresu działania rady regionu należy wyrażanie opinii
w sprawach gospodarowania wodami w regionie wodnym, a w szczególności:
1) projektów warunków korzystania z wód regionu wodnego,
2) projektów planów ochrony przeciwpowodziowej regionu wodnego,
3) projektów planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy,
4) planowanych przedsięwzięć związanych z odbudową ekosystemów
zdegradowanych przez eksploatację zasobów wodnych,
5) projektów inwestycji związanych z gospodarowaniem wodami
w regionie wodnym,
6) projektów programów, o których mowa w art. 47,
7) gminnych, powiatowych i wojewódzkich planów gospodarki
odpadami.
3. Rada regionu składa się z 30 członków zgłoszonych przez
organy samorządu terytorialnego, organizacje gospodarcze,
rolnicze, rybackie oraz społeczne związane z gospodarką wodną,
a także przez zakłady korzystające z wód oraz właścicieli
wód nienależących do Skarbu Państwa, powoływanych na okres
4 lat, z zastrzeżeniem ust. 5.
4. Członków rady regionu powołuje Prezes Krajowego Zarządu
na wniosek regionalnego dyrektora zarządu spośród osób, o
których mowa w ust. 3.
5. Prezes Krajowego Zarządu może odwołać członka rady regionu
przed upływem jego kadencji na wniosek organizacji, która
zgłosiła jego kandydaturę.
6. Do organizacji rad regionu stosuje się odpowiednio przepisy
art. 98.
Art. 101. 1. Wydatki związane z działalnością rad regionu,
konieczne dla realizacji zadań, o których mowa w art. 100
ust. 2, są pokrywane ze środków regionalnego zarządu.
2. Członkom rady regionu oraz zapraszanym na jej posiedzenia
specjalistom zamieszkałym poza miejscowością, w której odbywa
się posiedzenie, i biorącym udział w posiedzeniu przysługuje
zwrot diet, kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych
w przepisach w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności
przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na
obszarze państwa.
3. Obsługę biurową rady regionu zapewnia regionalny zarząd.
Rozdział 2
Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna oraz państwowa
służba hydrogeologiczna
Art. 102. 1. Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna
wykonuje zadania państwa w zakresie osłony hydrologicznej
i meteorologicznej społeczeństwa oraz gospodarki, a także
na potrzeby bilansowania zasobów wód powierzchniowych.
2. Państwowa służba hydrogeologiczna wykonuje zadania państwa
na potrzeby rozpoznawania, bilansowania i ochrony wód podziemnych
w celu racjonalnego ich wykorzystania przez społeczeństwo
oraz gospodarkę.
3. Państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną pełni Instytut
Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
4. Państwową służbę hydrogeologiczną pełni Państwowy Instytut
Geologiczny.
5. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz Państwowy
Instytut Geologiczny są jednostkami badawczo-rozwojowymi w
rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lipca 1985 r. o jednostkach
badawczo-rozwojowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 33, poz. 388).
Art. 103. Do zadań państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej
należy:
1) wykonywanie pomiarów i obserwacji hydrologicznych oraz
meteorologicznych,
2) gromadzenie, przetwarzanie, archiwizowanie i udostępnianie
informacji hydrologicznych oraz meteorologicznych,
3) wykonywanie bieżących analiz i ocen sytuacji hydrologicznej
oraz meteorologicznej,
4) opracowywanie i przekazywanie prognoz meteorologicznych
oraz hydrologicznych,
5) opracowywanie i przekazywanie organom administracji publicznej
ostrzeżeń przed niebezpiecznymi zjawiskami zachodzącymi w
atmosferze i hydrosferze.
Art. 104. 1. Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna
posiada i utrzymuje podstawową i specjalną sieć obserwacyjno-pomiarową,
system wymiany danych oraz biura prognoz meteorologicznych
i biura prognoz hydrologicznych.
2. Podstawową sieć obserwacyjno-pomiarową stanowią:
1) stacje hydrologiczno-meteorologiczne i stacje hydrologiczne,
2) standardowe posterunki pomiarowe hydrologiczno-meteorologiczne,
3) stacje pomiarów aerologicznych,
4) stacje radarów meteorologicznych.
3. Specjalną sieć obserwacyjno-pomiarową stanowią:
1) stacje badań specjalnych,
2) lotniskowe biura meteorologiczne,
3) specjalne posterunki i sieci pomiarowe,
4) punkty pomiarowe dla Morza Bałtyckiego oraz strefy brzegowej.
4. Biura prognoz meteorologicznych oraz biura prognoz hydrologicznych:
1) opracowują i udostępniają krótkoterminowe i średnioterminowe
ogólne i specjalistyczne prognozy hydrologiczne i meteorologiczne,
2) udzielają informacji o aktualnych warunkach hydrologicznych
i meteorologicznych,
3) opracowują i udostępniają ostrzeżenia przed żywiołowym
działaniem sił przyrody oraz przed suszą,
4) prowadzą na bieżąco osłonę hydrologiczną i meteorologiczną
społeczeństwa oraz gospodarki.
Art. 105. Do zadań państwowej służby hydrogeologicznej
należy:
1) wykonywanie pomiarów i obserwacji hydrogeologicznych,
2) gromadzenie, przetwarzanie, archiwizowanie oraz udostępnianie
zgromadzonych informacji, w szczególności dotyczących zasobów,
stanów i jakości wód podziemnych,
3) wykonywanie bieżących analiz i ocen sytuacji hydrogeologicznej,
4) opracowywanie oraz przekazywanie prognoz zmian zasobów,
jakości oraz zagrożeń wód podziemnych,
5) opracowywanie i przekazywanie organom administracji publicznej
ostrzeżeń przed niebezpiecznymi zjawiskami zachodzącymi w
strefach zasilania oraz poboru wód podziemnych.
Art. 106. 1. Państwowa służba hydrogeologiczna posiada
i utrzymuje sieć stacjonarnych obserwacji wód podziemnych
oraz zespoły do spraw ocen i prognoz hydrogeologicznych.
2. Sieć obserwacji wód podziemnych stanowią:
1) stacje hydrogeologiczne,
2) punkty obserwacyjne stanów wód podziemnych,
3) punkty monitoringu jakości wód podziemnych,
4) piezometry obserwacyjne,
5) obudowane źródła.
3. Państwowa służba hydrogeologiczna sprawuje nadzór nad funkcjonowaniem
krajowej sieci monitoringu jakości wód podziemnych oraz sieci
monitoringów regionalnych.
Art. 107. 1. Urządzenia pomiarowe służb państwowych podlegają
ochronie na warunkach określonych w ustawie.
2. Zabrania się:
1) przemieszczania urządzeń pomiarowych służb państwowych
przez osoby nieupoważnione,
2) wykonywania w pobliżu urządzeń pomiarowych służb państwowych
czynności powodujących ich zniszczenie, uszkodzenie, zakłócenie
prawidłowego funkcjonowania lub zmianę warunków obserwacji.
3. Właściciel gruntu jest obowiązany udostępnić grunt na potrzeby
budowy oraz ustanowienia strefy ochronnej urządzeń pomiarowych
służb państwowych.
4. W celu zapewnienia reprezentatywności dokonywanych pomiarów
lub obserwacji mogą być ustanawiane strefy ochronne urządzeń
pomiarowych służb państwowych stanowiące obszary, na których
obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania
gruntów oraz korzystania z wód.
5. Na obszarach stref ochronnych urządzeń pomiarowych służb
państwowych może być zabronione wznoszenie obiektów budowlanych
oraz wykonywanie robót lub czynności, które mogą spowodować
czasowe lub trwałe zaburzenie reprezentatywności pomiarów
i obserwacji, a w szczególności:
1) w odległości 30 metrów od urządzeń pomiarowych - wznoszenie
wszelkich obiektów budowlanych, sadzenie drzew lub krzewów
oraz sztuczne zraszanie upraw,
2) w odległości od 30 do 500 metrów od urządzeń pomiarowych
- wznoszenie zwartej zabudowy piętrowej oraz sadzenie drzew
w zwartych zespołach.
6. Strefę ochronną urządzeń pomiarowych służb państwowych
ustanawia, w drodze decyzji, starosta, na wniosek właściwej
służby, określając zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary,
na których obowiązują, stosownie do przepisów ust. 5. Wniosek
powinien zawierać propozycje granic strefy wraz z planem sytuacyjnym
oraz propozycje dotyczące zakazów, nakazów lub ograniczeń
w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód.
7. W decyzji, o której mowa w ust. 6, starosta może nakazać
usunięcie drzew lub krzewów.
8. Za szkody, poniesione w związku z udostępnieniem gruntu
na potrzeby budowy urządzeń pomiarowych służb państwowych
oraz w związku z wprowadzeniem w strefie ochronnej urządzeń
pomiarowych służb państwowych zakazów, nakazów lub ograniczeń
w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód, właścicielowi
nieruchomości położonej w tej strefie przysługuje odszkodowanie,
odpowiednio od państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej
lub państwowej służby hydrogeologicznej, na zasadach określonych
w ustawie.
Art. 108. 1. Osoby wykonujące prace pomiarowe, kontrolne
oraz prace związane z wykonywaniem, obsługą lub utrzymaniem
urządzeń pomiarowych służb państwowych mają prawo:
1) wstępu na grunt, do obiektów budowlanych, na wody powierzchniowe
oraz dokonywania niezbędnych czynności związanych z wykonywanymi
pracami,
2) umieszczania na gruntach, obiektach budowlanych oraz w
wodach powierzchniowych urządzeń pomiarowych służb państwowych,
3) usuwania drzew lub krzewów z obszaru strefy ochronnej oraz
wykonywania niwelacji terenu.
2. Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie naruszają przepisów
dotyczących ochrony zabytków, dróg publicznych, ochrony środowiska
i prawa budowlanego.
3. Na terenach zamkniętych, o których mowa w ustawie - Prawo
budowlane, prace, o których mowa w ust. 1, mogą być wykonywane
tylko za zgodą właściwego ministra.
4. Właściciel nieruchomości jest obowiązany umożliwić wykonanie
prac, o których mowa w ust. 1, przez osoby upoważnione przez
państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną lub państwową
służbę hydrogeologiczną.
Art. 109. 1. Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna
oraz państwowa służba hydrogeologiczna są finansowane ze środków
budżetu państwa.
2. Ze środków budżetu państwa w części dotyczącej gospodarki
wodnej, będących w dyspozycji Prezesa Krajowego Zarządu, finansowane
jest:
1) utrzymywanie bieżącej działalności państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej
oraz państwowej służby hydrogeologicznej,
2) utrzymywanie i modernizacja podstawowej sieci obserwacyjno-pomiarowej
państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej oraz systemu
wymiany danych,
3) utrzymywanie i modernizacja hydrogeologicznych urządzeń
pomiarowych państwowej służby hydrogeologicznej, z zastrzeżeniem
ust. 3 pkt 4,
4) modernizacja systemu gromadzenia i przetwarzania informacji,
5) utrzymywanie i rozwój komórek metodycznych,
6) opracowywanie danych oraz informacji hydrologiczno-meteorologicznych
i hydrogeologicznych,
7) opracowywanie i publikowanie ostrzeżeń, prognoz oraz komunikatów
hydrologicznych oraz meteorologicznych, a także roczników
hydrologicznych, meteorologicznych i hydrogeologicznych.
3. Ze środków będących w dyspozycji innych, odpowiednich dysponentów
części budżetu państwa, finansuje się:
1) osłonę meteorologiczną lotnictwa cywilnego,
2) osłonę hydrologiczno-meteorologiczną żeglugi morskiej i
żeglugi śródlądowej,
3) osłonę hydrologiczno-meteorologiczną rolnictwa,
4) monitoring jakości wód podziemnych, wraz ze związanymi
z nim hydrogeologicznymi urządzeniami pomiarowymi,
5) informacje przekazywane na potrzeby obronności państwa,
6) utrzymywanie specjalnych sieci obserwacyjno-pomiarowych.
Art. 110. 1. Właścicielem informacji zbieranych i przetwarzanych
na podstawie standardowych procedur przez państwową służbę
hydrologiczno-meteorologiczną oraz przez państwową służbę
hydrogeologiczną jest Skarb Państwa.
2. W imieniu Skarbu Państwa informacją, o której mowa w ust.
1, rozporządzają, odpowiednio - Instytut Meteorologii i Gospodarki
Wodnej oraz Państwowy Instytut Geologiczny.
3. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej jest obowiązany
udostępniać nieodpłatnie informacje o stanie atmosfery i hydrosfery,
przetwarzane na podstawie standardowych procedur, organom
władzy publicznej oraz właścicielom wód lub działającym w
ich imieniu zarządcom.
4. Państwowy Instytut Geologiczny jest obowiązany udostępniać
nieodpłatnie zebrane informacje o stanie zasobów wód podziemnych,
przetwarzane na podstawie standardowych procedur, organom
władzy publicznej.
5. Informacje, o których mowa w ust. 3 i 4, udostępnia się
w zakresie niezbędnym do wykonania zadań ustawowych.
6. Udostępnione informacje, o których mowa w ust. 3 i 4, nie
mogą być przekazywane.
7. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz Państwowy
Instytut Geologiczny mogą sprzedawać informacje, o których
mowa w ust. 1, innym odbiorcom niż określeni w ust. 3 i 4;
wpływy z tego tytułu stanowią dochód budżetu państwa.
8. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz Państwowy
Instytut Geologiczny mogą sprzedawać informacje przetworzone
na podstawie procedur niestandardowych; wpływy z tego tytułu
stanowią odpowiednio przychód tych Instytutów.
9. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w
drodze rozporządzenia, standardowe i niestandardowe procedury
przetwarzania informacji posiadanych przez państwową służbę
hydrologiczno-meteorologiczną oraz państwową służbę hydrogeologiczną,
uwzględniając w wykazie rodzaje i nazwy procedur właściwe
dla każdej ze służb.
Art. 111. 1. Informacje zebrane i przetworzone na podstawie
standardowych procedur przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną
oraz państwową służbę hydrogeologiczną publikuje się w komunikatach,
biuletynach lub rocznikach.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w
drodze rozporządzenia, podmioty, którym państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna
oraz państwowa służba hydrogeologiczna są obowiązane przekazywać
komunikaty, biuletyny oraz ostrzeżenia przed żywiołowym działaniem
sił przyrody oraz przed suszą, świadczyć osłonę hydrologiczno-meteorologiczną,
a także sposób i częstotliwość przekazywania tych informacji,
kierując się względami bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa
ludzi i mienia.
Rozdział 3
Planowanie w gospodarowaniu wodami
Art. 112. Planowanie w gospodarowaniu wodami służy programowaniu
i koordynowaniu działań mających na celu:
1) osiągnięcie lub utrzymanie co najmniej dobrego stanu ekologicznego
wód oraz ekosystemów od wody zależnych,
2) poprawę stanu zasobów wodnych,
3) poprawę możliwości korzystania z wód,
4) zmniejszanie ilości wprowadzanych do wód lub do ziemi substancji
i energii mogących negatywnie oddziaływać na wody,
5) poprawę ochrony przeciwpowodziowej.
Art. 113. 1. Planowanie w gospodarowaniu wodami obejmuje:
1) plany gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy,
2) plany ochrony przeciwpowodziowej oraz przeciwdziałania
skutkom suszy na obszarze państwa, z uwzględnieniem podziału
na obszary dorzeczy,
3) plany ochrony przeciwpowodziowej regionu wodnego,
4) warunki korzystania z wód regionu wodnego,
5) sporządzane w miarę potrzeby warunki korzystania z wód
zlewni.
2. Plany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, weryfikuje się co
6 lat.
Art. 114. 1. Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza
uwzględnia w szczególności:
1) cele i zadania w zakresie gospodarowania wodami na obszarze
dorzecza uwzględniające potrzeby ludności, przemysłu, rolnictwa,
rybactwa, umożliwiające powiększenie zasobów wodnych oraz
uzyskanie i utrzymanie ich dobrego stanu ekologicznego,
2) sposoby osiągnięcia celów, o których mowa w pkt 1, oraz
harmonogram realizacji działań,
3) nakłady niezbędne dla osiągnięcia celów, o których mowa
w pkt 1,
4) sposoby i źródła finansowania ustalonych zadań.
2. Plan, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności:
1) analizę stanu dorzecza, uwzględniającą:
a) geograficzną i geologiczną charakterystykę obszaru dorzecza,
b) hydrograficzne charakterystyki obszaru dorzecza,
c) charakterystykę demograficzną obszaru dorzecza,
d) charakterystykę wykorzystania powierzchni ziemi oraz działalności
gospodarczej na obszarze dorzecza,
e) przegląd wpływu działalności człowieka na środowisko na
obszarze dorzecza, wskazanie obszarów chronionych, ustanowionych
na podstawie ustawy oraz przepisów o ochronie przyrody,
2) przedsięwzięcia służące ochronie zasobów wodnych, ujęte
w szczegółowe programy dotyczące zasobów wodnych:
a) wykorzystywanych do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną
do spożycia,
b) wykorzystywanych do urządzania kąpielisk,
c) przeznaczonych do bytowania ryb, skorupiaków i mięczaków
oraz migracji ryb,
3) programy eliminowania zanieczyszczenia wód substancjami
szczególnie szkodliwymi dla środowiska wodnego z wykazu I
oraz pogramy zmniejszania zanieczyszczenia wód substancjami
szczególnie szkodliwymi dla środowiska wodnego z wykazu II,
o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1,
4) wykaz zbiorników wód śródlądowych, dla których zasadna
jest ochrona, o której mowa w art. 59,
5) analizę ekonomiczną gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.
3. Plan, o którym mowa w ust. 1, opracowuje się na podstawie
sporządzonych przez dyrektorów regionalnych zarządów:
1) analiz stanu zasobów wodnych w regionach wodnych,
2) analiz ekonomicznych gospodarowania wodami w regionach
wodnych,
3) wykazów wód powierzchniowych i podziemnych wykorzystywanych
do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia,
4) wykazu wód powierzchniowych wykorzystywanych do celów rekreacyjnych,
a w szczególności do kąpieli,
5) wykazu wód powierzchniowych przeznaczonych do bytowania
ryb, skorupiaków i mięczaków oraz umożliwiających migrację
ryb,
6) wykazu wód wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu
ze źródeł rolniczych.
4. Plan, o którym mowa w ust. 1, stanowi podstawę do opracowywania
warunków korzystania z wód regionu wodnego.
Art. 115. 1. Warunki korzystania z wód regionu wodnego
obejmują:
1) aktualny stan ilościowy i jakościowy zasobów wód powierzchniowych
i podziemnych regionu wodnego oraz aktualny stan ekosystemów
wodnych i od wody zależnych, wynikający z dotychczasowego
użytkowania zasobów wodnych i gospodarki przestrzennej,
2) perspektywiczny stan ilościowy i jakościowy zasobów wód
powierzchniowych i podziemnych oraz perspektywiczny stan ekosystemów
wodnych i od wody zależnych na obszarze regionu wodnego, wynikający
z planu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1,
3) wymagania dotyczące jakości wody, wynikające z ustawy,
4) ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego,
5) ustalenia zawarte w dokumentacji hydrogeologicznej szczególnie
dotyczącej określenia zasobów wód podziemnych oraz wyznaczenia
głównych zbiorników wód podziemnych,
6) ustalenia zawarte w obowiązujących pozwoleniach wodnoprawnych
- z uwzględnieniem podziału na zlewnie.
2. Warunki korzystania z wód regionu wodnego mogą określać
ograniczenia w korzystaniu z wód regionu lub jego części,
niezbędne dla osiągnięcia celów ustalonych w planie, o którym
mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1, a w szczególności ograniczenia
w zakresie:
1) pobierania wód powierzchniowych lub podziemnych,
2) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,
3) wprowadzania substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska
wodnego do wód, ziemi lub urządzeń kanalizacyjnych,
4) lokalizowania nowych urządzeń wodnych.
Art. 116. 1. Warunki korzystania z wód zlewni sporządza
się dla obszarów, dla których w wyniku ustaleń planu, o którym
mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1 i 4, konieczne jest określenie
szczególnych zasad ochrony zasobów wodnych, a zwłaszcza ich
ilości i jakości, w celu osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego.
2. Warunki korzystania z wód zlewni zawierają odpowiednio
dane, o których mowa w art. 115.
Art. 117. 1. Plany ochrony przeciwpowodziowej oraz przeciwdziałania
skutkom suszy na obszarze państwa powinny uwzględniać w szczególności:
1) powiększenie dyspozycyjnych zasobów wodnych oraz rezerw
pojemności powodziowej,
2) poprawę gospodarowania rezerwami pojemności retencyjnej
oraz powodziowej,
3) kształtowanie dolin rzecznych oraz wykorzystanie naturalnej
retencji,
4) budowę oraz rozbudowę lub przebudowę urządzeń wodnych.
2. Plany ochrony przeciwpowodziowej regionu wodnego powinny
uwzględniać ustalenia planów, o których mowa w ust. 1, oraz
dokumentów, o których mowa w art. 82.
Art. 118. Ustalenia planów, o których mowa w art. 113
ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględnia się w strategii rozwoju kraju,
strategii rozwoju województwa oraz w planach zagospodarowania
przestrzennego województwa, a ustalenia planów, o których
mowa w art. 113 ust. 1 pkt 3, w miejscowych planach zagospodarowania
przestrzennego.
Art. 119. Plany, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt
1 i 2, opracowuje Prezes Krajowego Zarządu w uzgodnieniu z
ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, a zatwierdza
Rada Ministrów.
Art. 120. Warunki korzystania z wód regionu wodnego oraz
warunki korzystania z wód zlewni ustala, w drodze rozporządzenia,
dyrektor regionalnego zarządu, po ich uzgodnieniu z Prezesem
Krajowego Zarządu, kierując się ustaleniami planu, o którym
mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1, oraz potrzebą osiągnięcia celów,
o których mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1, a także aktualnym
i perspektywicznym stanem zasobów wodnych i możliwości korzystania
z nich.
Art. 121. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej
w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i tryb opracowywania
planów gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy oraz warunków
korzystania z wód regionu wodnego, uwzględniając szczegółowy
zakres informacji koniecznych do sporządzania planów, sposób
ich wykorzystania i przetwarzania, metodykę dokonania analizy
stanu dorzecza, tryb opracowywania dokumentacji, metodykę
ustalania celów środowiskowych i przygotowywania programów
ochrony wód, oraz częstotliwości weryfikacji pozyskiwanych
informacji i sporządzanych dokumentów, kierując się zasadami
i potrzebami ochrony wód ustalonymi w ustawie.
Rozdział 4
Pozwolenia wodnoprawne
Art. 122. 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie
wodnoprawne jest wymagane na:
1) szczególne korzystanie z wód,
2) regulację wód oraz zmianę ukształtowania terenu na gruntach
przylegających do wód, mającą wpływ na warunki przepływu wody,
3) wykonanie urządzeń wodnych,
4) rolnicze wykorzystanie ścieków, w zakresie nieobjętym zwykłym
korzystaniem z wód,
5) długotrwałe obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej,
6) piętrzenie wody podziemnej,
7) gromadzenie ścieków oraz odpadów w obrębie obszarów górniczych
utworzonych dla wód leczniczych,
8) odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów
górniczych,
9) wprowadzanie do wód powierzchniowych substancji hamujących
rozwój glonów,
10) wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków zawierających
substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone
na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1.
2. Pozwolenie wodnoprawne jest wymagane również na:
1) gromadzenie ścieków, a także innych materiałów, prowadzenie
odzysku lub unieszkodliwianie odpadów,
2) wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie innych
robót,
3) wydobywanie kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów
oraz ich składowanie
- na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią, jeżeli
wydano decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 3 i art. 83
ust. 2 pkt 1.
3. Pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód
jest jednocześnie pozwoleniem na wykonanie urządzeń wodnych
służących do tego korzystania.
4. Pozwolenia wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód wydawane
są z uwzględnieniem postanowień rozdziałów 1-4 w dziale IV
tytułu III ustawy - Prawo ochrony środowiska.
Art. 123. 1. Jeżeli o wydanie pozwolenia wodnoprawnego
ubiega się kilka zakładów, których działalność wzajemnie się
wyklucza z powodu stanu zasobów wodnych, pierwszeństwo w uzyskaniu
pozwolenia mają zakłady zaopatrujące w wodę ludność, następnie
- zakłady, których korzystanie z wód przyczyni się do zwiększenia
naturalnej lub sztucznej retencji wód lub poprawy stosunków
biologicznych w środowisku wodnym.
2. Pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości
i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie
narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących
wobec tych nieruchomości i urządzeń. Informację tej treści
zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym.
3. Wnioskodawcy, który nie uzyskał praw do nieruchomości lub
urządzeń koniecznych do realizacji pozwolenia wodnoprawnego,
nie przysługuje roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w
związku z otrzymaniem pozwolenia.
Art. 124. Pozwolenie wodnoprawne nie jest wymagane na:
1) uprawianie żeglugi na śródlądowych drogach wodnych,
2) holowanie oraz spław drewna,
3) wydobywanie kamienia, żwiru, piasku, innych materiałów
oraz wycinanie roślin w związku z utrzymywaniem wód, szlaków
żeglownych oraz remontem urządzeń wodnych,
4) wykonanie pilnych prac zabezpieczających w okresie powodzi,
5) wykonanie studni o głębokości do 30 m na potrzeby zwykłego
korzystania z wód,
6) odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg
leja depresji nie wykracza poza granice terenu, którego zakład
jest właścicielem,
7) rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych.
Art. 125. Pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać:
1) ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub
warunków korzystania z wód zlewni,
2) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego
oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska oraz dóbr kultury
wpisanych do rejestru zabytków, wynikających z odrębnych przepisów.
Art. 126. Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się,
jeżeli:
1) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia
dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia
wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3,
2) projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki
wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego
w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.
Art. 127. 1. Pozwolenie wodnoprawne wydaje się, w drodze
decyzji, na czas określony.
2. Pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód
wydaje się na okres nie krótszy niż 10 lat, z zastrzeżeniem
ust. 3 i 4, chyba że zakład ubiegający się o pozwolenie wnosi
inaczej.
3. Pozwolenie wodnoprawne dotyczące wprowadzania do wód, ziemi
lub do urządzeń kanalizacyjnych ścieków zawierających substancje
niebezpieczne określone na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1
wydaje się na okres nie dłuższy niż 4 lata.
4. Pozwolenie na wycinanie roślin oraz wydobywanie kamienia,
żwiru, piasku oraz innych materiałów z wód lub z obszarów
bezpośredniego zagrożenia powodzią wydaje się na okres nie
dłuższy niż 5 lat.
5. Obowiązek ustalenia czasu obowiązywania nie dotyczy pozwoleń
wodnoprawnych na wykonanie urządzeń wodnych.
6. Informację o wszczęciu postępowania wodnoprawnego właściwy
organ podaje do publicznej wiadomości.
Art. 128. 1. W pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel
i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia
oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska,
interesów ludności i gospodarki, a w szczególności:
1) ilość pobieranej wody,
2) ograniczenia wynikające z konieczności zachowania przepływu
nienaruszalnego,
3) sposób gospodarowania wodą,
4) ilość, stan i skład ścieków wykorzystywanych rolniczo oraz
wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych,
a w przypadku ścieków przemysłowych, jeżeli jest to uzasadnione,
dopuszczalne ilości zanieczyszczeń, zwłaszcza ilości substancji
szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, wyrażone w
jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego
surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu,
5) terminy pobierania i odprowadzania wody oraz wprowadzania
ścieków dla zakładów, których działalność cechuje się sezonową
zmiennością,
6) usytuowanie, warunki wykonania urządzenia wodnego, charakterystyczne
rzędne piętrzenia oraz przepływy,
7) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie
wodnoprawne, uprawnionych do rybactwa oraz osób narażonych
na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego,
8) niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie
na środowisko,
9) sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości pobieranej
wody, ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń
kanalizacyjnych oraz wykorzystywanych rolniczo, a także sposób
postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych,
10) prowadzenie okresowych pomiarów wydajności i poziomu zwierciadła
wody w studni,
11) sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania
działalności bądź awarii urządzeń istotnych dla realizacji
pozwolenia, a także rozmiar i warunki korzystania z wód oraz
urządzeń wodnych w tych sytuacjach wraz z maksymalnym, dopuszczalnym
czasem trwania tych warunków,
12) zasięg obszaru objętego zakazem, o którym mowa w art.
65 ust. 1 pkt 3.
2. W razie potrzeby w pozwoleniu wodnoprawnym dodatkowo ustala
się obowiązek:
1) prowadzenia pomiarów jakości wód podziemnych oraz wód płynących
poniżej i powyżej miejsca zrzutu ścieków, z określeniem częstotliwości
i metod tych pomiarów,
2) prowadzenia badań ścieków przeznaczonych do rolniczego
wykorzystania, a w uzasadnionych przypadkach także badań zawartości
metali ciężkich w glebie na obszarach, na których rolniczo
wykorzystuje się ścieki,
3) wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania
urządzeń wodnych, stosownie do odnoszonych korzyści,
4) wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania
wód, stosownie do zwiększenia tych kosztów w wyniku realizacji
tego pozwolenia,
5) odtworzenia retencji przez budowę służących do tego celu
urządzeń wodnych lub realizację innych przedsięwzięć, jeżeli
w wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie
naturalnej lub sztucznej retencji wód śródlądowych,
6) wykonania przedsięwzięć służących zarybianiu wód powierzchniowych
lub uczestniczenia w kosztach tych przedsięwzięć, jeżeli w
wyniku realizacji pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie
populacji ryb lub utrudnienie ich migracji.
3. Integralną część pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie
z wód powierzchniowych za pomocą urządzeń do jej piętrzenia
lub na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów
stanowi instrukcja gospodarowania wodą, zatwierdzona w tym
pozwoleniu lub odrębnej decyzji przez organ wydający pozwolenie.
4. Integralną część pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie
urządzeń melioracji wodnych stanowi instrukcja utrzymywania
systemu tych urządzeń, zatwierdzona w tym pozwoleniu lub odrębnej
decyzji przez organ wydający pozwolenie.
Art. 129. Na szczególne korzystanie z wód przez zakład
pobierający wodę a następnie wprowadzający ścieki do wód lub
do ziemi wydaje się jedno pozwolenie wodnoprawne.
Art. 130. 1. Na wspólne korzystanie z wód przez kilka
zakładów może być wydane jedno pozwolenie wodnoprawne.
2. Zakłady, o których mowa w ust. 1, występują z wnioskiem
o pozwolenie wodnoprawne, wskazując jeden z tych zakładów
jako zakład główny.
3. Urządzenia wodne służące do wspólnego korzystania z wód
utrzymuje zakład główny.
4. Rozliczenie finansowe zakładu głównego z pozostałymi zakładami,
posiadającymi wspólne pozwolenie wodnoprawne, w sprawie opłat
za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych
ponoszonych na podstawie ustawy - Prawo ochrony środowiska
następuje na podstawie umowy.
Art. 131. 1. Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek.
2. Do wniosku dołącza się:
1) operat wodnoprawny, zwany dalej "operatem",
2) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
jeżeli na podstawie odrębnych przepisów jest ona wymagana;
jeżeli decyzja ta nie jest wymagana - wypis i wyrys z miejscowego
planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został
sporządzony,
3) opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w
języku nietechnicznym.
3. Do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie
do urządzeń kanalizacyjnych ścieków zawierających substancje
szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone na
podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, oprócz odpowiednich dokumentów,
o których mowa w ust. 2, dołącza się zgodę właściciela tych
urządzeń.
4. Pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych może
być wydane na podstawie projektu tych urządzeń, jeżeli projekt
ten odpowiada wymaganiom operatu, o którym mowa w art. 132.
Art. 132. 1. Operat sporządza się w formie opisowej i
graficznej.
2. Część opisowa operatu zawiera:
1) oznaczenie zakładu ubiegającego się o wydanie pozwolenia,
jego siedziby i adresu,
2) wyszczególnienie:
a) celu i zakresu zamierzonego korzystania z wód,
b) rodzaju urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych,
c) stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania
zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania
urządzeń wodnych,
d) obowiązków ubiegającego się o wydanie pozwolenia w stosunku
do osób trzecich,
3) charakterystykę wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym,
4) ustalenia wynikające z warunków korzystania z wód regionu
wodnego,
5) określenie wpływu gospodarki wodnej zakładu na wody powierzchniowe
oraz podziemne,
6) sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania działalności
bądź wystąpienia awarii, jak również rozmiar i warunki korzystania
z wód oraz urządzeń wodnych w tych sytuacjach.
3. Część graficzna operatu zawiera:
1) plan urządzeń wodnych, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową
terenu z zaznaczonymi nieruchomościami, usytuowanymi w zasięgu
oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych
do wykonania urządzeń wodnych, z oznaczeniem powierzchni nieruchomości
oraz właścicieli, ich siedzib i adresów,
2) zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych
oraz koryt wody płynącej w zasięgu oddziaływania tych urządzeń,
3) schemat rozmieszczenia urządzeń pomiarowych oraz znaków
żeglugowych,
4) schemat funkcjonalny lub technologiczny urządzeń wodnych.
4. Operat, na którego podstawie wydaje się pozwolenie wodnoprawne
na pobór wód, oprócz odpowiednich danych, o których mowa w
ust. 2 i 3, zawiera:
1) określenie wielkości średniego dobowego poboru wody z podaniem
bilansu zapotrzebowania wody w okresie obowiązywania pozwolenia
wodnoprawnego,
2) opis techniczny urządzeń służących do poboru wody,
3) określenie rodzajów urządzeń służących do rejestracji oraz
pomiaru poboru wody,
4) określenie zakresu i częstotliwości wykonywania wymaganych
analiz pobieranej wody.
5. Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne
na wprowadzanie ścieków do wód, ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych,
oprócz odpowiednich danych, o których mowa w ust. 2 i 3, zawiera:
1) określenie ilości, stanu i składu ścieków oraz przewidywanego
sposobu i efektu ich oczyszczania,
2) opis instalacji i urządzeń służących do gromadzenia, oczyszczania
oraz odprowadzania ścieków,
3) określenie zakresu i częstotliwości wykonywania wymaganych
analiz odprowadzanych ścieków oraz wód podziemnych lub wód
powierzchniowych powyżej i poniżej miejsca zrzutu ścieków,
4) opis urządzeń służących do pomiaru oraz rejestracji ilości,
stanu i składu odprowadzanych ścieków,
5) opis jakości wody w miejscu zamierzonego wprowadzania ścieków,
6) informację o sposobie zagospodarowania osadów ściekowych.
6. Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne
na rolnicze wykorzystanie ścieków, oprócz odpowiednich danych,
o których mowa w ust. 2 i 3, zawiera określenie:
1) ilości, składu i rodzaju ścieków,
2) jednostkowych dawek ścieków i okresów ich stosowania,
3) powierzchni i charakterystyki gruntów przeznaczonych do
rolniczego wykorzystania ścieków.
7. Operat, na podstawie którego wydaje się pozwolenie wodnoprawne
na piętrzenie wód powierzchniowych lub na zależne od siebie
korzystanie z wód przez kilka zakładów, oprócz odpowiednich
danych, o których mowa w ust. 2 i 3, zawiera projekt instrukcji
gospodarowania wodą, a operat, na podstawie którego wydaje
się pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń melioracji
wodnych - projekt instrukcji utrzymywania systemu tych urządzeń.
8. Do operatu, na podstawie którego wydaje się pozwolenie
wodnoprawne na pobór wód podziemnych oraz na odwodnienie zakładu
górniczego lub obiektu budowlanego za pomocą otworów wiertniczych,
dołącza się dokumentację hydrogeologiczną.
9. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może
odstąpić od niektórych wymagań dotyczących operatu, z wyjątkiem
wymagań, o których mowa w ust. 8.
10. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu
z ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi określi, w drodze
rozporządzenia, zakres instrukcji gospodarowania wodą i instrukcji
utrzymania systemów melioracyjnych, kierując się funkcją urządzeń
wodnych oraz koniecznością zaspokojenia potrzeb wodnych korzystających
z wód, stosownie do posiadanych przez nich uprawnień.
Art. 133. 1. W przypadku naruszenia interesów osób trzecich,
zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym lub zmiany
uprawnień innego zakładu, mających wpływ na wykonywanie pozwolenia
wodnoprawnego, organ wydający pozwolenie wodnoprawne może
je odpowiednio zmienić, w szczególności nakładając na zakład
obowiązki, o których mowa w art. 128 ust. 2, lub obowiązek:
1) wykonania ekspertyzy,
2) wykonania i utrzymywania urządzeń zapobiegających szkodom,
3) opracowania lub zaktualizowania instrukcji gospodarowania
wodą albo instrukcji utrzymywania systemu urządzeń melioracji
wodnych.
2. Zakład, który odnosi korzyści ze zmiany pozwolenia wodnoprawnego
na podstawie ust. 1, uczestniczy w kosztach zmiany tego pozwolenia
wodnoprawnego stosownie do uzyskanych korzyści.
3. Podziału kosztów, o których mowa w ust. 2, dokonuje, w
drodze decyzji, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego.
Art. 134. 1. Następca prawny zakładu, który uzyskał pozwolenie
wodnoprawne, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z tego
pozwolenia, z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Jeżeli pozwolenie wodnoprawne dotyczy eksploatacji instalacji,
przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia następuje
na zasadach określonych w ustawie - Prawo ochrony środowiska.
Art. 135. Pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli:
1) upłynął okres, na który było wydane,
2) zakład zrzekł się uprawnień ustalonych w tym pozwoleniu,
3) zakład nie rozpoczął wykonywania urządzeń wodnych w terminie
2 lat od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie
tych urządzeń stało się ostateczne.
Art. 136. 1. Pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć
bez odszkodowania, jeżeli:
1) zakład zmienia cel i zakres korzystania z wód lub warunki
wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu,
2) urządzenia wodne wykonane zostały niezgodnie z warunkami
ustalonymi w pozwoleniu wodnoprawnym lub nie są należycie
utrzymywane,
3) zakład nie realizuje obowiązków wobec innych zakładów posiadających
pozwolenie wodnoprawne, uprawnionych do rybactwa oraz osób
narażonych na szkody, albo nie realizuje przedsięwzięć ograniczających
negatywne oddziaływanie na środowisko, ustalonych w pozwoleniu,
4) zasoby wód podziemnych uległy zmniejszeniu w sposób naturalny,
5) zakład nie rozpoczął w terminie korzystania z uprawnień
wynikających z pozwolenia wodnoprawnego, z powodów innych
niż określone w art. 135 pkt 3, lub nie korzystał z tych uprawnień
przez okres co najmniej 2 lat,
6) nastąpiła zmiana przepisów, o których mowa w art. 45 ust.
1 pkt 3 i ust. 2.
2. Przeglądu ustaleń pozwoleń wodnoprawnych na pobór wody
lub wprowadzanie ścieków do wód, do ziemi lub urządzeń kanalizacyjnych,
a także realizacji tych pozwoleń właściwy organ dokonuje co
najmniej raz na 4 lata; w przypadku zaistnienia okoliczności,
o których mowa w ust. 1, właściwy organ z urzędu może cofnąć
lub ograniczyć pozwolenie wodnoprawne bez odszkodowania.
Art. 137. 1. Pozwolenie wodnoprawne można cofnąć lub ograniczyć
za odszkodowaniem, jeżeli jest to uzasadnione interesem ludności,
ochroną środowiska albo ważnymi względami gospodarczymi.
2. O odszkodowaniu orzeka, w drodze decyzji, organ właściwy
do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego, na
warunkach określonych w ustawie.
3. Odszkodowanie przysługuje od:
1) starosty, z budżetu powiatu - jeżeli cofnięcie lub ograniczenie
pozwolenia jest uzasadnione interesem ludności,
2) marszałka województwa, z budżetu urzędu marszałkowskiego
- jeżeli cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia jest uzasadnione
ochroną środowiska,
3) tego, który odniesie korzyści z cofnięcia lub ograniczenia
pozwolenia wodnoprawnego - jeżeli cofnięcie lub ograniczenie
pozwolenia wodnoprawnego jest uzasadnione ważnymi względami
gospodarczymi.
Art. 138. 1. Stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie
pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek
strony, w drodze decyzji.
2. Decyzją o wygaśnięciu lub cofnięciu można nałożyć obowiązek
usunięcia negatywnych skutków w środowisku wynikających z
wykonywania pozwolenia wodnoprawnego lub powstałych w wyniku
działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami określonymi
w pozwoleniu wodnoprawnym oraz określić zakres i termin wykonania
tego obowiązku.
Art. 139. 1. W decyzji stwierdzającej wygaśnięcie lub
cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego można określić obowiązki
zakładu niezbędne do kształtowania zasobów wodnych, a w szczególności
zobowiązać zakład do usunięcia urządzeń wodnych i innych obiektów,
które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie tego
pozwolenia.
2. W przypadku wygaśnięcia lub cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego
urządzenia wodne lub ich części, których pozostawienie jest
niezbędne do kształtowania zasobów wodnych, z zastrzeżeniem
ust. 3, mogą być przejęte bez odszkodowania na własność właściciela
wody, chyba że właściciel urządzenia wodnego, w terminie 6
miesięcy od dnia, w którym decyzja o wygaśnięciu lub cofnięciu
pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna, rozporządzi
prawem własności tego urządzenia.
3. Przepis ust. 2 nie dotyczy stawów oraz gruntów, na których
znajdują się urządzenia wodne, o których mowa w ust. 2.
4. W decyzji stwierdzającej wygaśnięcie lub cofnięcie pozwolenia
wodnoprawnego orzeka się o niezbędności pozostawienia urządzenia
wodnego.
5. Przeniesienie prawa własności do urządzenia wodnego, o
którym mowa w ust. 2, następuje w drodze decyzji stanowiącej
podstawę dokonania wpisu właściciela urządzenia wodnego w
księdze wieczystej nieruchomości (zbiorze dokumentów).
Art. 140. 1. Organem właściwym do wydawania pozwoleń wodnoprawnych,
z zastrzeżeniem ust. 2, jest starosta, wykonujący to zadanie
jako zadanie z zakresu administracji rządowej.
2. Wojewoda wydaje pozwolenia wodnoprawne:
1) jeżeli szczególne korzystanie z wód lub wykonywanie urządzeń
wodnych jest związane z przedsięwzięciami mogącymi znacząco
oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia
raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika
z przepisów o ochronie środowiska, oraz z eksploatacją instalacji
lub urządzeń wodnych na terenach zakładów w rozumieniu ustawy
- Prawo ochrony środowiska zaliczanych do tych przedsięwzięć,
2) na wykonanie urządzeń wodnych zabezpieczających przed powodzią,
3) na przerzuty wody,
4) na wprowadzanie do wód powierzchniowych substancji chemicznych
hamujących rozwój glonów,
5) o których mowa w art. 122 ust. 2,
6) jeżeli szczególne korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń
wodnych odbywa się na terenach zamkniętych w rozumieniu przepisów
ustawy - Prawo ochrony środowiska.
3. Organ właściwy do wydawania pozwolenia wodnoprawnego jest
właściwy w sprawach stwierdzenia wygaśnięcia, cofnięcia lub
ograniczenia tego pozwolenia, a także orzeczenia o przeniesieniu
prawa własności urządzenia wodnego na własność właściciela
wody.
Art. 141. Przepisy art. 122-140 dotyczące wykonywania
studni do poboru wód podziemnych nie naruszają przepisów ustawy
- Prawo geologiczne i górnicze.
Rozdział 5
Instrumenty ekonomiczne służące gospodarowaniu wodami
Art. 142. Instrumenty ekonomiczne służące gospodarowaniu
wodami stanowią:
1) należności za korzystanie ze śródlądowych dróg wodnych
oraz urządzeń wodnych stanowiących własność Skarbu Państwa,
usytuowanych na śródlądowych wodach powierzchniowych,
2) opłaty, o których mowa w art. 13 ust. 3,
3) opłaty, o których mowa w art. 20 ust. 10.
Art. 143. Należności za korzystanie ze śródlądowych dróg
wodnych oraz urządzeń wodnych stanowiących własność Skarbu
Państwa, usytuowanych na śródlądowych wodach powierzchniowych,
zwane dalej "należnościami", uiszcza się za:
1) żeglugę oraz przewóz ludzi lub towarów obiektami pływającymi,
2) holowanie lub spław drewna,
3) korzystanie ze śluz lub pochylni.
Art. 144. 1. Z uiszczania należności zwolnione są:
1) łodzie sportowo-turystyczne i inne małe statki (do 15 ton
nośności); zwolnienie nie dotyczy należności za korzystanie
ze śluz lub pochylni,
2) statki jednostek organizacyjnych właściciela wód lub urządzeń
wodnych zlokalizowanych na wodach oraz jednostek państwowej
służby hydrologiczno-meteorologicznej,
3) statki jednostek sił zbrojnych, jednostek organizacyjnych
resortu spraw wewnętrznych oraz jednostek ratowniczych,
4) statki inspektoratów żeglugi śródlądowej,
5) statki Państwowej i Społecznej Straży Rybackiej,
6) statki urzędów morskich,
7) promy leżące w ciągach dróg publicznych.
2. Od uczniów szkół podstawowych, gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych
ogólnokształcących i zawodowych oraz od studentów szkół wyższych
należności za śluzowanie obniża się o połowę.
Art. 145. Należności za żeglugę statków pasażerskich oraz
wycieczkowych ustala się w zależności od ilości miejsc pasażerskich
i długości przebytej drogi w jednym rejsie, a za żeglugę pustych
statków towarowych oraz barek - za jeden tonokilometr nośności
wymierzonej.
Art. 146. 1. Należność za przewóz towarów ustala się dla
odcinków dróg wodnych w zależności od masy przewożonych towarów
i długości trasy; masę towarów zaokrągla się do pełnych ton,
a wysokość należności - do pełnych dziesiątek groszy.
2. Jeżeli należność za przewóz towarów byłaby niższa od należności
za żeglugę pustego statku, należność ustala się jak za przejazd
pustego statku.
3. W śluzach wielostopniowych każdą komorę uznaje się za osobną
śluzę.
Art. 147. 1. Należność za przewóz, holowanie lub spław
drewna ustala się za tonokilometry.
2. Masę drewna ustala się na podstawie dokumentu przewozowego
wystawionego przez przewoźnika; jeżeli w dokumencie przewozowym
nie podano ilości metrów sześciennych drewna albo przewoźnik
nie wystawił dokumentu przewozowego, przyjmuje się, że 1 m3
drewna odpowiada 3,5 m2 powierzchni tratwy, co równa się masie
0,7 t.
Art. 148. Należność za korzystanie ze śluz lub pochylni
ustala się w zależności od rodzaju i wielkości statku oraz
od godzin korzystania z tych urządzeń: w godzinach od 700
do 1600 albo od 1600 do 700.
Art. 149. 1. Wysokość należności ustala jednostka organizacyjna
odpowiedzialna za utrzymanie odcinków śródlądowych dróg wodnych
lub urządzeń wodnych stanowiących własność Skarbu Państwa,
zwana dalej "właściwą jednostką organizacyjną",
na podstawie informacji składanej przez zakład obowiązany
do uiszczania należności, z zastrzeżeniem ust. 5.
2. Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać dane
dotyczące przewozów towarowych wyrażonych w tonokilometrach,
rejsów statków pasażerskich lub wycieczkowych, rejsów pustych
statków towarowych lub barek, liczby śluzowań oraz przejść
przez pochylnię, uwzględniając odpowiednio art. 145-147.
3. Zakład, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do składania
informacji, o której mowa w ust. 2, właściwej jednostce organizacyjnej
w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu,
w którym żegluga była wykonywana.
4. Jeżeli zakład nie złoży informacji w terminie, o którym
mowa w ust. 3, właściwa jednostka organizacyjna ustala wysokość
należności na podstawie własnych ustaleń.
5. Należności za korzystanie ze śluz lub pochylni przez statki,
o których mowa w art. 144 ust. 1 pkt 1, pobiera się bezpośrednio
w miejscu śluzowania lub przejścia przez pochylnię, z uwzględnieniem
zasady, o której mowa w art. 144 ust. 2; za pobraną należność
wystawia się potwierdzenie uiszczenia należności.
Art. 150. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej
określi, w drodze rozporządzenia:
1) odcinki dróg wodnych, o których mowa w art. 146 ust. 1,
kierując się infrastrukturą oraz kosztami utrzymania tych
dróg,
2) stawki należności,
3) jednostki organizacyjne, uprawnione do pobierania należności
oraz sposób ustalania i pobierania należności,
4) wzór formularza do składania informacji, o której mowa
w art. 149 ust. 2.
2. Realizując upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, minister
będzie kierował się rodzajem i wielkością obiektów pływających,
masą przewożonych towarów, ilością miejsc pasażerskich oraz
nośnością wymierzoną, rodzajem i wielkością obiektów pływających
oraz porą korzystania z tych urządzeń, uwzględniając komu
zostało powierzone utrzymanie poszczególnych odcinków śródlądowych
dróg wodnych oraz urządzeń wodnych, potrzebą jednolitego ujęcia
w składanych informacjach danych koniecznych do ustalenia
należności, mając na względzie, że maksymalna stawka należności
za:
1) żeglugę pustych statków towarowych i barek nie może być
wyższa niż 0,5 gr za jeden tonokilometr nośności wymierzonej,
a statków pasażerskich i wycieczkowych - 2,5 gr za iloczyn
jednego miejsca na statku i każdego kilometra przebytej drogi
wodnej,
2) przewóz towarów oraz holowanie i spław drewna nie może
być wyższa niż 2 gr za jeden tonokilometr,
3) jedno przejście przez śluzę lub pochylnię w godzinach od
7oo do 16oo nie może być wyższa niż 2% najniższego wynagrodzenia
za pracę pracowników, określonego na podstawie odrębnych przepisów
dla roku poprzedniego, a w godzinach od 16oo do 7oo - 4% tego
wynagrodzenia.
Art. 151. 1. Stawki należności, o których mowa w art.
150, podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku kalendarzowego
podwyższeniu w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi zmian cen
towarów i usług konsumpcyjnych planowanemu w ustawie budżetowej
na ten rok.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, nie później
niż do dnia 30 listopada każdego roku, w drodze obwieszczenia
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor
Polski", ogłasza wysokość stawek należności na rok następny.
Art. 152. Należności i opłaty, o których mowa w art. 142,
stanowią dochód środka specjalnego Prezesa Krajowego Zarządu,
przeznaczonego na:
1) utrzymanie katastru wodnego,
2) opracowanie planów gospodarowania wodami,
3) odbudowę ekosystemów zdegradowanych przez niewłaściwą eksploatację
zasobów wodnych.
Rozdział 6
Kataster wodny
Art. 153. 1. Kataster wodny jest systemem informacyjnym
o gospodarowaniu wodami, składającym się z dwóch działów (Dział
I i Dział II).
2. W Dziale I katastru wodnego gromadzi się i aktualizuje
dane dotyczące:
1) sieci hydrograficznej oraz hydrologicznych i meteorologicznych
posterunków obserwacyjno-pomiarowych,
2) zasobów wód podziemnych, lokalizacji głównych zbiorników
wód podziemnych oraz sieci stacjonarnych obserwacji wód,
3) ilości i jakości zasobów wód powierzchniowych oraz podziemnych,
4) wielkości poboru wody powierzchniowej i podziemnej,
5) źródeł i charakterystyki zanieczyszczeń punktowych oraz
obszarowych,
6) stanu biologicznego środowiska wodnego oraz terenów zalewowych,
7) obwodów rybackich oraz rybackiej przydatności wód (bonitacji),
8) użytkowania wód wraz z charakterystyką korzystania z wód,
9) pozwoleń wodnoprawnych,
10) urządzeń wodnych,
11) stref i obszarów ochronnych oraz obszarów narażonych na
niebezpieczeństwo powodzi, ustanowionych na podstawie ustawy,
12) spółek wodnych.
3. Dział II katastru wodnego zawiera plany, o których mowa
w art. 113 ust. 1 pkt 1-3, oraz listy, o których mowa w art.
90 ust. 1 pkt 8 i w art. 92 ust. 3 pkt 14.
4. Źródłem danych katastru wodnego w zakresie nieruchomości
jest ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 2
pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne
(Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 i Nr 120, poz. 1268 oraz
z 2001 r. Nr 110, poz. 1189).
Art. 154. 1. Kataster wodny, o którym mowa w art. 153,
prowadzi się dla obszaru państwa z uwzględnieniem podziału
państwa na obszary dorzeczy i regiony wodne.
2. Kataster wodny dla obszaru państwa prowadzony jest przez
Prezesa Krajowego Zarządu i obejmuje dane określone w art.
153 ust. 2 pkt 1-3 i 10 oraz w ust. 3.
3. Kataster wodny dla regionu wodnego prowadzony jest przez
dyrektora regionalnego zarządu i obejmuje dane określone w
art. 153 ust. 2 i 3.
Art. 155. 1. Organy administracji publicznej, jednostki
badawczo-rozwojowe, a także zakłady oraz właściciele urządzeń
wodnych obowiązani są do nieodpłatnego przekazywania danych
niezbędnych do prowadzenia katastru wodnego.
2. Kataster wodny jest udostępniany do wglądu nieodpłatnie.
3. Wyszukiwanie informacji, sporządzanie kopii dokumentów
oraz ich przesyłanie odbywa się na podstawie przepisów ustawy
- Prawo ochrony środowiska, regulujących zasady dostępu do
informacji o środowisku i jego ochronie.
Rozdział 7
Kontrola gospodarowania wodami
Art. 156. 1. Kontrola gospodarowania wodami dotyczy:
1) stanu realizacji planów i programów dotyczących gospodarki
wodnej, ustalonych na podstawie ustawy,
2) korzystania z wód,
3) ochrony wód przed zanieczyszczeniem,
4) przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych
na podstawie ustawy,
5) utrzymania wód oraz urządzeń wodnych,
6) przestrzegania nałożonych na właścicieli gruntów obowiązków
oraz ograniczeń,
7) przestrzegania warunków obowiązujących w strefach i obszarach
ochronnych ustanowionych na podstawie ustawy,
8) stanu jakości wody ujmowanej do zaopatrzenia ludności oraz
wody w kąpieliskach,
9) jakości wód przeznaczonych do bytowania ryb, skorupiaków
i mięczaków w warunkach naturalnych,
10) stężeń azotanów w wodach wrażliwych na zanieczyszczenie
związkami azotu ze źródeł rolniczych,
11) przestrzegania warunków obowiązujących na wałach przeciwpowodziowych
oraz na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią,
12) stanu zabezpieczenia przed powodzią oraz przebiegu usuwania
skutków powodzi związanych z utrzymaniem wód oraz urządzeń
wodnych,
13) ustawiania i utrzymywania stałych urządzeń pomiarowych
na brzegach i w wodach,
14) wykonywania w pobliżu urządzeń wodnych robót lub czynności,
które mogą zagrażać tym urządzeniom lub spowodować ich uszkodzenie,
15) usuwania szkód związanych z ruchem zakładu górniczego
w zakresie gospodarki wodnej.
2. Kontrolę, o której mowa w ust. 1, wykonują odpowiednio
Prezes Krajowego Zarządu oraz dyrektorzy regionalnych zarządów,
z wyjątkiem kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 8, wykonywanej
przez Inspekcję Sanitarną, oraz kontroli, o której mowa w
ust. 1 pkt 3, 9 i 10, wykonywanej przez Inspekcję Ochrony
Środowiska.
3. Przepis ust. 2 nie narusza przepisów ustawy - Prawo budowlane
oraz przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji
Ochrony Środowiska (Dz. U. Nr 77, poz. 335, z 1996 r. Nr 106,
poz. 496, z 1997 r. Nr 121, poz. 770, Nr 133, poz. 885 i Nr
141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12,
poz. 136 i Nr 109, poz. 1157 oraz z 2001 r. Nr 38, poz. 452,
Nr 63, poz. 638 i 639, Nr 76, poz. 811, Nr 100, poz. 1085
i Nr 110, poz. 1189).
Art. 157. 1. Kontrolę wykonują Prezes Krajowego Zarządu,
dyrektorzy regionalnych zarządów oraz upoważnieni przez nich
pracownicy, odpowiednio Krajowego Zarządu i regionalnych zarządów,
zwani dalej "inspektorami".
2. Przy wykonywaniu kontroli w zakresie gospodarki wodnej
inspektor uprawniony jest do:
1) wstępu wraz z pracownikami pomocniczymi, rzeczoznawcami
i niezbędnym wyposażeniem przez całą dobę na teren nieruchomości,
na której znajdują się urządzenia wodne lub prowadzona jest
działalność związana z korzystaniem z wód,
2) przeprowadzania niezbędnych badań lub wykonywania innych
czynności kontrolnych w celu ustalenia, na terenie kontrolowanej
nieruchomości, przestrzegania warunków wynikających z ustawy,
a także stanu urządzeń wodnych,
3) żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania
i przesłuchiwania osób w zakresie niezbędnym do ustalenia
stanu faktycznego,
4) żądania okazywania dokumentów i udostępnienia wszelkich
danych mających związek z problematyką kontroli.
Art. 158. Kontrolowany z zachowaniem przepisów o tajemnicy
państwowej i służbowej oraz o zakwaterowaniu sił zbrojnych
jest obowiązany umożliwić inspektorowi przeprowadzenie kontroli,
a w szczególności umożliwić dokonanie czynności, o których
mowa w art. 157 ust. 2.
Art. 159. 1. Z czynności kontrolnych inspektor sporządza
protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kontrolowanemu
zakładowi.
2. Protokół podpisują inspektor i upoważniony przedstawiciel
kontrolowanego, który może wnieść do protokołu umotywowane
zastrzeżenia i uwagi.
3. W przypadku odmowy podpisania protokołu przez upoważnionego
przedstawiciela kontrolowanego, inspektor czyni o tym wzmiankę
w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie 7 dni przedstawić
swoje stanowisko na piśmie odpowiednio Prezesowi Krajowego
Zarządu lub dyrektorowi regionalnego zarządu.
Art. 160. 1. Na podstawie ustaleń kontroli Prezes Krajowego
Zarządu lub dyrektor regionalnego zarządu może:
1) wydać kontrolowanemu zarządzenie pokontrolne,
2) wystąpić do właściwego organu o wszczęcie postępowania
administracyjnego przewidzianego przepisami ustawy.
2. Prezes Krajowego Zarządu oraz dyrektor regionalnego zarządu
może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania służbowego
lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko osobom
winnym dopuszczenia do uchybień i powiadomienie, w określonym
terminie, o wynikach tego postępowania i podjętych działaniach.
Art. 161. 1. Prezes Krajowego Zarządu oraz dyrektor regionalnego
zarządu współdziałają w wykonywaniu czynności kontrolnych
z innymi organami kontroli, organami administracji publicznej,
organami obrony cywilnej oraz organizacjami społecznymi.
2. Współdziałanie to obejmuje w szczególności:
1) rozpatrywanie wniosków o przeprowadzenie kontroli,
2) przekazywanie właściwym organom administracji publicznej
informacji o wynikach przeprowadzonych kontroli,
3) wymianę informacji o wynikach kontroli,
4) współpracę ze Strażą Graniczną w wykonywaniu kontroli w
strefie nadgranicznej.
Art. 162. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego
wzywa zakład do usunięcia, w określonym terminie, zaniedbań
w zakresie gospodarki wodnej, w wyniku których może powstać
stan zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi albo zwierząt bądź
środowisku.
2. Jeżeli zaniedbania zakładu nie zostaną usunięte w określonym
terminie, organ, o którym mowa w ust. 1, może wydać decyzję
o unieruchomieniu zakładu lub jego części, do czasu usunięcia
zaniedbań.
3. Podjęcie wstrzymanej działalności może nastąpić za zgodą
organu, o którym mowa w ust. 1, działającego w porozumieniu
z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu, po stwierdzeniu,
że usunięto zaniedbania, o których mowa w ust. 1.
4. Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się, jeżeli zaniedbania,
o których mowa w ust. 1, dotyczą wprowadzania ścieków do wód
lub do ziemi.
Art. 163. 1. W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli,
iż woda w kąpielisku nie spełnia warunków, o których mowa
w art. 50 ust. 3, organ Inspekcji Sanitarnej orzeka o zakazie
kąpieli i powiadamia o tym miejscową ludność w sposób zwyczajowo
przyjęty w danej miejscowości.
2. Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień Inspekcji Sanitarnej,
określonych w odrębnych przepisach.
Dział VII
Spółki wodne i związki wałowe
Rozdział 1
Tworzenie spółek wodnych i związków wałowych
Art. 164. 1. Spółki wodne oraz związki wałowe są formami
organizacyjnymi, które nie działają w celu osiągnięcia zysku,
zrzeszają osoby fizyczne lub prawne i mają na celu zaspokajanie
wskazanych ustawą potrzeb w dziedzinie gospodarowania wodami.
2. Spółki wodne mogą być tworzone w szczególności do wykonywania,
utrzymywania oraz eksploatacji urządzeń służących do:
1) zapewnienia wody dla ludności,
2) ochrony wód przed zanieczyszczeniem,
3) ochrony przed powodzią,
4) melioracji wodnych oraz prowadzenia racjonalnej gospodarki
na terenach zmeliorowanych,
5) wykorzystywania wody do celów przeciwpożarowych,
6) utrzymywania wód.
3. Spółki wodne nie mogą prowadzić działalności w zakresie
uregulowanym ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym
odprowadzaniu ścieków.
4. Spółki wodne mogą korzystać z pomocy państwa oraz jednostek
samorządu terytorialnego, w formie dotacji, udzielanej zgodnie
z przepisami ustawy o finansach publicznych dotyczącymi dotacji
podmiotowych udzielanych z budżetu państwa oraz dotacji przedmiotowych
udzielanych z budżetów jednostek samorządu terytorialnego.
5. Udzielenie spółce wodnej, wykonującej urządzenia melioracji
wodnych, pomocy, o której mowa w ust. 4, może nastąpić wówczas,
gdy obszar przewidziany do melioracji stanowi zwarty kompleks
i został zakwalifikowany w miejscowym planie zagospodarowania
przestrzennego do rolniczego zagospodarowania, zasięg oraz
projekt techniczny melioracji zostały uzgodnione z wojewodą,
a udział własny członków spółki odpowiada co najmniej kwocie
wyliczonej zgodnie z art. 74 oraz przepisami wydanymi na podstawie
art. 78 ust. 1.
6. Spółki wodne mogą łączyć się w związki spółek wodnych.
7. Do związków spółek wodnych stosuje się odpowiednio przepisy
dotyczące spółek wodnych, z tym że prawa i obowiązki przysługujące
wobec spółek wodnych staroście, w stosunku do związków spółek
wodnych wykonuje marszałek województwa.
8. Związki wałowe mogą być tworzone do wykonywania i utrzymywania
wałów przeciwpowodziowych wraz z urządzeniami wodnymi stanowiącymi
ich wyposażenie.
9. Przepisy dotyczące spółek wodnych i ich związków stosuje
się odpowiednio do związków wałowych.
Art. 165. 1. Utworzenie spółki wodnej następuje w drodze
porozumienia co najmniej 3 osób fizycznych lub prawnych, zawartego
w formie pisemnej.
2. Do utworzenia spółki wodnej wymagane jest:
1) uchwalenie statutu spółki przez osoby zainteresowane utworzeniem
spółki,
2) dokonanie wyboru organów spółki.
3. Starosta właściwy miejscowo dla siedziby spółki wodnej
zatwierdza statut spółki w drodze decyzji; w przypadku niezgodności
statutu z prawem starosta wzywa do usunięcia niezgodności
statutu z prawem w określonym terminie, a jeżeli niezgodności
nie zostaną usunięte - odmawia, w drodze decyzji, jego zatwierdzenia.
4. Spółka wodna nabywa osobowość prawną z chwilą uprawomocnienia
się decyzji starosty o zatwierdzeniu statutu.
5. Osoby, które działały w imieniu spółki przed nabyciem przez
nią osobowości prawnej, odpowiadają solidarnie za szkody powstałe
w wyniku tego działania.
6. Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio do zmiany statutu.
7. Następca prawny członka spółki wodnej wstępuje w jego prawa
i obowiązki.
Art. 166. 1. Statut spółki wodnej określa w szczególności:
1) nazwę i siedzibę spółki oraz teren jej działalności,
2) cel spółki oraz sposób i środki służące do osiągnięcia
tego celu,
3) zasady ustalania wysokości składek i innych świadczeń na
rzecz spółki, adekwatnych do celów spółki,
4) prawa i obowiązki członków spółki,
5) ograniczenia praw członków dotyczące ich gruntów i obiektów
niezbędnych do wykonywania zadań spółki,
6) warunki przyjmowania nowych członków oraz wykluczania członków
ze spółki,
7) warunki następstwa prawnego członków spółki,
8) organy spółki, ich skład, zasady powoływania i odwoływania
oraz zakres działania,
9) zasady nawiązywania stosunku pracy w ramach spółki,
10) przypadki wymagające zwołania walnego zgromadzenia,
11) czas trwania spółki oraz sposób jej rozwiązania lub likwidacji,
12) warunki zaciągania zobowiązań i udzielania pełnomocnictw
do reprezentowania spółki,
13) przeznaczenie mienia pozostałego po rozwiązaniu lub likwidacji
spółki.
2. Do statutu dołącza się wykaz członków spółki, zawierający
ich oznaczenie, wskazanie ich siedzib i adresów.
Art. 167. 1. Zarząd spółki wodnej zgłasza utworzenie spółki
w celu wpisania do katastru wodnego, w terminie 30 dni od
dnia nabycia przez spółkę osobowości prawnej.
2. Wpis spółki wodnej do katastru wodnego obejmuje:
1) nazwę, siedzibę, adres i przedmiot działania spółki,
2) imiona i nazwiska członków zarządu oraz sposób reprezentowania
spółki,
3) czas trwania spółki,
4) dane dotyczące decyzji starosty o zatwierdzeniu statutu.
3. Wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 2, zarząd
niezwłocznie zgłasza do katastru wodnego.
Art. 168. Na wniosek spółki wodnej lub zainteresowanego
zakładu starosta, w drodze decyzji, może włączyć zakład do
spółki, jeżeli jest to uzasadnione celami, dla których spółka
została utworzona.
Art. 169. 1. Spółka wodna odpowiada za swoje zobowiązania
całym majątkiem.
2. Członek spółki wodnej nie odpowiada za zobowiązania spółki.
Art. 170. 1. Członek spółki wodnej jest obowiązany do
wnoszenia składek i ponoszenia na jej rzecz innych określonych
w statucie świadczeń, niezbędnych do wykonywania statutowych
zadań spółki.
2. Wysokość składek i innych świadczeń na rzecz spółki wodnej
powinna być proporcjonalna do korzyści odnoszonych przez członków
spółki, w związku z działalnością spółki.
3. Jeżeli uchwalone przez spółkę wodną, zajmującą się utrzymaniem
urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, składki i inne
świadczenia nie wystarczają na wykonanie przewidzianych na
dany rok zadań statutowych, starosta może organom spółki zwrócić
uwagę na konieczność podwyższenia wysokości tych składek lub
innych świadczeń.
4. W przypadku osiągnięcia zysku netto może być on przeznaczony
wyłącznie na cele statutowe.
5. Do egzekucji składek i świadczeń, o których mowa w ust.
1, na rzecz spółki wodnej stosuje się odpowiednio przepisy
o egzekucji należności podatkowych.
Art. 171. 1. Jeżeli osoby, które nie są członkami spółki
wodnej, odnoszą korzyści z urządzeń spółki lub przyczyniają
się do zanieczyszczania wody, dla której ochrony spółka została
utworzona, obowiązane są do ponoszenia świadczeń na rzecz
spółki.
2. Wysokość i rodzaj świadczeń, o których mowa w ust. 1, ustala,
w drodze decyzji, starosta.
Rozdział 2
Organy spółki
Art. 172. 1. Organami spółki wodnej są:
1) walne zgromadzenie,
2) zarząd,
3) komisja rewizyjna, o ile spółka liczy więcej niż dziesięciu
członków.
2. Statut może określać inne organy spółki, niż wymienione
w ust. 1, oraz określać warunki, przy których walne zgromadzenie
złożone z członków spółki zostaje zastąpione przez walne zgromadzenie
delegatów.
Art. 173. 1. Do walnego zgromadzenia należy:
1) uchwalanie planu prac spółki wodnej oraz jej budżetu, w
którym można upoważnić zarząd do zaciągania pożyczek lub kredytów,
w imieniu spółki, do ustalonej wysokości,
2) uchwalanie wysokości składek i innych świadczeń na rzecz
spółki,
3) wybór oraz odwołanie członków zarządu i członków komisji
rewizyjnej,
4) rozpatrywanie i zatwierdzanie rocznych sprawozdań oraz
udzielanie zarządowi absolutorium,
5) podejmowanie uchwał w sprawie nabycia nieruchomości albo
zbycia lub obciążenia nieruchomości spółki wodnej,
6) uchwalanie zmian statutu spółki wodnej,
7) podejmowanie uchwał w sprawie przystąpienia spółki wodnej
do związku spółek wodnych,
8) podejmowanie uchwał w sprawie połączenia spółki wodnej
z inną spółką wodną albo podziału spółki wodnej na dwie lub
więcej spółek,
9) podjęcie uchwały w sprawie rozwiązania spółki wodnej oraz
powołania likwidatorów,
10) zatwierdzanie ostatecznych rachunków i sprawozdań likwidatora
spółki wodnej,
11) podejmowanie uchwał w sprawach przedstawionych przez zarząd
lub komisję rewizyjną.
2. Nieudzielenie absolutorium zarządowi spółki wodnej jest
równoznaczne z odwołaniem zarządu.
Art. 174. Walne zgromadzenie jest zwoływane przez zarząd
co najmniej raz w roku.
Art. 175. 1. Jeżeli statut spółki nie stanowi inaczej,
uchwały walnego zgromadzenia zapadają zwykłą większością głosów,
z zastrzeżeniem ust. 2.
2. Uchwały walnego zgromadzenia w sprawie zmiany statutu,
rozwiązania spółki wodnej, połączenia z inną spółką lub podziału
spółki zapadają większością dwóch trzecich głosów przy obecności
co najmniej połowy liczby członków spółki wodnej.
3. Członkowi spółki wodnej przysługuje jeden głos, przy czym
w sprawach, o których mowa w ust. 1, statut może przyznać
członkowi spółki wodnej taką liczbę głosów, ile razy jego
świadczenia na rzecz spółki są większe od świadczeń pozostałych
członków spółki; w takim przypadku statut określi sposób obliczania
podwyższonej liczby głosów.
4. Do walnego zgromadzenia delegatów przepisy ust. 1-3 stosuje
się odpowiednio.
Art. 176. 1. Zarząd spółki wodnej wykonuje uchwały walnego
zgromadzenia, kieruje działalnością spółki, zarządza jej majątkiem,
prowadzi gospodarkę finansową i reprezentuje ją na zewnątrz.
2. Zarząd może być jednoosobowy lub wieloosobowy; liczbę członków
zarządu określa statut spółki.
3. Zarząd wybierany jest na 5 lat, jeżeli statut spółki wodnej
nie stanowi inaczej.
4. Do właściwości zarządu należą sprawy niezastrzeżone dla
innych organów spółki.
5. Do składania oświadczeń w imieniu spółki wodnej, jeżeli
statut nie stanowi inaczej, uprawniony jest:
1) 1 członek zarządu - gdy w skład zarządu wchodzą nie więcej
niż 2 osoby,
2) 2 członków zarządu - w pozostałych przypadkach.
6. Zarząd spółki wodnej ma prawo obciążania członków spółki
kosztami świadczeń lub prac niewykonanych w terminie.
Art. 177. 1. Komisja rewizyjna kontroluje działalność
spółki wodnej.
2. Komisja rewizyjna jest obowiązana do przeprowadzenia kontroli
gospodarki finansowej spółki wodnej co najmniej raz w roku,
przed walnym zgromadzeniem, i przedstawienia wyników tej kontroli
walnemu zgromadzeniu w formie sprawozdania.
3. Komisja rewizyjna składa się co najmniej z 3 członków;
liczbę członków komisji rewizyjnej określa statut spółki wodnej.
4. Komisja rewizyjna wybierana jest na okres 5 lat, jeżeli
statut spółki wodnej nie stanowi inaczej.
5. Członek komisji rewizyjnej nie może wchodzić w skład zarządu.
Rozdział 3
Nadzór i kontrola nad działalnością spółek
Art. 178. Nadzór i kontrolę nad działalnością spółek
wodnych sprawuje starosta.
Art. 179. 1. Zarząd spółki wodnej obowiązany jest do przedłożenia
staroście uchwał organów spółki w terminie 7 dni od dnia ich
podjęcia.
2. Uchwały organów spółki wodnej sprzeczne z prawem lub statutem
są nieważne; o nieważności uchwał w całości lub w części orzeka,
w drodze decyzji, starosta w terminie nie dłuższym niż 30
dni od dnia doręczenia uchwały.
3. Starosta, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia
nieważności uchwały, może wstrzymać jej wykonanie.
4. Decyzja, o której mowa w ust. 2, jest ostateczna; spółka
wodna, której uchwała została uchylona, może zwrócić się do
starosty z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a po wyczerpaniu
tego trybu spółce wodnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Art. 180. 1. W przypadku powtarzającego się naruszania
przez zarząd prawa lub statutu starosta może, w drodze decyzji,
rozwiązać zarząd, wyznaczając osobę pełniącą jego obowiązki.
2. W terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja, o której
mowa w ust. 1, stała się ostateczna, osoba wyznaczona do pełnienia
obowiązków zarządu jest obowiązana zwołać walne zgromadzenie
w celu wybrania nowego zarządu.
3. Jeżeli walne zgromadzenie nie dokona wyboru nowego zarządu,
starosta może ustanowić, w drodze decyzji, zarząd komisaryczny
spółki wodnej na czas oznaczony, nie dłuższy niż rok.
Rozdział 4
Rozwiązanie spółki wodnej
Art. 181. 1. Spółka wodna może być rozwiązana uchwałą
walnego zgromadzenia.
2. Spółka wodna może być rozwiązana przez starostę, w drodze
decyzji, jeżeli:
1) działalność spółki narusza prawo lub statut albo
2) upłynął termin, na jaki został ustanowiony zarząd komisaryczny,
o którym mowa w art. 180 ust. 3, a walne zgromadzenie nie
dokonało wyboru nowego zarządu,
3) liczba członków jest mniejsza niż określona w art. 165
ust. 1.
Art. 182. 1. Rozwiązanie spółki wodnej następuje po przeprowadzeniu
postępowania likwidacyjnego. W okresie tego postępowania spółka
działa pod dotychczasową nazwą z dodaniem wyrazów "w
likwidacji" oraz zachowuje osobowość prawną.
2. Likwidatorem spółki może być członek zarządu lub inna osoba
powołana uchwałą walnego zgromadzenia.
3. W przypadku rozwiązania spółki na podstawie decyzji, o
której mowa w art. 181 ust. 2, likwidatora wyznacza starosta.
4. Likwidator wstępuje w prawa i obowiązki zarządu spółki
i podejmuje w imieniu spółki czynności niezbędne do zakończenia
jej działalności.
5. Likwidator wynagradzany jest na koszt spółki; wysokość
wynagrodzenia ustala starosta.
6. Likwidator odpowiada za szkody powstałe wskutek przeprowadzenia
postępowania likwidacyjnego z naruszeniem zasad określonych
w ustawie lub statucie spółki wodnej; w przypadku powołania
więcej niż jednego likwidatora - odpowiadają oni solidarnie.
Art. 183. Zobowiązania przypadające od spółki wodnej będącej
w likwidacji pokrywane są w następującej kolejności:
1) zobowiązania ze stosunku pracy,
2) zobowiązania w zakresie danin publicznych,
3) koszty prowadzenia likwidacji,
4) inne zobowiązania.
Art. 184. Starosta po otrzymaniu uchwały walnego zgromadzenia
spółki wodnej w likwidacji o zatwierdzeniu ostatecznych rachunków
i sprawozdań likwidatora występuje z wnioskiem o wykreślenie
spółki wodnej z katastru wodnego.
Dział VIII
Odpowiedzialność za szkody
Art. 185. Do naprawienia szkód, o których mowa w ustawie,
z wyłączeniem przepisów art. 82-88, stosuje się przepisy art.
186-188.
Art. 186. 1. W sprawie naprawienia szkód innych niż określone
w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 droga sądowa przysługuje
po wyczerpaniu trybu, o którym mowa w ust. 3.
2. Naprawienie szkody, o której mowa w ust. 1, obejmuje pokrycie
strat poniesionych przez poszkodowanego.
3. Na żądanie poszkodowanego organ właściwy do wydania pozwolenia
wodnoprawnego, a jeżeli szkoda nie jest następstwem pozwolenia
wodnoprawnego - właściwy wojewoda, ustala wysokość odszkodowania
w drodze decyzji; decyzja jest niezaskarżalna.
4. Stronie niezadowolonej z ustalonego odszkodowania przysługuje
droga sądowa; droga sądowa przysługuje również w przypadku
niewydania decyzji przez właściwy organ w ciągu trzech miesięcy
od zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.
5. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji,
o której mowa w ust. 3.
Art. 187. 1. Jeżeli w związku z przyjęciem rozporządzenia,
wydanego na podstawie ustawy, korzystanie z nieruchomości
lub jej część w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym
przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone,
właściciel może żądać:
1) odszkodowania za poniesioną szkodę albo
2) wykupu nieruchomości lub jej części.
2. Do wypłacenia odszkodowania albo wykupu nieruchomości obowiązany
jest organ, który wydał rozporządzenie, a w przypadku ustanowienia
strefy ochronnej - właściciel ujęcia wody.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do gruntów,
na których znajdują się urządzenia wodne, przejęte na podstawie
art. 139 ust. 2 na własność właściciela wody.
Art. 188. 1. Do naprawienia szkody, o której mowa w art.
16 ust. 3 i art. 17 ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy
Kodeksu cywilnego, z tym że odszkodowanie obejmuje koszty
sporządzenia projektu, o którym mowa w art. 15 ust. 3.
2. Roszczenie o naprawienie szkody przedawnia się z upływem
2 lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o zalaniu
gruntu podczas powodzi albo o trwałym, naturalnym zajęciu
gruntu przez wodę.
Dział IX
Przepisy karne
Art. 189. 1. Kto wbrew postanowieniu art. 33 uniemożliwia
lub utrudnia korzystanie z wody do zwalczania poważnych awarii,
klęsk żywiołowych, pożarów albo innych miejscowych zagrożeń
lub do zapobieżenia poważnemu niebezpieczeństwu grożącemu
życiu, zdrowiu osób lub mieniu znacznej wartości - podlega
grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności
do roku.
2. Jeżeli następstwem czynu określonego w ust. 1 jest śmierć
lub ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka lub znaczna szkoda
w mieniu - sprawca podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności
do lat 5.
Art. 190. 1. Kto wbrew postanowieniom art. 65 ust. 1 pkt
3, art. 85 ust. 1 oraz art. 107 ust. 2 pkt 2 wykonuje w pobliżu
urządzeń wodnych roboty lub czynności zagrażające tym urządzeniom
- podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia
wolności do roku.
2. Jeżeli następstwem czynu określonego w ust. 1 jest znaczna
szkoda - sprawca podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności
do lat 2.
Art. 191. Kto niszczy lub uszkadza brzegi śródlądowych
wód powierzchniowych, tworzące brzeg wody budowle lub mury
niebędące urządzeniami wodnymi oraz grunty pod śródlądowymi
wodami powierzchniowymi albo utrudnia przepływ wody w związku
z wykonywaniem lub utrzymywaniem urządzeń wodnych - podlega
grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności
do roku.
Art. 192. 1. Kto bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego
albo z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym
korzysta z wody lub wykonuje urządzenia wodne albo inne czynności
wymagające pozwolenia wodnoprawnego - podlega karze aresztu,
ograniczenia wolności albo grzywny.
2. Tej samej karze podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków
określonych w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie lub cofnięcie
pozwolenia wodnoprawnego.
3. Przepisów ust. 1 nie stosuje się, jeżeli korzystanie z
wód dotyczy wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi.
Art. 193. Kto wbrew obowiązkowi:
1) nie utrzymuje w należytym stanie wód lub urządzeń wodnych,
2) uniemożliwia dostęp do wód, o którym mowa w art. 28 ust.
1 i 2,
3) nie prowadzi pomiarów, o których mowa w art. 46,
4) nie wykonuje lub nie utrzymuje w należytym stanie urządzeń
zapobiegających szkodom, o których mowa w art. 133 ust. 1
pkt 2
- podlega karze grzywny.
Art. 194. Kto:
1) zmienia stan wody na gruncie,
2) grodzi nieruchomości przyległe do powierzchniowych wód
publicznych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu,
3) nie przekazuje danych niezbędnych do prowadzenia katastru
wodnego,
4) nie stosuje się do zakazów, o których mowa w art. 39 i
art. 40 ust. 1,
5) rozcieńcza ścieki wodą w celu uzyskania ich stanu i składu
zgodnego z przepisami,
6) wykorzystuje ścieki w sposób niezgodny z ustawą,
7) nie zapewnia ochrony wód przed zanieczyszczeniem zgodnie
z wymaganiami, o których mowa w art. 42,
8) nie usuwa ścieków ze statku do urządzenia odbiorczego na
lądzie,
9) nie stosuje koniecznego sposobu lub rodzaju upraw rolnych
oraz leśnych w pasie gruntu przylegającym do linii brzegu,
10) nie oznacza granic terenu ochrony bezpośredniej i ochrony
pośredniej ujęcia wody,
11) nie stosuje się do zakazów, nakazów i ograniczeń obowiązujących
w strefie ochronnej ujęcia wody albo w strefie ochronnej urządzeń
pomiarowych,
12) niszczy, uszkadza, przemieszcza oznakowanie stref ochronnych
ujęć wód albo stref ochronnych urządzeń pomiarowych służb
państwowych,
13) wykonuje na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią
roboty oraz czynności, które mogą utrudnić ochronę przed powodzią,
14) przemieszcza bez upoważnienia urządzenia pomiarowe służb
państwowych
- podlega karze grzywny.
Art. 195. Postępowanie w sprawach, o których mowa w art.
192-194, prowadzi się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania
w sprawach o wykroczenia.
Dział X
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i
końcowe
Rozdział 1
Zmiany w przepisach obowiązujących
Art. 196. W ustawie z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie
śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750, z 2000 r. Nr
120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 81, poz. 875 i Nr 110, poz.
1189) wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 4 otrzymuje brzmienie:
"Art. 4. 1. Do chowu, hodowli lub połowu ryb jest uprawniony
właściciel, posiadacz samoistny lub zależny gruntów pod wodami
stojącymi lub stawami oraz władający obwodem rybackim na podstawie
umowy zawartej z właścicielem wody, zwany dalej "uprawnionym
do rybactwa".
2. Uprawniony do rybactwa jest obowiązany udokumentować działania
związane z prowadzoną gospodarką rybacką.";
2) w art. 6:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
"2. Racjonalna gospodarka rybacka polega na wykorzystywaniu
produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim,
w sposób nienaruszający interesów uprawnionych do rybactwa
w tym samym dorzeczu, z zachowaniem zasobów ryb w równowadze
biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie
z nich przyszłym uprawnionym do rybactwa.",
b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu:
"2a. Właściwy wojewoda, co najmniej raz na trzy lata,
dokonuje na podstawie operatu rybackiego i dokumentacji, o
której mowa w ust. 4, oceny wypełnienia przez uprawnionego
do rybactwa obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej.
2b. O wynikach oceny, o której mowa w ust. 2a, wojewoda powiadamia
właściciela wody.",
c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
"4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze
rozporządzenia, wzory dokumentacji i zasady jej prowadzenia
przez uprawnionego do rybactwa, a także zasady i zakres dokonywanej
oceny wypełniania przez uprawnionego do rybactwa obowiązku
prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej.",
d) dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
"5. Minister realizując upoważnienie, o którym mowa w
ust. 4, kierować się będzie potrzebą uzyskania informacji
dotyczących stanu gospodarki rybackiej oraz koniecznością
zapewnienia ichtiologicznej oceny gospodarki rybackiej prowadzonej
przez uprawnionego do rybactwa.";
3) po art. 6 dodaje art. 6a w brzmieniu:
"Art. 6a. 1. Operat rybacki określający zasady prowadzenia
racjonalnej gospodarki rybackiej w obwodzie rybackim sporządza
uprawniony do rybactwa.
2. Operat rybacki sporządza się raz na 10 lat w formie opisowej
i graficznej.
3. Część opisowa operatu rybackiego powinna zawierać w szczególności:
1) dane dotyczące uprawnionego do rybactwa,
2) dane i informacje dotyczące obwodu rybackiego,
3) zasady prowadzenia gospodarki rybackiej, opracowane z uwzględnieniem
zróżnicowania obwodu rybackiego na zasadniczy i uzupełniający
obwód rybacki.
4. Uprawniony do rybactwa może dokonać zmian w operacie rybackim
przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, o ile warunki
korzystania z wód regionu uległy istotnej zmianie.
5. Operat rybacki oraz jego zmiany wymagają uzyskania pozytywnej
opinii uprawnionej jednostki.
6. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia,
określi sposoby sporządzania i opiniowania operatu rybackiego,
szczegółowe wymagania, jakim powinien odpowiadać operat rybacki,
a także wskaże jednostki uprawnione do opiniowania operatów
rybackich.
7. Minister, określając sposoby sporządzania i opiniowania
operatu rybackiego oraz wymagania, jakim powinien odpowiadać
operat rybacki, wskaże niezbędne elementy, które powinny być
zawarte w operacie rybackim i zaopiniowane przez uprawnioną
jednostkę. Minister uwzględni potrzebę opracowania i zaopiniowania
szczegółowej charakterystyki obwodu rybackiego oraz planu
gospodarki rybackiej obejmującego w szczególności informacje
o nakładach rzeczowo-finansowych, zasadach i warunkach odtwarzania
zasobów ryb z gatunków wędrownych lub zagrożonych pogarszającymi
się warunkami rozrodu naturalnego w wodach obwodu rybackiego.";
4) art. 12 otrzymuje brzmienie:
"Art. 12. 1. Publiczne śródlądowe wody powierzchniowe
płynące dzieli się na obwody rybackie.
2. Obwód rybacki składa się z:
1) zasadniczego obwodu rybackiego oraz
2) uzupełniającego obwodu rybackiego.
3. Zasadniczy obwód rybacki obejmuje wody jezior, zbiorników
wodnych, rzek, kanałów lub cieków naturalnych niezbędnych
do prowadzenia przez uprawnionego do rybactwa racjonalnej
gospodarki rybackiej.
4. Uzupełniający obwód rybacki obejmuje wody płynące dopływów
zasadniczego obwodu rybackiego, na których uprawniony do rybactwa
okresowo wykonuje czynności związane z prowadzeniem racjonalnej
gospodarki rybackiej, określone w operacie rybackim, a w szczególności
połowy tarlaków, zarybiania oraz zabiegi ochronne.
5. W obwodzie rybackim uprawnioną do rybactwa może być tylko
jedna osoba fizyczna albo prawna albo jednostka organizacyjna
nieposiadająca osobowości prawnej.";
5) art. 15 otrzymuje brzmienie:
"Art. 15. 1. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki
wodnej, w drodze rozporządzenia, ustanawia i znosi obwody
rybackie.
2. Wojewoda ustanawia lub znosi:
1) obręby ochronne, w drodze rozporządzenia,
2) obręby hodowlane, w drodze decyzji, na wniosek uprawnionego
do rybactwa.
3. Ustanowienie obrębu hodowlanego w ramach obwodu rybackiego
wymaga zawarcia umowy pomiędzy uprawnionymi do rybactwa.";
6) art. 18 otrzymuje brzmienie:
"Art. 18. W obwodach rybackich, przez które przebiega
granica województw lub powiatów, w sprawach dotyczących rybactwa
właściwy jest wojewoda lub starosta tego województwa lub powiatu,
na terenie którego znajduje się większa część powierzchni
obwodu rybackiego. W innych przypadkach właściwość miejscową
w sprawach dotyczących rybactwa ustalają, w drodze porozumienia,
zainteresowani wojewodowie lub starostowie.";
7) po art. 27a dodaje się art. 27b w brzmieniu:
"Art. 27b. 1. Uprawniony do rybactwa, który:
1) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 2,
2) korzysta z wód obwodu rybackiego bez wymaganego operatu
rybackiego albo wbrew jego założeniom
- podlega karze grzywny.
2. Orzekanie w sprawach określonych w ust. 1 następuje w trybie
przewidzianym przepisami Kodeksu postępowania w sprawach o
wykroczenia, na podstawie wniosku o ukaranie złożonego przez
właściwego wojewodę."
Art. 197. W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne
i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 i Nr
120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 110, poz. 1189) dodaje się
art. 40a w brzmieniu:
"Art. 40a. Przepisy ustawy dotyczące państwowego zasobu
geodezyjnego i kartograficznego nie naruszają przepisów ustawy
z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz.
1229)."
Art. 198. W ustawie z dnia 19 października 1991 r.
o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.
U. z 2001 r. Nr 57, poz. 603) art. 34 otrzymuje brzmienie:
"Art. 34. 1. Nieruchomości wchodzące w skład Zasobu mogą
być przekazane państwowym jednostkom organizacyjnym nieposiadającym
osobowości prawnej w trwały zarząd, zwany dalej "zarządem".
2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do jednostek organizacyjnych
samorządu województwa, realizujących zadania związane z melioracjami
wodnymi, jako zadania z zakresu administracji rządowej, w
zakresie niezbędnym do wykonywania tych zadań."
Art. 199. W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo
geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr
106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726
i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r.
Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 110,
poz. 1190) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 dodaje się pkt 12 w brzmieniu:
"12) wtłaczanie wód do górotworu jest to wprowadzanie
wód z odwodnień zakładów górniczych oraz wykorzystanych solanek,
wód leczniczych oraz termalnych polegające na ich wtłaczaniu
otworami wiertniczymi do formacji geologicznych, izolowanych
od użytkowych poziomów wodonośnych lub w uzasadnionych przypadkach
również do użytkowych poziomów wodonośnych.";
2) w art. 20 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
"2a. Jeżeli w związku z wydobywaniem kopaliny ze złoża
przewiduje się wtłaczanie do górotworu wód pochodzących z
odwodnienia zakładu górniczego lub wykorzystanych solanek,
wód leczniczych oraz termalnych, do wniosku, o którym mowa
w ust. 1, należy dołączyć dokumentację hydrogeologiczną określającą
warunki w związku z wtłaczaniem wód do górotworu.";
3) w art. 25 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu:
"1a. W razie gdy koncesja na wydobywanie kopaliny ze
złoża przewiduje wtłaczanie do górotworu wód pochodzących
z odwodnienia zakładu górniczego lub wykorzystanych solanek,
wód leczniczych oraz termalnych, powinna ponadto określać
warunki wtłaczania wód do górotworu.";
4) w art. 54 w ust. 2 po wyrazach "w zakresie ochrony
środowiska," dodaje się wyrazy "w tym dotyczącymi
wtłaczania wód do górotworu,".
Art. 200. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu
przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41, poz.
412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109,
poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 42,
Nr 14, poz. 124 i Nr 100, poz. 1085) wprowadza się następujące
zmiany:
1) w art. 10 w ust. 1 w pkt 8 po wyrazie "kulturowego"
dodaje się przecinek oraz wyrazy "zasobów wodnych";
2) w art. 40 w ust. 4 w pkt 6 kropkę zastępuje się przecinkiem
oraz dodaje się pkt 7 w brzmieniu:
"7) dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej,
w odniesieniu do przedsięwzięć, które wymagają pozwolenia
wodnoprawnego."
Art. 201. W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo
budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz.
1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr
100, poz. 1085 i Nr 110, poz. 1190) w art. 2 w ust. 2 w pkt
2 wyrazy "budowli hydrotechnicznych" zastępuje się
wyrazami "urządzeń wodnych".
Art. 202. W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach
administracji rządowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928,
z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550,
Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109,
poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321 oraz z 2001 r. Nr 3,
poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44, Nr 42, poz. 475, Nr 63, poz.
634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr
102, poz. 1116 i Nr 113, poz. 1207) art. 11 otrzymuje brzmienie:
"Art. 11. 1. Dział gospodarka wodna obejmuje sprawy:
1) kształtowania, ochrony i racjonalnego wykorzystywania zasobów
wodnych,
2) utrzymania śródlądowych wód powierzchniowych, stanowiących
własność Skarbu Państwa wraz z infrastrukturą techniczną związaną
z tymi wodami, obejmującą budowle oraz urządzenia wodne,
3) budowy, modernizacji oraz utrzymania śródlądowych dróg
wodnych,
4) ochrony przeciwpowodziowej, w tym budowy, modernizacji
oraz utrzymania urządzeń wodnych zabezpieczających przed powodzią
oraz koordynacji przedsięwzięć służących osłonie i ochronie
przeciwpowodziowej państwa,
5) funkcjonowania państwowej służby hydrologiczno-meteorologicznej
i państwowej służby hydrogeologicznej, z wyłączeniem zagadnień
monitoringu jakości wód podziemnych,
6) współpracy międzynarodowej na wodach granicznych w zakresie
zadań należących do działu.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej sprawuje nadzór
nad działalnością Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej
oraz Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej."
Art. 203. W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo
ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) wprowadza się
następujące zmiany:
1) w art. 4 w ust. 1 w pkt 2 wyrazy "z dnia 24 października
1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr
3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz.
139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39,
poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993
r. Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr
47, poz. 243, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 47,
poz. 299, Nr 88, poz. 554 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr
106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 89, poz. 991,
Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5,
poz. 43)" zastępuje się wyrazami "z dnia 18 lipca
2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229)";
2) w art. 73 w ust. 1 w pkt 3 wyraz "dorzecza" zastępuje
się wyrazami "regionu wodnego i zlewni", a wyraz
"podziemnych" zastępuje się wyrazem "śródlądowych";
3) w art. 98 w ust. 2 wyraz "podziemnych" zastępuje
się wyrazem "śródlądowych";
4) w art. 99 skreśla się ust. 2 i 3 oraz oznaczenie ust. 1;
5) w art. 130 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
"2) ustalenie warunków korzystania z wód regionu wodnego
lub zlewni oraz ustanowienie obszarów ochronnych zbiorników
wód śródlądowych na podstawie przepisów ustawy - Prawo wodne.";
6) w art. 134 w pkt 2 kropkę zastępuje się przecinkiem oraz
dodaje się pkt 3 w brzmieniu:
"3) reprezentowany przez dyrektora regionalnego zarządu
gospodarki wodnej Skarb Państwa - jeżeli ograniczenie sposobu
korzystania z nieruchomości nastąpiło w wyniku wydania przez
niego rozporządzenia.";
7) w art. 181:
a) w ust. 2 po wyrazie "wydawania," dodaje się wyraz
"wygasania,"
b) w ust. 3 wyrazy "187 i 198" zastępuje się wyrazami
"187, 188 ust. 3 pkt 2 i ust. 4, art. 190, 191, 193 ust.
2 i art. 198";
8) w art. 190 w ust. 1 po wyrazie "nabyciem" dodaje
się wyrazy "tytułu prawnego do".
Rozdział 2
Przepisy przejściowe i końcowe
Art. 204. 1. Sprawy wszczęte, a niezakończone wydaniem
decyzji ostatecznej przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają
rozpoznaniu w trybie określonym w ustawie, z zastrzeżeniem
ust. 2 i 3.
2. W sprawach wszczętych, a niezakończonych wydaniem decyzji
ostatecznej przed dniem wejścia w życie ustawy, w zakresie
opłat:
1) za szczególne korzystanie z wód, z wyłączeniem opłat za
pobór wody i odprowadzanie ścieków,
2) za korzystanie ze stanowiących własność Skarbu Państwa
urządzeń wodnych
- stosuje się przepisy dotychczasowe.
3. W sprawach opłat należnych za okres sprzed wejścia w życie
ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
4. Jeżeli decyzje ostateczne w sprawach, o których mowa w
ust. 2, zostały uchylone, zmienione lub stwierdzono ich nieważność,
w trybie przepisów działu II rozdziału 12 i 13 Kodeksu postępowania
administracyjnego, do postępowań w tych sprawach stosuje się
przepisy dotychczasowe.
Art. 205. 1. Pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie
z wód do celów rybackich, wydane na podstawie ustawy z dnia
24 października 1974 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz.
230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z
1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34,
poz. 198 i Nr 39, poz. 222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr
77, poz. 335, z 1993 r. Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27,
poz. 96, z 1995 r. Nr 47, poz. 243, z 1996 r. Nr 106, poz.
496, z 1997 r. Nr 47, poz. 299, Nr 88, poz. 554 i Nr 133,
poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz.
136, Nr 89, poz. 991, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268
oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 43, Nr 72, poz. 747 i Nr 100, poz.
1085) wygasają w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie
ustawy; wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego stwierdza, w
drodze decyzji, wojewoda.
2. Zakłady posiadające pozwolenie wodnoprawne na pobór wody
oraz pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód
lub do ziemi są obowiązane wystąpić z wnioskiem o wydanie
pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 129, w terminie
do trzech miesięcy przed upływem okresu obowiązywania pozwolenia
o najkrótszym terminie obowiązywania.
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, w decyzji,
wydanej zgodnie z art. 129 zakładowi, o którym mowa w ust.
2, orzeka o wygaśnięciu pozostałych pozwoleń wodnoprawnych
na pobór wody lub na wprowadzanie ścieków do wód albo do ziemi.
4. Zakłady wprowadzające do urządzeń kanalizacyjnych ścieki
zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska
wodnego określone na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 obowiązane
są do uzyskania pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art.
122 ust. 1 pkt 10, w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie
ustawy.
Art. 206. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego
może, w terminie do 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy,
w drodze decyzji, nałożyć na zakład posiadający urządzenia
wodne wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy, na podstawie
decyzji lub dokumentów odpowiednich organów, innych niż pozwolenie
wodnoprawne na wykonanie urządzenia wodnego, obowiązek dostosowania
tych urządzeń do przepisów ustawy, ustalając rozmiar, sposób
i termin wykonania obowiązku.
2. Jeżeli urządzenia wodne nie zostaną dostosowane do przepisów
ustawy w ustalonym terminie, o którym mowa w ust. 1, lub w
przypadku braku technicznych możliwości takiego dostosowania,
zostaną rozebrane na koszt właściciela.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do istniejących w dniu
wejścia w życie ustawy obiektów, o których mowa w art. 9 ust.
2 pkt 1 lit. d) i e).
4. Zakład, który użytkuje system urządzeń melioracji wodnych
szczegółowych, wykonany przed dniem wejścia w życie ustawy,
jest obowiązany opracować instrukcję utrzymywania systemu
tych urządzeń, o której mowa w art. 128 ust. 4, i, w terminie
do 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy, przedłożyć ją do
zatwierdzenia organowi właściwemu do wydania pozwolenia wodnoprawnego.
5. Dla zakładu, o którym mowa w ust. 4, do czasu zatwierdzenia
instrukcji utrzymania systemu urządzeń melioracji wodnych
szczegółowych, obowiązki, o których mowa w art. 77, ustala
się na podstawie dokumentacji powykonawczej tego systemu.
Art. 207. Zakaz, o którym mowa w art. 39 pkt 4, dotyczy
obiektów wybudowanych po dniu wejścia w życie ustawy.
Art. 208. 1. Obowiązek, o którym mowa w art. 43, aglomeracje
zrealizują:
1) do dnia 31 grudnia 2015 r., w przypadku aglomeracji o równoważnej
liczbie mieszkańców od 2.000 do 15.000,
2) do dnia 31 grudnia 2010 r., w przypadku aglomeracji o równoważnej
liczbie mieszkańców powyżej 15.000.
2. Rada Ministrów zatwierdzi krajowy program oczyszczania
ścieków komunalnych, o którym mowa w art. 43, w terminie 2
lat od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 209. Statki, o których mowa w art. 48, nieposiadające
urządzeń zabezpieczających wody przed zanieczyszczeniem, zostaną
dostosowane do wymagań określonych w ustawie w terminie dwóch
lat od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 210. Wymagania dotyczące jakości wody w kąpieliskach
określone w przepisach wydanych na podstawie art. 50 ust.
3 muszą być, w odniesieniu do kąpielisk specjalnie wyposażonych
w tym celu, spełnione w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie
ustawy.
Art. 211. 1. Projekty planów, o których mowa w art. 113
ust. 1 pkt 1 i 2, Prezes Krajowego Zarządu opracuje w terminie
do 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy.
2. W terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy dyrektorzy
regionalnych zarządów gospodarki wodnej sporządzą wykazy:
1) wód powierzchniowych i podziemnych, które są lub mogą być
w przyszłości wykorzystywane do zaopatrzenia ludności w wodę
przeznaczoną do spożycia,
2) wód powierzchniowych wykorzystywanych do celów rekreacyjnych,
a w szczególności do kąpieli,
3) wód powierzchniowych przeznaczonych do bytowania ryb, skorupiaków
i mięczaków lub innych organizmów w warunkach naturalnych
oraz umożliwiających migracje ryb,
4) wód wrażliwych na zanieczyszczenie związkami azotu ze źródeł
rolniczych oraz obszarów szczególnie narażonych, z których
odpływ azotu ze źródeł rolniczych do tych wód należy ograniczyć.
3. W terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy dyrektorzy
regionalnych zarządów sporządzą:
1) analizy stanów zasobów wodnych w regionach wodnych,
2) analizy ekonomiczne gospodarowania wodami w regionach wodnych.
4. W terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy utworzony
zostanie kataster wodny uwzględniający treść istniejącego
w dniu wejścia w życie ustawy katastru gospodarki wodnej oraz
treść ksiąg wodnych.
5. Wojewodowie, niezwłocznie po wejściu w życie ustawy, przekażą
księgi wodne właściwym terytorialnie dyrektorom regionalnych
zarządów gospodarki wodnej.
Art. 212. Spółki wodne, które w dniu wejścia w życie ustawy
wykonywały działalność, o której mowa w art. 164 ust. 3, mogą
prowadzić tę działalność nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy.
Art. 213. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy
zatrudnieni w dotychczasowym Biurze Gospodarki Wodnej stają
się pracownikami Krajowego Zarządu. Do pracowników tych z
dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy z
dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999
r. Nr 49, poz. 483, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz
z 2001 r. Nr 102, poz. 1116 i Nr 111, poz. 1194).
2. Wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, z dniem
wejścia w życie ustawy ustalone zostaną przez zastosowanie
mnożników kwoty bazowej służącej do ustalenia wysokości wynagrodzenia
zasadniczego członków korpusu służby cywilnej, określonych
w przepisach wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w
ust. 1.
3. Z dniem wejścia w życie ustawy z pracownikami świadczącymi
dotychczas pracę na innej podstawie niż umowa o pracę stosunek
pracy nawiązany zostanie na podstawie umowy o pracę.
4. Z dniem wejścia w życie ustawy mienie znajdujące się w
użytkowaniu Biura Gospodarki Wodnej staje się mieniem Krajowego
Zarządu.
Art. 214. 1. Do dnia wejścia w życie rozporządzenia wydanego
na podstawie art. 3 ust. 3 zadania dyrektorów regionalnych
zarządów określone w ustawie wykonują dyrektorzy dotychczasowych
regionalnych zarządów gospodarki wodnej.
2. Z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w
ust. 1, mienie, o którym mowa w ustawie, stanowiące własność
Skarbu Państwa, związane z gospodarką wodną, pozostające w
trwałym zarządzie istniejących w dniu wejścia w życie ustawy
regionalnych zarządów gospodarki wodnej, staje się mieniem
będącym w trwałym zarządzie właściwych terytorialnie regionalnych
zarządów utworzonych na podstawie tego rozporządzenia.
3. Mienie, wykorzystywane w dniu wejścia w życie rozporządzenia,
o którym mowa w ust. 1, przez istniejące w dniu wejścia w
życie ustawy regionalne zarządy gospodarki wodnej, staje się
z tym dniem mieniem wykorzystywanym przez regionalne zarządy
utworzone na podstawie tego rozporządzenia.
4. Podziału mienia, o którym mowa w ust. 2 i 3, pomiędzy utworzone
regionalne zarządy dokona Prezes Krajowego Zarządu, stosownie
do art. 3 ust. 3.
5. Przejęcie mienia, o którym mowa w ust. 2 i 3, następuje
na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.
Art. 215. 1. Zobowiązania i wierzytelności dotychczasowych
regionalnych zarządów gospodarki wodnej stają się z dniem
wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 3 ust.
3, zobowiązaniami i wierzytelnościami regionalnych zarządów
utworzonych na podstawie tego rozporządzenia.
2. W toczących się postępowaniach administracyjnych i sądowych,
których stroną jest dyrektor istniejącego w dniu wejścia w
życie ustawy regionalnego zarządu gospodarki wodnej, stroną
staje się dyrektor regionalnego zarządu utworzonego na podstawie
rozporządzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 3.
Art. 216. Pracownicy dotychczasowych regionalnych zarządów
gospodarki wodnej stają się, z dniem wejścia w życie rozporządzenia,
o którym mowa w art. 3 ust. 3, pracownikami utworzonych regionalnych
zarządów na zasadach określonych w art. 231 Kodeksu pracy.
Art. 217. 1. Z dniem wejścia w życie ustawy stanowiące
własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte tymi wodami
przechodzą w trwały zarząd odpowiednio - urzędów morskich,
regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych,
stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-3.
2. Przejście mienia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, na
wniosek zainteresowanego, właściwy starosta wykonujący zadanie
z zakresu administracji rządowej.
3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą mienia, w stosunku do którego
zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego.
4. Jeżeli mienie, o którym mowa w ust. 1, zostało przed dniem
wejścia w życie ustawy oddane w użytkowanie, wydzierżawione
lub wynajęte, z dniem wejścia w życie ustawy w prawa i obowiązki
oddającego w użytkowanie, wydzierżawiającego lub wynajmującego,
wstępują odpowiednio organy, o których mowa w art. 11 ust.
1, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6.
5. W terminie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy w stosunku
do jezior zaliczonych do wód, o których mowa w art. 11 ust.
1 pkt 2 i 4, uprawnienia Skarbu Państwa w zakresie rybactwa
śródlądowego, oraz wynikające z art. 14 ust. 5, wykonuje Agencja
Własności Rolnej Skarbu Państwa, na warunkach określonych
przepisami ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu
nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r.
Nr 57, poz. 603).
6. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 5, organy, o których
mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2 i 4, wstępują z mocy prawa w miejsce
Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w umowy dzierżawy
i inne, dotyczące wykonywania rybactwa śródlądowego.
7. Posiadacze gruntów służących do przedsięwzięć, o których
mowa w art. 20 ust. 1, nieposiadający do dnia wejścia w życie
ustawy umów, o których mowa w ust. 4, są obowiązani, w terminie
12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, wystąpić do właściwego
organu o zawarcie umowy użytkowania.
Art. 218. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych
w ustawie, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia
wejścia w życie ustawy, stosuje się dotychczasowe przepisy
wykonawcze, o ile nie są z nią sprzeczne.
akty wykonawcze
Art. 219. Traci moc ustawa z dnia 24 października 1974
r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3,
poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139
i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz.
222, z 1991 r. Nr 32, poz. 131 i Nr 77, poz. 335, z 1993 r.
Nr 40, poz. 183, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 47,
poz. 243, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 47, poz.
299, Nr 88, poz. 554 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106,
poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 89, poz. 991, Nr 109,
poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 5, poz. 43,
Nr 72, poz. 747 i Nr 100, poz. 1085).
Art. 220. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia
2002 r., z wyjątkiem art. 2 ust. 3, który wchodzi w życie
z dniem 1 stycznia 2003 r.
|
